Van streven naar sterven

schriftSoms heb ik van die dagen. Dan wou ik dat ik kon zingen als Beyoncé, vloeiend een vreemde taal sprak en dat ik de liefste, allerbeste moeder was van de wereld. In mijn meest gewaagde dagdromen ben ik zelfs een gepubliceerd schrijfster, van een echt boek, bij een echte uitgeverij. Totdat de realiteit me in het gezicht slaat: Ik ben Moneypenny, ik ben heel middelmatig en misschien wordt het wel nooit beter dan dit.

Middelmatig lijkt me het meest depressieve dat je kunt worden. Ik geloof niet dat er ooit een kind was dat ‘middelmatig’ antwoordde op de vraag ‘Wat wil je later worden?’ Veel erger is dat ik me niet eens kan herinneren wat ik vroeger wilde worden, alsof ik toen al een vaag voorgevoel had over mijn toekomst.

Wanhopig
Als kind volgde ik een tijdje pianoles, het lag me niet. Ik zat op turnen, was heel gemiddeld. Ik doorliep heel gewoontjes de HAVO. Na een jaartje Schoevers en een nutteloze HBO opleiding werd ik secretaresse. Soms denk ik dat ik best mag zeggen dat ik een bovengemiddeld goede secretaresse ben. Maar ach, dat kan toch iedereen? Een kennis die niet aan de bak kwam met haar etaleursdiploma, verzuchtte ooit recht in mijn gezicht dat ze altijd nog een baan als secretaresse kon aannemen, als ze écht wanhopig werd.

Lieve moeder
En over dat zingen, laten we het erop houden dat ik nooit een Beyoncé zal worden. Qua ‘moeilijke vreemde talen’ kom ik niet verder dan een heel aardig woordje Frans, toch word ik altijd verbeterd door des locateurs natifs. Meestal vind ik mezelf een lieve moeder, maar denkt niet iedere moeder dat van zichzelf? Ik schrijf weleens een column of een verhaal, maar hoe moeilijk is dat? Ze geven zelfs cursussen waarbij je het in acht lessen kunt leren.

Gekweekte loser
Soms wilde ik dat ik meer van mijn leven had gemaakt, me minder had laten tegenhouden door mensen die zeiden dat ik dingen niet kon, en waarvan ik niet doorhad dat ze het deden uit jaloezie of eigenbelang. Dan had ik misschien meer lef en zelfvertrouwen gehad om te geloven dat ik dingen best kon, als ik maar wilde, veel oefende, en mezelf af en toe naar voren elleboogde. Is het daar nu niet al lang veel te laat voor? Ach, laat me geloven dat het nog kan. Zonder dromen is er geen leven.

Realiteit
Soms wilde ik dat de realiteit niet zo hard was, zo moeilijk en soms zo afschuwelijk gewoontjes. Dat ik nu, halverwege mijn leven, toch nog iets kan bereiken. Iets dat ertoe doet. Bijvoorbeeld dat mijn kinderen later zeggen dat ze terugkijken op een geweldige jeugd. Dat ik werkelijk de beste, liefste, meest fantastische moeder was die ze zich hadden kunnen wensen. Maar hoe realistisch is dat? Soms ben ik moe, geïrriteerd en dan schreeuw ik weleens. Soms ben ik bang om hen los te laten en maak ik ze banger voor dingen dan ik zou moeten, hoe egoïstisch dat ook is.

Droom
Soms hoop ik dat ik op een dag word erkend als bekwaam auteur, het liefst zomaar uit het niets. Dat ik, van al die goede schrijvers met dezelfde droom waarmee ik me omring, word benaderd door een topuitgeverij die mij vraagt, nee smeekt, om alsjeblieft een boek voor hen te schrijven. Succesvol wil ik wezen, graag gelezen en gewaardeerd. Ik wil zo graag geloven dat ik een bovengemiddeld goede schrijver kan zijn. Kan ik dat? Dromen najagen is meer dan alleen willen. Het is veel oefenen, lang doorzetten en dan soms toch falen, ondanks alle inspanningen altijd gemiddeld blijven. Ja, ik oefen en zet door, steek bijna al mijn vrije tijd in schrijven. Maar hoe realistisch is het om boven de realiteit te kunnen staan, de middelmatigheid te ontstijgen? Velen willen het, slechts weinigen is het gegund.

Acceptatie
Als je eenmaal hebt bereikt wat je wilde, wordt dat je nieuwe realiteit. Besef je dat, of blijft het voelen als ‘gewoontjes’? Word je hebberig naar meer? En wordt elke nieuwe realiteit na een tijdje niet gewoon weer saai?
Soms vraag ik me af of je wel moet wíllen excelleren, in wat dan ook. Misschien ligt de kracht van het leven juist in het eeuwige streven de mediocriteit te ontstijgen en daarin nooit te slagen. Misschien ligt het ultieme geluk uiteindelijk verscholen in de acceptatie van louter pogingen, vruchteloze probeersels. Ja, soms vraag ik mij af: Is het mogelijk om na een levenlang zwoegen te sterven in alle middelmatigheid, met een glimlach op de lippen?

