Retourtje "Einde van de Wereld"

Mijn peetoom werd onlangs tachtig en er was een feest. Nu vind ik zelf de combinatie feest en familie niet zo geslaagd, met name het familie aspect. Ik zie ze vrijwel alleen tijdens bruiloften en begrafenissen, de laatste jaren helaas voornamelijk het laatste. Mijn peetoom wordt echter maar één keer tachtig, zo redeneerde ik en bovendien is het een lieve man. Dus daar gingen we, mijn oudste zoon en ik: op naar het einde van de wereld.

TomTomloos
Dat laatste bedoel ik vrij letterlijk. Mijn familie woont diep in Limburg, ergens in het schemergebied bij de Duitse grens. In zo’n gehucht waar automobilisten nog stoppen voor een zebrapad. Mijn vader had me verzekerd dat mijn vriend TomTom thuis kon blijven. Ik kende de weg naar het dorp oma toch nog wel? Nou en dan bij de kerk linksaf, een doodlopende straat in. Kon niet missen.

Speciaalbier
Hij had niets teveel gezegd. In een dorp met pakweg driehonderd inwoners kun je natuurlijk ook moeilijk verdwalen. De moeilijkheid zat meer in het herkennen van de feestzaal. Wat ik aan het einde van de doodlopende zandweg ontwaarde, noemen wij in de stad een boerenerf. Ik wilde net omkeren, toen ik een neef zag lopen. Hij zwaaide enthousiast en verdween achter de boerderij. Even dacht ik dat hij zich ook vergist had. Maar nee. Er kwamen meer familieleden tevoorschijn achter grote, in cellofaan verpakte speciaalbierpakketten en ze liepen allemaal richting de boerderij.

Bezienswaardigheid
Ik parkeerde mijn auto in de blubber en ging de ‘feestzaal’ binnen. Er zaten al behoorlijk wat familieleden bij elkaar aan tafeltjes met rieten stoelen, op een betegelde vloer. Het draaien van achtergrondmuziek was waarschijnlijk niet bij ze opgekomen, maar ach, die heb je met de familie van mijn moeder ook niet nodig. De kakofonie stopte echter direct toen ik binnenkwam. De laatste begrafenis dateerde van pakweg acht jaar geleden en inmiddels had ik twee kinderen gekregen, waarvan eentje in mijn kielzog. Genoeg redenen blijkbaar om even ongegeneerd te staren. Met de laatste close encounter nog in mijn hoofd, had ik me al niet te opvallend gekleed. Ik herinnerde me dat ze de vorige keer nog spicegirl schoenen droegen, dus een harembroek of skinny jeans leken me way too much. Toch had ik zo’n gevoel dat we een bezienswaardigheid waren waarover men nog lang niet was uitgepraat.

Jottem
Nadat ik alle kneepjes in mijn wang en twee stukken vlaai (wat anders?) had overleefd, bleek dat we gingen beugelen. Wat? Juist ja. Toen ik hier voorzichtig naar informeerde, keek men me aan alsof ik vroeg waar ik ergens een kalashnikov kon kopen. Maar iedereen was er heel opgewonden over dus ik verwachtte dat het wel goed zat. We togen naar een schuur waarvan je zou denken dat het een opslagruimte was voor oude tractors of zo. Via een gammele trap gingen we naar een zolder met een biertap en een ‘beugelbaan’. Enthousiast begon men teams samen te stellen en voordat ik het besefte stond ik met een houten spaan tegen een zware bol te meppen. Jottem. Mijn zoontje amuseerde zich prima met zijn neefjes en nichtjes en af en toe mocht hij ook een klap tegen de bol geven.
‘Het lijkt wel alsof je terugreist in de tijd hè?’ fluisterde mijn zusje, toen we tussen twee beurten door de boel observeerden.

Om d’n dooie dood niet
Op onze terugreis naar de toekomst maakten we nog even een tussenstop bij de McDonald’s, om de overgang naar onze eigen wereld soepel te laten verlopen.
‘Hoe vond je het?’ vroeg ik mijn zoon, die net een grote hap van zijn hamburger nam.
‘Heel leuk mama!’ riep hij met volle mond. ‘Gaan we nog een keer terug?’
Ik schokschouderde. ‘Misschien.’
Ik vertelde hem maar niet dat daar eerst iemand voor moet overlijden.

  6 comments for “Retourtje "Einde van de Wereld"

  1. 15 september 2010 at 23:53

    Prachtig. Die slotzin. 🙂 Leuk. En mooi om het woord jottem voorbij te zien komen.

  2. 16 september 2010 at 06:58

    Bedankt Werner. Soms staan ze zó op papier. Dat was bij deze ook het geval. En de slotzin rolde er zo achteraan. 😉

  3. 17 september 2010 at 13:27

    de slotzin is echt wel geweldig! Ik kan me gans de situatie zo voorstellen.

  4. 17 september 2010 at 13:48

    Dank je Amine! Het was me een dagje wel daar. Gelukkig heeft het dit blogje opgeleverd. 😉

  5. Helmi Custers de Valk
    3 oktober 2010 at 13:56

    Ha Miss Moneypenny, dit stukje is zo bijzonder grappig. Weet je dat ik zelf (bijna 30 jaar ouder dan jij…..) vroeger ongeveer een zelfde soort ervaringen heb gehad.
    Zou zoiets dan altijd wel blijven?

    Echt leuk en levendig geschreven.

    Helmi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.