Wat ik dus niet heb met crematies

Witte roosGeconcentreerd luister ik naar het geluid van de Mephisto’s van de uitvaartondernemer die zich traag vastzuigen aan de vloer en dan weer loslaten. Als een log monster met grote, kleffe poten. Zzzuig, napp. Stilte. Zzzuig, napp. Stilte. Langzaam en zeer aanwezig. Normaalgesproken zou zich op dit punt een column in mijn hoofd vormen over waarom, wáárom in vredesnaam uitvaartondernemers zuignapschoeisel dragen terwijl ze heen en weer banjeren in de stilte van een crematie. Zijn ze doof? Is het aandachttekort? Een obsessie voor octopussen?

Hou je in
Vandaag word ik niet geplaagd door dwingende literaire stemmen in mijn hoofd. Nu even niet. Dankbaar absorbeer ik het geruststellende zuigplopritme. Tegelijkertijd tel ik de stenen in de muur boven de levensgrote foto van mijn lieve tante. Niet huilen, niet huilen. Kom op, je bent toch geen mietje?! Ze is ruim tachtig geworden, ze is in haar slaap overleden. Men zegt dat de dood verenigt met geliefden die je voorgingen. Het is goed zo. Kijk, de directe familie op de voorste rij huilt ook niet. Hou je in, man.

Affiniteit is een pre
Maar ik ben dus wel een mietje, big time. Ik heb totaal geen affiniteit met crematies. Aangezien affiniteit een pre is (die twee woorden zijn immers altijd aan elkaar gelinkt, let maar eens op) zou ik zwaar zakken voor de zoektocht naar de beste crematiebezoeker. Ik weet dat die niet bestaat, nog niet althans, want met de huidige koers van SBS6 sluit ik niet uit dat die er ooit komt. Ik noem een ‘Sterren Huilen Zonder Zakdoek’, ‘So You Think You Can Cry?’ of zelfs ‘Sterren Dansen op het Lijk’, met een schaterende Patty in een glitterpakje. En ik ben dus de allerslechtste kandidaat ooit.

Mietjes United
Ik ben het wrak dat al hysterisch wordt bij de aanblik van een kist, of bij de eerste tonen van Pachelbel. Gelukkig heb ik een partner in crime: mijn zusje, mijn zakdoekmaatje. Zij heeft precies dezelfde afwijking. Iets met genen natuurlijk. Zet ons bij een uitvaart van een volstrekt vreemde en ons gehuil overstemt geheid dat van de naaste familie. Zodra we uit zelfkennis en voorzorg op de achterste rij zijn gaan zitten, begint het: Wie Laat De Eerste Traan? (SBS, bel me nu!) Ik probeer de mooie toespraken niet te horen door te denken aan mijn werk, een boodschappenlijstje voor het avondeten en wat er eigenlijk met Gorbatsjov gebeurd is sinds de jaren ’90. Mijn zusje verdenk ik van het oplossen van moeilijke sudoku’s.

De Achterhoofdfluisteraar
Al vrij snel vormt zich toch een brok in mijn keel die ik probeer te verdrijven door het vergelijken van achterhoofden. Als je erop gaat letten zie je pas de diversiteit die daarin bestaat, en hoeveel je van zo’n achterhoofd kunt aflezen. Er zijn arrogante achterhoofden, verdrietige achterhoofden en achterhoofden waarbij je met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunt abstraheren dat de voorkant lelijk is. Soms schilder ik er smileys op. Ook hier zie ik trouwens weer mogelijkheden voor SBS6: De Achterhoofdfluisteraar, of gewoon een gortdroge quiz met Maureen du Toit.

Zakdoek leggen
Bij de crematie waar we  nu zijn wint mijn zusje. Al na vijf minuten moet ik het afleggen tegen de mooie woorden, prachtige muziek (niet eerlijk, ze hebben mijn lievelingsstuk gekozen), het avondeten, mijn levensgrote dode tante, Gorbatsjov, de droevige achterhoofden en natuurlijk die fokking Mephisto’s. De eerste traan laat ik gewoon rollen, die vang ik niet op. Misschien dat niemand het merkt. De tweede en de derde laat ik ook nog hun gang gaan, maar daarna wordt mijn kraag wel erg nat. Stom dat ik mijn zakdoek in mijn tas heb laten zitten. Nu moet ik bukken, de rits openen (iedereen kijkt om), mijn zakdoek opgraven en mijn kin deppen (iedereen kijkt weer voor zich).

Gezusterlijk
Als het einde van de uitvaart nadert zijn we allang vergeten wie de eerste traan liet, er zijn er zoveel gevloeid. Gezusterlijk gaan we in de rij langs de kist voor een laatste groet aan de overledene, allebei even ongemakkelijk. En terwijl de uitvaartmedewerker die ons in de gang opwacht, droog en werktuiglijk: ‘Uw jassen hangen links, de uitgang is rechts’ fluistert, vallen mijn zusje en ik elkaar snikkend in de armen, sportief als we zijn. Hell yeah. De Dood Verenigt. (SBS6: mailen mag ook)

***********************************************************************************

Vandaag is de laatste dag dat je kunt stemmen op de nieuwe columniste van  Chicklit.nl. Ik zit bij de laatste vier kandidaten! Krijg ik je stem?

