Welcome to my crib

interieurDe redactie van Ze.nl vroeg me om deze maand vijf extra artikels te schrijven. Vijf! Dat is nogal wat, bovenop mijn tweewekelijkse column. Meteen zocht ik dus naar mogelijkheden om dit klusje zo snel mogelijk te klaren. Op Ze.nl stuitte ik op de rubriek ‘Kijkje thuis bij…’ Bingo! Die ging ik doen. Gewoon in mijn eigen huis natuurlijk. Een paar foto’s maken, beschrijving erbij en het eerste artikel kon worden afgevinkt!

Is it a C? Maybe an H? An A? Or an R?
Ik grijp mijn fototoestel en maak een ronde door het huis: Woonkamer: Knip. Leuk kastje: Knip. Kinderkamer: Knip. Detailfotootje: Knip. En… niet klaar.
Het resultaat valt namelijk wat tegen. Zodra ik de eerste foto’s terugzie, kom ik tot de conclusie dat mijn toestel een verborgen functie bezit. De Char functie: Het kan dingen zien die er niet zijn. Tenminste, niet in mijn herinnering. Char spot kringen in de tafel die er nooit waren, een afgesleten tapijt dat voorheen puntgaaf was. Ze constateert rondslingerend speelgoed en scheve fotolijstjes. Stofnesten, rare kastjes, niet-matchende kussenslopen; zaken waarvoor de gewone sterveling blind is. Char is een scherp en nietsontziend medium.

Poetsing my crib
Het was fijn geweest als al die geesten aan gene zijde waren gebleven, maar door die  paragnostische plaatjesmaker moet ik nu eerst mijn crib gaan boenen en uitmesten. Uren later sluip ik opnieuw als een paparazzi door het huis. Ondanks de grote schoonmaak liggen er nog steeds troepstapeltjes: de Onuitroeibaren, bestaande uit Dingen Zonder Functie Die Toch Niet Weg Mogen – tenzij ik wil dat de kinderen naar de Raad voor de Kinderbescherming stappen of mijn man een echtscheiding aanvraagt. Gevonden steentjes, een schroefje met emotionele waarde en gebroken speelgoed dat nooit meer gelijmd zal  worden; knus bij elkaar als een hedendaags rariteitenkabinet. Behendig leid ik Char om de tuin: als ik hoek A fotografeer, verhuis ik de troepstapel naar hoek B en als ik B fotografeer, schuif ik hem terug naar A. (Ik had troepmanager moeten worden, jammer dat ik dat nu pas bedenk.)

Het Derde Oog
Mijn camera blijkt echter nóg een geheime functie te bezitten: Het Derde Oog. Hij geeft op de foto méér aan dan door het venster van mijn toestel te zien is. Op elke foto staat  een troepstapel. Bij de ene aan de linkerkant en bij de andere aan rechterkant. Om en om, heel frappant. Alle foto’s moeten opnieuw gemaakt worden en weer ben ik niet tevreden. Dat ene kastje staat daar eigenlijk best raar, misschien moet ik het verplaatsen? Of meer van bovenaf fotograferen? Dus balanceer ik even later op een krukje, mijn nek in een dubbele schroef om door het venstertje te kijken, als blijkt dat ik het kapje niet van de lens heb gehaald. Of ik zie toch weer een raar vlekje op het dekbed. Of een van mijn zoontjes danst voorbij.

Columniste in haar natuurlijke habitat
Tegen de tijd dat de zon ondergaat, ben ik eindelijk klaar. Ik wil net de begeleidende tekst gaan schrijven als mijn man thuiskomt.
‘En? Een beetje opgeschoten?’
‘Neuh. De eerste is nog niet eens af, maar…’
‘Hé, wat is er met ons huis gebeurd?’ onderbreekt hij me. In verwondering kijkt hij rond.
‘O, dat. Dat is voor een artikel.’ Ik kuch.
‘Toch niet iets met een metamorfose hè? Ik vind ons huis prima zoals het is.’
‘Nee joh. Het moest alleen even op de foto. Gewoon, in zijn natuurlijk staat. Mallerd.’
‘Maar dat kastje stond toch eerst in die andere hoek?’
‘Klopt. Maar dat kwam totaal niet over op de foto.’
‘En waar is al het speelgoed gebleven?’
‘Dat moest weg natuurlijk. Zag er niet uit.’
‘Nieuwe kussenslopen?’ Hij kijkt me streng aan.
Ik schokschouder. ‘De lezers mogen best denken dat we in een perfect huis wonen, toch?’
‘Precies. Zo’n huis na een metamorfose.’

Resultaat zien? Hier klikken.

  22 comments for “Welcome to my crib

  1. Petra
    3 juni 2012 at 11:14

    Hahaha, ik herken het helemaal ik zou precies hetzelfde doen!
    Je hebt je huis leuk ingericht. Ik hou wel van die stijl!

  2. 3 juni 2012 at 11:20

    Dat blokhut-thema is erg leuk en stiekem ben ik een tikkeltje jaloers op jullie piano 😉

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 21:01

      Piano? Marktplaats! 🙂 (Iemand merkte eerder al op dat ik wel een wandelend uithangbord lijk voor Marktplaats. Bij deze: hij/zij had gelijk)

  3. cornelletje
    3 juni 2012 at 11:47

    Is leuk geworden!!

  4. 3 juni 2012 at 12:11

    Haha ja herkenbaar. Je huis ziet er leuk uit trouwens!