Ik hoop van wel.

  22 comments for “Van streven naar sterven

  1. 27 januari 2013 at 09:08

    Zolang je lezers maar die glimlach op hun lippen hebben na het lezen van je columns, dan is alles goed… Dit is btw een bovengemiddelde column. Damn. U is goed….

  2. Des
    27 januari 2013 at 11:52

    wat een pijnlijk mooi stukje. en wat herkenbaar.
    “Een kennis die niet aan de bak kwam met haar etaleursdiploma, verzuchtte ooit recht in mijn gezicht dat ze altijd nog een baan als secretaresse kon aannemen, als ze écht wanhopig werd.”

    DIKKE VETTE AU EN MES IN RUG trouwens.

    Maar even serieus he Iris. Jij schrijft op een heerlijke herkenbare humoristische en vooral heerlijke manier. En ook al is dat het enige wat je altijd gaat doen in je leven; dat is al 1 ding wat niet iedereen kan.

  3. 27 januari 2013 at 12:12

    Je bent goed zoals je bent…

  4. 27 januari 2013 at 12:31

    Heel herkenbaar.
    Oke, ik ben geen moeder en zal dat ook nooit worden en nee, ik ben niet zielig omdat ik geen kinderen heb gekregen. Het is er nooit gekomen en nu voel ik mij te oud daarvoor.
    Verder heel herkenbaar.
    Mijn moeder had de gewoonte om mij de grond in te stampen met heel vaak te zeggen dat ik iets niet kon. We hebben wel contact en ze heeft een paar keer haar spijt betuigd.
    Gelukkig waren er ook mensen die riepen dat als ik echt iets wil, het wel kan en dat is ook zo, maar om nu te zeggen dat ik mij het beste erin voel? Nou nee.
    Ik ben ook zo vaak onzeker.
    Ik vind jou een heel goede schrijver en mag jou graag lezen.
    Volgens mij ben jij een heel goede moeder.

    Groetjes van Ann

  5. 27 januari 2013 at 12:36

    In ieder geval stijgt dit ruim boven de middelmatigheid uit. Bovendien is het maar heel weinigen gegeven er bovenuit te stijgen en veel van hen die het doen zijn ook maar bedriegers of grootmuilen. In die zin is middelmatig zijn een compliment, je bent bij middelmatig al een heel eind op weg naar goed genoeg.

  6. 27 januari 2013 at 13:05

    Ik leef met je mee, Iris. Heel fijn geschreven.

  7. 27 januari 2013 at 13:24

    Hallo Iris,
    Ik voel me nu toch echt een collega moeder, secretaresse, amateurschrijfster, ook hunkerend naar erkenning en waardering. Alleen jij kan het zo mooi, humoristisch en to the pont formuleren. Voor bij ben je zeker niet gemiddeld! Blijf vooral doorgaan met schrijven en geloof in jezelf. Warme groet, Ellis alias Elles

  8. 27 januari 2013 at 13:46

    Iris, je schrijft meer dan goed! Liefs, Greetje x

  9. 27 januari 2013 at 14:41

    Als ik een uitgever was had ik je om een boek gevraagd 🙂

  10. Stella gravemaker
    27 januari 2013 at 15:00

    Dank voor je toongedicht. Een toost op de buitenbeentjes. De rebellen. De onruststokers. Degene die niet op hun plaats zijn en niet dol op regels. proost aan degene die de dingen anders zien!

  11. Simone
    27 januari 2013 at 15:04

    beste Iris, ik schrijf om een aantal redenen anoniem. Alles wat jij zo vurig wenst, dat heb ik. Vele boeken op mijn naam en uitgevers die mij vragen (niet smeken) of ik voor ze wil schrijven. Veel opdrachtgevers, bovenmodaal inkomen uit schrijfwerk. Toch zijn jouw gevoelens voor mij zeer herkenbaar. Ontevredenheid en onzekerheid zitten in je hart en reizen met je mee, naar elke nieuwe situatie. Dan is er een nieuw boek uit en de pers besteed er nauwelijks aandacht aan. Of ze besteden er wel aandacht aan maar vinden het middelmatig. Dat iédereen met je wegloopt bestaat niet, als je maar een beetje bekend bent krijg je keiharde kritiek, onophoudelijk. Soms valt een boek goed, en dan verkoop je er 10.000 of meer. Maar de echte kanonnen bundelen een paar columns en verkopen daar 100.000 van. Daphne Decker enzo, en die heeft al zoveel geld. Opdrachtgever verliezen hun belangstelling, en gunnen werken aan nieuwe jonge concurrenten/collega’s. Zoveel bereikt maar alweer op retour.
    Zelf ben ik niet heel gelukkig in de liefde. Heb wel geweldige kinderen. Mijn conclusie is dat het dáár om gaat. Ik hoop dat zij, als ik dood ga, mijn hand vast houden. En voor die tijd ook. Daar heb ik eigenlijk geen zorgen over. Ze laten me stuk voor stuk merken dat ze veel van me houden. Ik merk dat ik heel erg belangrijk voor ze ben, en dat ze vinden dat wij fijne ouders zijn. Kleinkinderen: dat lijkt me het mooiste van alles, al zal ik daar nog een poos om moeten wachten.
    Ik denk dat je een super moeder bent, en dat je daar je geluk uit kunt halen. Fans, succes, geld: als het puntje bij paaltje komt heb je er niks aan. Maar kinderen zijn alles.