  • Ga naar Chicklit.nl 
  • Scroll naar beneden en klik op ‘Klik hier om in te loggen’
  • Log in met Facebook-/Twitteraccount of je e-mailadres (Het kan dat je eerst een account moet aanmaken, huiver niet, dat is zo gepiept).
  • Stem! Ik ben de laatste in het rijtje (‘I.H.’)

  18 comments for “Wat ik dus niet heb met crematies

  1. 31 maart 2013 at 11:00

    een uitvaartverzorger met Mephisto’s is werkelijk een duivels dilemma. Vooral bij een crematie krijg ik dan associaties met het hellevuur.

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:09

      Gelukkig had ik daar geen last van, van die associaties. Denk dat ik dan nog verder in huilen uitgebarsten was. 😉

  2. 31 maart 2013 at 11:29

    Hahaaaaaaaa…. ‘Sterren Huilen Zonder Zakdoek’lijkt me wel wat.

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:10

      Ik zal vragen of Joop contact met je opneemt. 😛

  3. Tam
    31 maart 2013 at 11:42

    Op een verdrietige dag heb je toch heel wat leuke programma’s bedacht.Ik zou wel kans maken op de eerste traan, hihihi

  4. 31 maart 2013 at 12:29

    Nu maar hopen dat niet ene De Mol of Galjaard met jouw ideeën ervandoor gaan en zo miljoenen verdienen met jouw ideeën.
    Die heb jij wel verdiend vind ik.
    Moet zeggen dat bij de crematie van mijn oma een vrouwelijke dominee was en die zoog niet met haar schoenen.
    Ze had hakjes aan, maar dat was niet storend als ze liep.
    Ik zit vaak stil en wezenloos te kijken bij begrafenissen en crematies.
    Terwijl het me wel heel veel doet.
    Bij mijn oma dan niet, daar zat ik echt te janken.

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:11

      Niet huilen tijdens een crematie wil inderdaad niets zeggen over hoe veel het je raakt. Maar erg veel en hard huilen is toch ook best gênant hoor. 😉

  5. 31 maart 2013 at 14:23

    Afscheid nemen doet altijd pijn. Hoeveel pijn het doet, wordt niet door de omgeving gecreëerd, maar hoe je tegenover de overledene stond. Voor mensen die er niet dichtbij stonden, maakt het niet zoveel uit hoe de crematie/uitvaart is, ze willen er alleen bij zijn om de achterblijvers te steunen.

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:11

      Ook als ik iemand ben die er ver vanaf staat, zit ik nog flink te huilen hoor. Echt heel erg is dat. :-/

  6. 31 maart 2013 at 14:56

    Tja, meissie… het zal nooit wennen…. Afgelopen maandag ben ik met jongste mee gegaan naar de begrafenis van de vader van haar boezemvriend. Kende de man niet, zijn vrouw ook niet. Maar de vriend van jongste dus wel. En zijn verdriet was hartverscheurend…. Met rode ogen en doorgelopen make-up zaten we later met z’n tweetjes terug in de auto… Jongste en ik. Beiden stil van het verdriet van haar vriend…
    Sterkte!

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:12

      Sjonge, Wondel, jullie (jij, je man, je dochter) hebben de laatste tijd wel héél veel ellende meegemaakt zeg… Ik hoop dat het nu echt eens afgelopen is.

  7. 2 april 2013 at 10:57

    Niks afscheid nemen; een grote angst voor je eigen einde dat bekruipt je dan.
    Wat is er mis met SBS 6!

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:13

      Zo zie ik dat toch niet. Ik heb geen angst voor mijn eigen einde. Wel voor dat van mijn naasten. Maar als ik zo huil tijdens een uitvaart, dan is dat vooral om het verdriet dat ik voel bij de directe naasten van de overledene.
      En wat er mis is met SBS6? Best veel… 😉

    • 4 april 2013 at 09:21

      Wacht maar, komt nog wel.
      SBS doet journalistiek, en durft.
      15 luie journalisten bij NPO

  8. 2 april 2013 at 21:33

    Weet je wat nog erger is? De neiging moeten onderdrukken om onbedaarlijk in de lach te schieten. Bijvoorbeeld, door een aangeschoten priester die iets teveel aan het bloed van Jezus heeft gelurkt, de kist bijna van zijn schragen stoot waardoor je voor je geestesoog het lijk al door de tent ziet rollen, de wierrookkegel keihard tegen de kist aanstoot waardoor de as over de kist heenvliegt, en je tot slot je ogen laat vallen op de schokkende schouders van je voorganger omdat zij uit alle macht probeert haar lach te smoren. Echt gebeurd. Geloof me, je word half hysterisch. Dan kun je nog beter janken, want dat past tot beter bij de sfeer.

    • Miss Moneypenny
      3 april 2013 at 17:15

      Je meent het niet, Jennifer! Wat vreselijk eh… gênant. Zoiets is leuk in een film, maar niet in het echt. Hoop maar dat de naaste familie er begrip voor had. (of moesten ze zelf ook lachen?)

  9. 7 april 2013 at 06:44

    Miss Moneypenny: de familie was allang blij dat het lichaam niet door de tent rolde! (Ik ook trouwens)

  10. 9 april 2013 at 04:22

    Moet zelf ook vaak toch huilen bij crematies of begrafenissen van mensen die ver van me af stonden of ik niet eens ken. Al zal ik dan niet de eerste traan laten, in die situatie moet ik huilen om het verdriet van nabestaanden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.