Maak je niet druk!

collegaJe hebt van die collega’s die de hele dag roepen dat ze het vreselijk druk hebben, maar toch over voldoende tijd beschikken om uitgebreid de televisieprogrammering van de voorgaande avond te bediscussiëren, acties op touw te zetten voor het behoud van de koffiekwaliteit in de kantine en uren te bellen met de klachtenlijn van de gemeente omdat hun buurman de kliko een uur te vroeg aan de straat heeft gezet. Soms verdenk ik ze er ook van in hun kantoortje, achter een gesloten deur, op internet een nieuw waterbed, anaalkralen of een familie tuinkabouters uit te zoeken.

Fantoomwerkers
Meestal heb ik het te druk om zo’n collega te zijn. Kijk, iedereen heeft weleens zo’n dag dat het niet vlot, of een periode dat er wat minder werk ligt, maar over het algemeen ploeter ik in stilte door, zonder te klagen. Wat heb je eraan? Klagen kost tijd en je schiet er niets mee op. Dat dacht ik tenminste. Totdat ik in aanraking kwam met de Fantoomwerkers, toen viel ik een beetje van mijn geloof. Want wat blijkt? Vaak klagen bij de baas en werk weigeren terwijl je dramatisch naar je hoofd grijpt, jammerend dat je het er écht niet meer bij kunt hebben:  Het werkt gewoon, zelfs als niet waar is! Wie schreeuwt wordt gehoord, wie jammert wordt geholpen, wie klaagt wordt ontzien.

Bezigheidstherapie
Voor fantoomwerkers is het een bezigheidstherapie om hun ledige werkdagen zo goed mogelijk te verbergen. Het is zelfs een omgekeerd evenredig proces: hoe minder ze te doen hebben, hoe beter ze de techniek beheersen. Jaloersmakend is het. Als ik tijd had, zou ik er ook een sport van maken. En als ik sport, wil ik winnen.

Lege inbox
Ik zou net als zij continu zuchten en met mijn ogen rollen. Ik zou mijn Outlook agenda volproppen met vage, niet bestaande afspraken en veelvuldig gebruik maken van de reminder functie. Als mijn pc dan op zijn hardst plingt omdat het tijd is voor mijn ‘fkajdhf’ meeting in vergaderzaal ‘agliheouh’, pak ik een willekeurige ordner uit mijn kast en wandel met ferme passen over de gang. In feite ga ik naar het toilet, waar ik mijn lege ordner bestudeer en vervolgens met mijn smartphone mijn eveneens lege inbox doorscroll. Op de terugweg stop ik her en der bij een kantoortje om een gestreste collega te voorzien van opbeurende woorden als: ‘Tja, we hebben het allemaal druk. Maar ik zeg altijd maar zo: Wat vandaag niet afkomt, komt morgen.’

Prioriteiten
Als ik dit een tijdje heb volgehouden, ga ik er zelf in geloven. De sporadische keren dat ik word uitgenodigd voor een vergadering, zeg ik af vanwege ‘andere prioriteiten’. Het door-de-gang-lopen-met-map-onder-de-arm vergt tenslotte regelmatige oefening. Gelukkig doe ik aan intervaltraining, dat schijnt beter te zijn. Daardoor heb ik tussen de wandelsessies voldoende tijd om te internetten. Mijn sociale netwerk buiten kantoor moet onderhouden worden en daar heb ik na het werk gewoon helemaal geen tijd voor. Net zoals kleding kopen en het regelen van een poetshulp via Marktplaats. Kijk, ik kan mijn werk natuurlijk alleen goed uitvoeren als thuis ook alles op rolletjes loopt en dat online shoppen is een must omdat ik een representatieve functie heb.

Chaos
Het is onnodig te zeggen dat je als fantoomwerker een rommelig kantoor moet hebben. Scheve stapels papier, plastic bekertjes, rondslingerende pennen en documenten vol koffievlekken schreeuwen immers: Ik heb het druk! Dus ik ga me helemaal uitleven. Ik print wat willekeurige documenten uit, leg ze op mijn bureaustoel en geef deze zo’n enorme zwieper dat de blaadjes alle kanten op vliegen. Daarna doe ik hetzelfde met een berg nietjes en paperclips en ik denk dat ik ook nog een volle pot koffie inzet, voor het complete chaos-effect.

