Want een goede sneakfie zie je nie

Eindelijk zouden er planten komen in onze kantoorjungle, en daarvoor hadden ze blijkbaar uitgerekend de knakstengel ingehuurd die nu op me stond te wachten in het kantoor van mijn collega: een groezelig type in een overall dat wild begon te knipogen zodra hij me zag. Iets te veel Pokon gesnoven, zo was mijn eerste gedachte, om daarna direct in mijn natuurlijke instinct te schieten: vluchten.

Wandelende grap

Beleefd zei ik dat mijn kantoor geen planten hoefde, en ik liep door. Maar hij liep me babbelend achterna en toen ik eindelijk mijn werkplek had bereikt en omdraaide, was hij er nog steeds. Met zijn opgeheven telefoon. Eerst dacht ik dat het aan mij lag, maar het cameraatje was duidelijk op mij gericht, en op mij alleen. Ik zag hoe hij één kort tikje op het scherm gaf, terwijl hij ondertussen net iets te nonchalant probeerde te kijken.

Dit is een column voor Chicklit.nl. Lees hier verder. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.