  12. 27 januari 2013 at 15:36

    Jij voelt je gemiddeld en blijft streven naar beter, de reis daarnaar toe is altijd fijner dan het doel zelf denk ik… voor mij ben je trouwens wel behoorlijk bovengemiddeld wat betreft je schrijfwerk en het siert je alleen maar dat je blijft streven naar beter, ik zou wensen dat ik kon schrijven als jou;-) Iris ik herken je verhaal, heb alles ook uitgeprobeerd met veel lachwekkende momenten als gevolg! Ook ik blijf zoeken naar mijn talent en kom er dan weer achter dat ik van alles een beetje heb 😉 maar mijn oudste is de deur al uit en gaf me een groots compliment: ik wil later mijn kinderen opvoeden precies als jij mam! En voelde me nooit een goede moeder, maar de liefde was er boven gemiddeld en dat is waar alles om draait:-) Fijn en herkenbaar blog!

  13. 27 januari 2013 at 17:51

    Mooie persoonlijke column Iris. Ik heb ergens gelezen dat het verschil tussen de schrijver die faalt en de schrijver die succes boekt, erin zit dat de schrijver die succesvol wordt ondanks tegenslag blijft doorschrijven. Jij bent een doorzetter. Als jij er niet komt, dan is het gewoon oneerlijk.

  14. 28 januari 2013 at 20:18

    Ik herken het zeker. Ik studeer maatschappelijk werk, en ik vind het zelf vooral héél interessant wat ik doe, maar als ik iemand vertel wat ik studeer, vallen ze niet aanbiddend in katzwijn voor me.
    Is dit mijn leven? Mezelf heel interessant vinden, maar eigenlijk geen fuck voorstellen?

  15. 29 januari 2013 at 12:14

    Iris, wat een eerlijke blog.
    Wil je dat wel allemaal wat je daar opsomt?
    Ik vind het heerlijk hoe je nu schrijft, ik lees je graag en ik vrees dat ik niet de enigste ben.

  16. Miss Moneypenny
    30 januari 2013 at 21:29

    Wat een mooie en eerlijke reacties allemaal! Heerlijk om te zien dat het herkenning geeft. Bedankt ook voor de spreekwoordelijke harten onder de riem. En bedankt ook voor de complimenten, al was ik daar helemaal niet mee bezig toen ik deze column schreef. Ze zijn fijn om te lezen!

  17. 3 februari 2013 at 20:24

    Erg mooi stuk! Zelfs met mijn 22 ben ik nu al wel eens bang dat ik kansen laat schieten, dat ik ‘achterloop’ en dat ik nooit boven dat ‘gemiddelde’ uitkom. Belachelijk natuurlijk, want ik vind mijn leven echt wel meer waard dan alleen dat als ik er eens goed over nadenk. En jij bent zonder twijfel een ver boven gemiddelde schrijfster, vergeet dat niet 😉

  18. 4 februari 2013 at 08:47

    Streven of dromen? 😉
    Je weet toch hoe het werkt…??
    Dromen – durven – doen!
    Hahahaha, go for it girl. Zing, lacy, dans, klets als een buitenlander en geef die chicklit uit! Ik wacht!!

  19. 7 februari 2013 at 22:24

    Volgens mij vinden kinderen doorgaans hun mama altijd de liefste mama die er is – zo zijn ze geprogrammeerd ^ ^ Daarbij kom ik net voor de eerste keer op jouw blog en wil ik gelijk meer lezen; wat mij betreft schrijf je bovengemiddeld!

  20. 27 februari 2013 at 22:12

    Erg mooi stuk, ook op mijn leeftijd herkenbaar.

  21. 4 maart 2013 at 13:12

    Ouwe hengelaar! Naar bevestiging. Je hebt weer totaal beet. Maar terecht hoor.
    (negen negertjes)

Laat een reactie achter op Simone Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.