  5. 3 juni 2012 at 12:48

    Hahaha, heel herkenbaar! Dat was ook het eerste artikeltje (van de 5) waarvan ik dacht: doe ik wel ff. Beetje opruimen hier, afstoffen daar, plantje verplaatsen, kussens opkloppen, etc. Maar je huis ziet er leuk uit! 🙂

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:44

      Dank je! Jouw huis is ook een plaatje! Fijn om te weten dat ik niet de enige was die zich zo had uitgesloofd. 😉

  6. tam
    3 juni 2012 at 13:24

    Wow de fotos zien er prachtig uit. Ik vind je stijl echt super.
    Het zou niet bij mij passen want ik heb gemerkt dat troepjes toch echt bij mij horen incl plastic. Toch vind ik het erg mooi, eigen en zeker niet standaard wooninrichting.
    Haha en het nemen van foto’s is altijd een ramp, vreemde dingen die camera’s. Ik wens dat ik een photoshop camera had, hihih

  7. 3 juni 2012 at 15:36

    Hoe krijg je het toch altijd weer voor elkaar, lieve Iris? Hi-lar-isch met de hoofdletter H. Je huis oogt heel warm en je ziet zeker wel dat er op een positieve manier in geleefd wordt. Qua stijl is het haast het tegenovergestelde van wat ik mooi vind: Veel wit, kroonluchters, gecombineerd met aardetinten, maar dat neemt niet weg dat het er gewoon heel erg goed uitziet en je het vast en zeker ook zonder je poetswoede had kunnen tonen. En hey, als je ooit een akelige hekel ontwikkeld voor het witte brocante kastje, is het altijd welkom in het verre Zuiden. : D

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:50

      Zonder mijn poetswoede tonen? Dan was het niet zo mooi geworden! 😛

      Wit en aardetinten vind ik trouwens ook prachtig, maar voor mij iets te steriel. Grappig hoe je wel bij iemand anders iets mooi kunt vinden, zonder het ook meteen zelf zo te willen hebben in je huis, vind je niet?

      Nog een leuk verhaal trouwens, over dat witte brocante kastje: Het was eigenlijk zo’n hoog tweedelig wandmeubel. Je kent het wel: een kast met daarbovenop nog een kleinere kast. In zijn totaliteit vond ik het lelijk, maar niet de twee delen afzonderlijk. Dus heb ik er twee kasten van gemaakt. De kleine op de slaapkamer en de grote in de woonkamer. Inmiddels heb ik die laatste weggegeven omdat ik weer eens iets anders wilde. Ach, ik had al mijn brocante kastjes wel in het artikel kunnen zetten, maar dan zou het veel te lang zijn geworden. Kom anders eens bij me langs als je in de buurt bent! 🙂

      • 17 juni 2012 at 11:55

        Dat denk je maar! : D En dat is inderdaad helemaal waar. Zo vind ik bij anderen het strandhuisachtige gevoel heel erg mooi, terwijl ik zelf veel meer neig naar het cleane Zuid-Franse.

        Wat bijzonder dat je het kastje uit elkaar hebt gehaald, vervolgens hebt verspreid over de kamers in je huis en het nu voor een gedeelte weer een nieuw thuis heeft gekregen. Ik zeg doen, zo’n artikel over brocante kastjes. Heb ik weer eens wat om kwijlend naar te kijken. En langskomen? Leuk! Moet je fantastische zoontjes nog ooit ontmoeten!

  8. 3 juni 2012 at 16:31

    Haha, wat leuk geschreven! Succes met de rest van je artikels

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:59

      Dank je @Nadia De tweede staat inmiddels ook alweer online. Daar heb ik het mezelf nog gemakkelijker gemaakt: Ik heb mijn oudste zoontje het woord gegeven. 😉

  9. 3 juni 2012 at 18:03

    Juist ja, en ik maar denken dat je van nature zo rein, rustig en regelmatig bent 😉

    Hahaha.

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:52

      Whatever gave you that idea, my dear? 😉

  10. 3 juni 2012 at 20:28

    Hahaha en ik maar denken: wat woont die Iris netjes! Want inderdaad, het eerst wat ik dacht na het lezen van het artikel en het zien van je foto’s was: Ik zou hier eens flink door het huis moeten, wilde ik hier een reportage over schrijven! 🙂

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:53

      Mocht je er nog steeds zin in hebben: Je kunt je bij de hoofdredactrice van Ze.nl aanmelden voor deze rubriek (maar wees dus gewaarschuwd: tijdrovend! :-))

  11. 3 juni 2012 at 21:57

    Hihi, hoe herkenbaar;)ik heb een paar keer een woning moeten verkopen, de makelaar helemaal tevreden hoe netjes en smaakvol alles was….. de wasmand met was had ik dan heeeelemaal achterin de kledingkast verstopt waha, trekt die man de kast open om te laten zien hoe ruim die was… oeps…. Maar je inrichting straalt persoonlijkheid uit, ik ben ook gek op kastjes oppimpen, super!

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:58

      Dank je wel voor het compliment, Rins!
      Je woning verkopen, echt een ramp trouwens. Ik probeer me maar niet voor te stellen hoe dat moet als je huis langer dan een paar weken te koop staat. Wat moet je dan in godsnaam? In je huis wonen alsof het een soort museum is en elke dag opletten waar je alles neergooit? Wat een nachtmerrie.

  12. des
    5 juni 2012 at 08:03

    potdorie iris, dat is me toch een leuk fijn retro huisje hoor! ik vind em heel leuk ingericht!!

    ps. het ene fotolijstje, daar in de hoek staat scheef 😉

    • Miss Moneypenny
      5 juni 2012 at 20:54

      Haha, die foto van die fotolijstjes is een ramp. Het lijkt wel alsof ze allemáál scheef hangen. Ik had hem van opzij gefotografeerd, wat achteraf niet zo handig was. Ik en fotocamera’s: echtscheiding.

  13. 22 juni 2012 at 15:31

    Oooooh I love your crib! So my styllll….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.