La douce France

Helaas, de vakantie ging weer veel te snel voorbij. Of ik er van heb genoten? Ja. Of ik ben uitgerust? Nee. Waarom niet? Ik heb twee kleine kinderen, need I say more? Vooral de oudste van drie moesten we goed in de gaten houden. Die zit nu in zijn naïeve ontdekkingsfase, zoals ik dat noem: Alles is interessant en moet bekeken worden, maar het gevaar ervan ziet hij niet in. Koeien aaien is dan nog vrij onschuldig, maar als er stroom op het hek staat, wordt het net een ander verhaal.

Toch kom ik wel wat meer ontspannen terug dan dat ik heen ging. Het is zo heerlijk daar! Die natuur, de bergen, de uitgestorven dorpjes. Ik geniet van de prachtige uitzichten, wandel over landweggetjes en struin over begraafplaatsen (want die zijn daar veel mooier dan hier).
Als ik door zo’n rustig dorpje rijd, droom ik ervan om er te wonen. Ik heb daar dan hele romantische ideeën van. Elke ochtend te voet naar de boulanger voor een vers gebakken stokbrood, de hele dag Frans praten met zo’n sexy pruilmondje, schattige Bretonse truitjes dragen en misschien een baret. Na werktijd neerstrijken in een bar-tabac om een krantje te lezen terwijl je nog even een vin rouge drinkt voordat je thuis aan de haute cuisine gaat. In je leuke plattelandskeukentje sta je dan te roeren in je hachis parmentier met Franse chansons op de achtergrond.

Maar dan kom ik snel weer tot de realiteit. Doe normaal Moneypenny! Je zult hier wonen zeg! Als je er eenmaal woont verandert de rust in oorverdovende stilte. Charmante, oude huizen blijken onbewoond. Stille dorpjes blijken uitgestorven. Als je in zo’n plattelandsgehucht geboren wordt, weet je vrijwel zeker dat je er ook eindigt, op die prachtige begraafplaats achter die beeldige kerk. Er is niets te beleven. Iedereen kijkt reikhalzend uit naar de jaarlijkse kermis drie dorpen verderop, steevast aangekondigd als grand spectacle en die bestaat uit een kapotte draaimolen en een dansvloertje van houten vlonders waar iedereen van jong tot oud uit zijn dak gaat op de vogeltjesdans.
Get real! Als je er eenmaal zou wonen kwijn je weg. Verandert de vriendelijkheid in sociale controle en afstandelijkheid. Het eens zo charmante chauvinisme zorgt ervoor dat ze je nooit als een echte Française zullen zien. Die heerlijke kazen worden toch echt gewoon stinkkazen en de wijn komt je neus uit.

Is het je ook wel eens opgevallen dat je nergens leuk kunt winkelen in Frankrijk, afgezien van enkele boetieks in de grote steden? Leuke Bretonse truitjes, my ass! Nergens te vinden. Ook niet in Bretagne. Waarom de Franse mode-industrie wordt aangemerkt als haute couture is me een raadsel. Hetzelfde met haute cuisine. Tenzij ze daarmee vette sauzen en ingewanden bedoelen. En kom op, dat stokbrood is toch eigenlijk ook niet te vreten? Na drie dagen ligt je gehemelte al helemaal open. Of zouden die Fransen er eelt op kweken?

En dan die muzieksmaak. De Franse chansons waar wij zo van houden worden daar nauwelijks gedraaid. Ze pikken de foutste Engelstalige top 40 muziek op en draaien die een jaar lang aan één stuk door. C’est cool! Superb! En maar meezingen met een fout Frans accent en de verkeerde songtekst. Best hilarisch, maar als je er woont waarschijnlijk zeer ergerlijk.

Nee, doe mij dan toch maar Nederland, wel zo praktisch al is het dan wat minder stil en mooi. Laat mij maar dromen. En er zo vaak mogelijk op vakantie gaan. Ik blijf wel lekker naïef.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.