Tsunami aan emoties

Tsunami Japan 2011Ik zit achter de laptop, even mijn e-mail bij te werken. Mijn jongste zoon ligt in bed en de oudste van drie kijkt naar Ketnet. Saaie mails met reclame, facturen en bestelbevestigingen worden afgewisseld met televisiegeluiden. Ik kijk even over mijn laptop heen.
‘Kijk eens naar Mieke, mama. Zij is een echte superheld.’ Het zijn woorden die hij uit de begintune heeft opgepikt.
Ik kijk naar de saaie, Belgische politieagente die plotseling is veranderd in Mega Mindy.
‘Nou, knap hoor.’
‘Dat kan toch niet?’
‘Nee jongen, in het echt kan dat niet. Alleen op televisie.’

‘Ik klik mijn volgende mail open. Een nieuwe abonnee op mijn website, leuk. Met wat korte reacties handel ik een stuk of drie mails af, dat gaat lekker.
Mega Mindy is inmiddels afgelopen. Gargamel roept nu dreigend dat hij smurfen haat. Hij probeert ze te pakken om ze vervolgens in een pot met kokende vloeistof te gooien.
‘Ik vind Kamamel gemeen!’ roept Zoon verschrikt. ‘Die doet smurfen koken. Dadelijk komt Kamamel mij ook pakken.’
‘Nee jongen, daar hoef je niet bang voor te zijn. Jij bent toch geen smurf? En trouwens, Gargamel bestaat niet echt. Alleen op televisie’.
Hij lijkt gerustgesteld.

Ik ben bijna door mijn mailbox heen. Zoon is al een poosje stil. De smurfen heeft hij weggezapt. Ik loop naar hem toe en kijk mee.
Beelden van metershoge golven spoelen over het televisiescherm. Gebouwen worden weggevaagd als poppenhuisjes. Speelgoedauto’s en Playmobil poppetjes drijven met de stroom mee. De camera draait. Nu zien we zwaaiende poppetjes op daken, de wind rukt aan hun kleding.
Ik zie het wel, ik registreer het ook, maar het komt niet echt aan. Het is te onwerkelijk.
‘Kijk mama, die huizen drijven in het water, dat is grappig!’
‘Nee jongen, dat is helemaal niet grappig. Dat is heel, heel erg.’
‘Waarom dan, mama?’
‘De zee heeft alles van die mensen weggespoeld. Ze hebben geen huis meer, geen auto, ze zijn familieleden kwijt en sommige mensen zijn zelfs verdronken.’
Zoon kijkt weer naar het scherm. Op het dak van een huis ligt een kinderfietsje.
‘Gelukkig kan dat alleen op televisie.’
Ik doe mijn mond open om hem terecht te wijzen. Dan doe ik hem weer dicht.
Op zijn leeftijd kun je maar beter denken dat dit alleen op televisie bestaat. Niet hier. Niet bij ons.

  5 comments for “Tsunami aan emoties

  1. 17 maart 2011 at 08:48

    Ik krijg kippenvel van je blog, van mijn tenen tot mijn haarpunten.

  2. Ninah
    17 maart 2011 at 09:59

    Vreselijke situatie daar. En heel beklijvend beschreven door jou.

  3. 17 maart 2011 at 13:36

    Super mamma 🙂 kippevel blog…

  4. Miss Moneypenny
    19 maart 2011 at 22:20

    Dank jullie wel voor de reacties! Eigenlijk komen die ook mijn zoontje toe. Hij was degene die me door zijn opmerking op het idee bracht voor deze blog.

  5. 24 maart 2011 at 10:50

    EĂ©n woord: chapeau!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.