Man, ik zou hier echt goed in worden! Ik zou benoemd worden tot Prof.dr.ir. in de Fantoomwerkkunde en ik zou de hele wereld over reizen om lezingen te houden, interviews en masterclasses te geven. Mijn hoofd zou prijken op de voorpagina van alle kranten. Hartstikke leuk, maar ook jammer: Ik zou het zo druk krijgen dat ik nooit meer een fantoomwerker kon zijn.

  19 comments for “Maak je niet druk!

  1. Tam
    6 december 2011 at 18:43

    Erg leuk stuk, en je hebt gelijk, de schreeuwers krijgen vaak hun zin, als ze het maar bij hen zelf houden en niet overal een strijd van maken. Ik ken het wel,zit je zelf tot laat te werken en te zwoegen en een collega zegt doodleuk ik krijg het niet af want ik moet nog met de kinderen zus en zo vanavond, dan krijgen ze vaak uitstel.
    hahah ik ga me eens verdiepen in dit onderwerp, want ben beetje klaar met mezelf op die momenten zielig te vinden… 😉

    • Miss Moneypenny
      7 december 2011 at 16:11

      Dank je! Misschien helpt het om deze column eens onder je baas’ neus te duwen. 😉

  2. Di
    6 december 2011 at 20:06

    Haha zulke collega’s heb ik zeker rondlopen maar deze column hangt deze week nog op t prikbord bij ons op de zaak!

    • Miss Moneypenny
      7 december 2011 at 16:11

      Ge-wel-dig! 🙂 Laat je me nog weten wat de reacties waren?

  3. 7 december 2011 at 09:20

    Eerlijke mensen zijn altijd de klos. Gluipers hebben het voor het zeggen, overal.

    • Miss Moneypenny
      7 december 2011 at 16:12

      Niet altijd, maar helaas wel vaak. Je zou er bijna een oneerlijk, gluiperig mens van worden.

  4. 7 december 2011 at 10:08

    De brutalen hebben de halve wereld en eerlijk duurt het kortst.

    • Miss Moneypenny
      7 december 2011 at 16:13

      Ja, en meer van dat soort clichés. 😉 Helaas zijn ze vaak wel waar en daarom niet voor niets een cliché…

  5. des
    7 december 2011 at 13:56

    ik heb de tips even goed opgeschreven. Vanaf morgen ga ik ermee beginnen.

    • Miss Moneypenny
      7 december 2011 at 16:13

      Hahaha! Beloof me alsjeblieft dat je er een column over schrijft. 😉

  6. 16 december 2011 at 15:00

    Hahaha, ik werk 4 dagen in de week, waarvan 1 dag op een dag waarin eigenlijk helemaal niks gebeurd. Waarin bijna niemand aanwezig is. Waarbij je het gevoel krijgt: ‘Wat dóe ik hier in Godsnaam??’ En op die dag schrijf ik… heel actief… heel druk… heel… zelfbewust! 😉

    • Miss Moneypenny
      16 december 2011 at 23:15

      Oooooh, Wondelgijn! Jij bent een Bewuste Parttime Fantoomwerker! Wat jammer dat Jambers geen nieuwe afleveringen meer opneemt. 😉

  7. 24 december 2011 at 12:02

    He? Heb jij met mij meegekeken??? :))

    Heel herkenbaar en ik heb mij vermaakt met het lezen van dit stuk!

    • Miss Moneypenny
      28 december 2011 at 20:09

      Dank je @Mich. Je hebt dit hopelijk toch niet tijdens werktijd gelezen hè? 😉

  8. 28 december 2011 at 16:08

    Het lijkt fijn, klagen en daardoor niet de benen onder je kont vandaan hoeven te lopen, maar of die fantoomwerkers nou echt gelukkig zijn? Geef mij maar dagen waarin ik ’s avonds moe maar voldaan vanwege de dingen die ik heb bereikt, m’n bed in kruip 😉

    • Miss Moneypenny
      28 december 2011 at 20:10

      Je moet natuurlijk niet onderschatten hoeveel energie dat fantoomwerken kost hè? Daar ben je ’s avonds ook echt wel moe van hoor. 😉

  9. 3 januari 2012 at 20:25

    Oh deze dingen herken ik wel ja!

    • Miss Moneypenny
      4 januari 2012 at 20:25

      Bij jezelf of bij anderen? 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.