Woensdagochtend, veel te vroeg

dsc_39232Woensdagochtend, veel te vroeg. Snif snif. Wat ruik ik? Aaargh, Ik ben het zelf! Het is de hoogste tijd voor een uitgebreide douche. Kan echt niet wachten. Ik wil douchen en wel nu. De oudste loopt in de weg. De jongste kan nog niet lopen, dat scheelt, maar krijsen kan hij wel. Oké, die douche moet nog heel even wachten. Eerst Man uit bed werken zodat hij de kinderen van me kan overnemen.

Ik por in zijn zij. Een grom is het antwoord. Ik por in zijn andere zij. Hij draait zich nog eens lekker om. De oudste staat naast me. ‘Wat doe je mama?’
Ik krijg een idee. ‘Weet je wat? We doen een spelletje: Wie papa het eerste uit bed krijgt. Maar niet te hardhandig hoor, dan is hij de rest van de dag chagrijnig.’
‘Nee, dat moeten we niet hebben hè?’
‘Vooruit, begin jij maar,’ spoor ik hem aan terwijl ik op mijn tenen terug naar de badkamer sluip.
Ik hoor hoe hij Mans wekkerradio aan zet, het volume op maximaal. Mijn wekkerradio gaat ook aan, toch handig dat hij dat al kan. En ook daarvan gaat het volume voluit.

Ik heb me inmiddels uitgekleed en trek de schuifdeurtjes van de douche open.
‘Mama! Mag ik harder doen? Papa wordt niet wakker!’
‘Doe maar jongen.’
Ik zet de kraan aan.
Oergeluiden klinken uit de slaapkamer. Gelach van de oudste. Oké, papa is wakker. Mooi zo. Ik zet een been onder de douche.
Gestommel vlakbij.
‘Eh… Iris, kun jij de kinderen in je eentje aankleden en te eten geven? Ik bedenk me net dat ik een vroege vergadering heb.’
Ik trek mijn been terug. Vooruit dan maar. Wat moet dat moet. Vandaag is mijn mamadag dus ik heb weinig tegenargumenten.

Drie kwartier later. Man de deur uit, kinderen fris, fruitig en doorvoed. Ik voel me een hele slechte moeder als ik ze om half negen al voor de tv parkeer.
‘Zoon, denk jij dat je even braaf televisie kunt kijken terwijl mama een hele snelle douche neemt?’
Hij knikt ijverig en overtuigd. Hij is al een grote jongen.
‘En kun je dan ook een beetje op Baby letten?’
Hij knikt weer, deze keer al iets meer geïnteresseerd in de tv.
‘Als er iets is, moet je me roepen hè?’
‘Ja-haa mama.’

Poging twee. Natuurlijk doucht het niet zo relaxed als je heel snel moet zijn en bovendien met een half oor de situatie beneden in de gaten wil houden, maar het gaat. Af en toe roep ik een keer ‘Alles goed?’ en na een paar seconden antwoordt Zoon dan met een braaf: ‘Ja mama, alles goed.’
Mijn haren zijn inmiddels doornat, de shampoo gaat erin. Even laten intrekken…
‘Mama!’
‘Wat is er?’
‘Mama moet komen!’
‘Waarom? Wat is er?’
‘Mama moet KOMEN!!’
Ik draai de kraan dicht en ongerust haast ik me naar beneden. Ik graai nog net een badjas van de haak, maar als je je niet eerst een beetje afdroogt, heeft zo’n badjas eigenlijk weinig effect. Met ingezeept haar en druipend als een lekke dakgoot, glibber ik naar beneden, een spoor van voetplasjes achterlatend.

Als ik beneden kom, zitten ze braaf naar de tv te kijken.
‘Waarom moest ik komen?’ zeg ik wanhopig maar ook geïrriteerd.
‘Ik heb een stukje appel laten vallen.’ Zoon wijst naar de grond.
‘Daar hoef je me toch niet voor te roepen. Dat kun je zelf toch ook oprapen?’ Hij lacht een beetje schalks en richt zijn aandacht weer op de tv.
Om zo min mogelijk schade aan te richten aan de houten vloer, hups ik over dezelfde plasjes terug naar boven.
De kraan gaat weer aan, ik begin mijn haar uit te spoelen. Ik reik al naar de crèmespoeling.
‘Mama!’
‘Wat is er?’
‘Mamááá!’
‘Wat is er dan?’
‘Jij moet naar beneden komen. Baby doet spugen!’
Ik draai de kraan uit. Ruk de deur open.
Laat ook maar. Ik douche vanavond wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.