Ziekenhuisserie

Om acht uur ’s ochtends werden we al op de afdeling Dagbehandeling verwacht. Dat klinkt behoorlijk vroeg maar schijn bedriegt: hij was al nummer 5. En dat zou hij de rest van de dag blijven. “Nummer 5, Zoontje Moneypenny, kan zich klaarmaken voor vertrek naar de OK”, “Nummer 5, Zoontje Moneypenny, wordt verwacht op de OK.”

Efficiënt
Nadat ik eerst in een charmant XXL blauw pak met bijbehorend sexy haarnetje was gehesen, mocht ik mee de OK in. Een futuristische ruimte was het. Geheel steriel en metaalkleurig spiegelde het ons tegemoet. De enige kleur in het geheel was blauw. Ziekenhuispakkenblauw. Wel zes stuks ziekenhuispakkenblauwe mensen liepen om ons heen en voerden als een geoliede machine elk hun eigen taken uit. ‘Snel’ en ‘efficiënt’ leken de steekwoorden.

Narcose
Het moment kwam waarop hij onder narcose moest. Net een jaar oud en wat leek hij klein daar op die grote tafel met die enorme lampen erboven. Maar hij worstelde en hij streed met alles wat hij in zich had.
‘Wat is dat manneke sterk zeg!’ hoorde ik iemand gefrustreerd mompelen terwijl ze hem uit alle macht in bedwang probeerden te houden.
‘Stil maar, mama is bij je. Stil maar, mama is bij je.’ Ik bleef het zeggen totdat mijn tranen het overnamen en ik alleen nog maar angstig terug kon staren in die vragende oogjes.
Zijn rechterarmpje stak nog in de lucht toen een blauwepakkenmens me bij mijn schouders nam en zei: ‘Hij is in slaap, u mag meekomen.’
Ik streek het armpje naar beneden en aaide nog een keer over zijn buikje voordat ik bijna hardhandig de ruimte werd uitgewerkt.

Horror
Ik stond nog bij te komen op de hal toen de arts zich alweer liet zien. Alles was goed gegaan. Voor zo’n klein manneke had hij behoorlijke grote neusamandelen, werd er nog aan toegevoegd voordat  hij me vooruit snelde richting verkoeverruimte. Een klein bedje met daarin mijn bebloede zoontje werd achter ons aan gereden. Hij was al aan het bijkomen! Wild draaide hij in het rond waardoor het bloed zich over zijn gezicht en de lakens verspreidde. Het had wel iets van een horrorfilm.

Gekrijs
Hoe wakkerder hij werd, hoe harder hij huilde, daar tussen de nummers 1 t/m 4 en inmiddels ook nummer 6. De andere kindjes lagen vooral versuft om zich heen te kijken. Een enkeling kotste een bakje vol, van de misselijkheid door de narcose of het bloed in de keel. De mijne krijste het hele ziekenhuis bij elkaar. Ik pakte hem op en drukte hem dicht tegen me aan terwijl mijn blauwe pak donkerrood kleurde.

Opzij, opzij, opzij!
De zuster kwam binnen. Nummer 7 lag waarschijnlijk al onder het mes en zou zometeen de verkoeverkamer bereiken want er moest plaatsgemaakt worden! Tijd om Zoontjes gezichtje schoon te maken was er niet en doordat hij zich niet wilde laten neerleggen, kon ik ook mijn blauwe pak niet uitdoen. Met het blauw-rode pak en een bebloed, krijsend manneke op mijn arm liep ik het halve ziekenhuis door, terug naar de afdeling. We hadden er flink de pas in want de zuster moest meteen ook een nieuwe lichting amandelklantjes ophalen.
Bezoekers in de houten wachtkamerstoeltjes die we passeerden en die toch al nerveus waren voor de afspraak waarop ze zaten te wachten, keken ons en elkaar verschrikt aan. O god, wat was dit? Was het een zwaargewond kind dat onderweg was naar de spoedeisende hulp? Werd er misschien een scène opgenomen voor een nieuwe dramaserie? Of was het een hele slechte grap?

Niet te flauw
Niets van dat alles. Ik was het maar, Moneypenny. Met nummer 5 op mijn arm. Die overigens een half uur later alweer heerlijk aan het spelen was nadat hij drie boterhammetjes had weggestouwd. Hij had gewoon honger, daarom krijste hij zo. Hij had natuurlijk al vijftien uur niet meer gegeten. Want tja, voor zo’n operatie moet je wel nuchter zijn. Patiëntje èn moeder.

 

***********************************************************************************
Wil je me helpen door mijn korte thriller “Paspoort naar vrijheid” te nomineren voor de kwartaalprijs van Vrouwenthrillers? Dat zou fijn zijn! Het enige wat je hoeft te doen is dit formulier invullen: http://tinyurl.com/3gxux5s Bij ‘Antwoord’ vul je de titel in. Bedankt!
***********************************************************************************

  10 comments for “Ziekenhuisserie

  1. Tessa
    1 mei 2011 at 20:58

    Ah waarschijnlijk een meer traumatische ervaring voor de moeder dan voor het kind 😉

    • Miss Moneypenny
      2 mei 2011 at 19:48

      Ik durf het niet te zeggen. 😉

  2. 1 mei 2011 at 21:23

    Arme kiddo. En arme mams 😛

    • Miss Moneypenny
      2 mei 2011 at 19:49

      Hopelijk heeft de operatie ook baat gehad. Dan hoor je mij er niet meer over zeuren. 😉

  3. 2 mei 2011 at 07:27

    Gelukkig hoefden mijn kinderen niet. Maar ik kan me mijn operatie nog heel goed herinneren, het ziekenhuis, die vieze ballon op je gezicht, de zusters, de zaal vol koters en volgens mij was ik een jaar of 3. Mijn verdriet weet ik niet meer, wel dat ik eekhoorntjes in de ziekenhuis tuin heb gezien. Ik had een bed bij het raam.

    • Miss Moneypenny
      2 mei 2011 at 19:50

      Zie je wel! Kinderen houden er een trauma aan over. Mijn angst was dus niet ongegrond. 😉

  4. 2 mei 2011 at 08:37

    Aaah poor thing! Ik vind kleine kinderen altijd zo zielig als ze onder het mes moeten….grote mensen trouwens ook! 😛

    • Miss Moneypenny
      2 mei 2011 at 19:50

      Dank je, Mich. Het was ook behoorlijk zielig. Gelukkig is het achter de rug.

  5. Werner
    2 mei 2011 at 14:14

    Mijn zoontje moest ook onder het mes en ik herinner me dat moment nog dat hij onder zeil ging. Heel eng om te zien, dat ineens al het leven uit zo’n lijfje trekt. En dat ze zeggen dat hij al slaapt terwijl zijn ogen nog een beetje open waren. Nooit leuk. Maar het kwam allemaal weer goed, gelukkig.

    • Miss Moneypenny
      2 mei 2011 at 19:51

      Tuurlijk, het komt altijd goed. Ooit. Maar op dat moment… Inderdaad, precies zoals jij het beschrijft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.