Zoeken naar een mens op een vulkaan

IJslandSoms lees je van die berichten waarvan je meteen denkt: Ze verzinnen het. Krantenvulsel. Dit kan gewoon nooit waar zijn. Zoals onlangs het bericht van de vermiste toeriste die mee zoekt naar zichzelf.

Ik bedoel, kom op zeg! Hoe krijg je het voor elkaar? “De vrouw verdween even om zich om te kleden en op te frissen. Toen ze terugkwam, herkende niemand haar.” Yeah right, dat moet dan een verdomd goede metamorfose zijn geweest. Pruik? Nepwimpers? Even bij Leco van Zadelhoff langs geweest? En dat in een vulkanisch gebied in IJsland. Niet waarschijnlijk.

Maar laten we even aannemen dat het wél waar is. Had die vrouw dan helemaal niets in de gaten? Hoe ging dat? Ze kwam helemaal gemetamorfoosd, hooggehakt en vers uit de krultang haar tentje uit getijgerd, de IJslandse sneeuw door geploegd en opeens was daar consternatie?
‘Help! We zijn iemand kwijt!’
‘Iemand kwijt? Wat vreselijk! Wie dan?’
‘We weten haar naam nog niet, dat zoekt de organisatie nu uit. Maar het was, tja, hoe zeg je dat netjes, een beetje zo’n slonzige vrouw, ongeveer zo groot.’ De vrouw in de The North Face regenjas houdt haar hand op zelfde hoogte als haar gesprekspartner. ‘Zoiets als jij. Maar dan zonder die hakken.’
‘Hmm. Zegt me niks.’
‘Jawel, joh!’ Ze buigt zich wat voorover: ‘Dat rare mens dat keihard lag te snurken, met haar mond wagenwijd open, je weet wel. Ze stonk zo uit haar straatje dat er drie rijen geëvacueerd moesten worden.’
‘Dat zal ik wel gemist hebben, ik ken haar echt niet. Maar waarom fluister je? Ze hoort je toch niet. Ze is zoek,’ giechelt de vrouw.
The North Face lacht samenzweerderig terug. Een vriendschap is geboren.
‘Hoe zag ze er verder uit? Haarkleur? Kleding?’
‘Peper-en-zout, beetje vettig.’ Ze trekt haar neus op. ‘Joggingpak, eentje van de Action of zo.’
‘Oké, ik heb een beeld. Laten we gaan zoeken. We maken twee groepen. De ene zoekt rechts van de vulkaan, de andere links.’

Om drie uur ‘s nachts keren de groepen uitgeput terug. Ook het helikopterpersoneel dat de hele nacht door heeft gezocht, leunt moedeloos tegen de deur van het gevaarte.
‘Iets gevonden?’
‘Niks. Jullie?’
Nope. Geen voetstappen, geen mobiele telefoon. Geen reepje lelijke, roze joggingstof. Niks.’
Dan komt er iemand van de leiding aan rennen. Ze heeft rode wangen en zwaait met een mobieltje. ‘Jongens! Ik heb eindelijk de reisorganisatie te pakken gekregen.’ Ze stopt even om te hijgen. ‘We hebben een naam!’
Een siddering van sensatie en spanning gaat door de groep.
‘Femke van Buren heet ze.’
Iedereen denkt na, herkauwt de naam even. Femke van Buren.
‘Hartstikke leuk,’ antwoordt iemand na een tijdje. ‘Maar dan weten we nog niks. Met een naam schieten we weinig op.’
De vrouw met de blosjes laat haar telefoon zakken. ‘Nou ja, nu kunnen we tenminste haar familie inlichten. Vragen om verdere details en zo…’

‘Párdon?!’ klinkt het opeens hard.
De groep draait zich als één man om. Achterin zien ze de vrouw met de geblondeerde haren die na vijf uur sneeuwstorm nog perfect in de krul zaten. Ze had ieders respect verdiend door de hele tocht op stiletto’s van elf centimeter af te leggen.
‘Femke van Buren, zei je? Femke van Buren?! What de fok! Dat ben ik, verdomme!’
Niemand zegt iets. Haar nieuwe vriendin doet een stap achteruit. Verder wordt er alleen gestaard, met open monden.
‘Dus jullie vonden mij een slonzig wijf met vettig haar in een Action joggingpak? Serieus?! Nee, fijn om te weten jongens. Hartstikke fijn. Dat wordt nog gezellig de rest van de drie weken.’ Ze snuift. ‘En trouwens, dat joggingpak was van Juicy Couture. Toevallig.’

  10 comments for “Zoeken naar een mens op een vulkaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.