Tag: column

Getverderrie, kantoorherrie

Elke ochtend zodra ik met mijn toegangspasje de deuren van onze immense kantoortuin laat openzwaaien, kijk ik in een grote, hoge ruimte vol obstakels. En elke ochtend voel ik dezelfde aandrang: Ik wil duiken, springen, freerunnen. Al die zit/sta-bureaus en creatieve overleghoekjes met verschillende zitplaatsen, van ouderwetse bureaustoelen op wieltjes tot echte skippyballen: ze geven me het gevoel dat ik… Read more →

Je wil het niet weten!

Ik probeer nooit te liegen. Zo ben ik. Het liefst wil ik altijd de waarheid spreken en dat is best lastig. Want soms gaat dat niet. Dan wéét je dat je iemand kwetst en daar kun je natuurlijk niet aan beginnen. Dus uiteindelijk lieg ik nog best veel op een dag, maar dat is allemaal voor de bestwil van de… Read more →

Heel astrologisch allemaal

Bij chronisch gebrek aan inzicht, doel en richting in mijn leven, wend ik me altijd graag tot horoscopen. Horoscopen, de kompasjes van het leven! Perfect en wetenschappelijk onderbouwde voorspellingen voor je dagwandel. Nooit ga ik naar de kerk, ik geloof in geen enkele God, want mijn horoscoop is mijn herder, halleluja! Voorspellingen Globaal bestaan er twee soorten: de ene is… Read more →

Schrijver in het donker

Nondeju. De zoveelste ochtend alweer dat ik nog chagrijniger opsta dan de ochtend ervoor want ik heb heel erg writer’s block en het jeukt zo. Writer’s block heb ik niet zo vaak. Om precies te eens in de vier jaar. Ik schrijf nu acht jaar en ik heb het een keer eerder gehad, en ik was best redelijk in wiskunde… Read more →

Kiek ‘es

Sinds een tijdje heb ik een fobie en dat is allemaal jullie schuld. Ik durf tegenwoordig steeds lastiger de deur uit, de straten op, overal waar mensen zijn. En mobieltjes. Vooral mobieltjes. Mijn eigen mobiele telefoon: geen probleem. Andermans mobieltjes: absolute horror. Mobieltjes kunnen op elk denkbaar moment tevoorschijn gehaald worden voor een kiekje. Eigenlijk ben je je digitale leven niet… Read more →

Helemaal geen beste wensen

‘Hé, Iris! De beste wensen voor het nieuwe jaar hè? Nog goede voornemens?’ Mijn collega blijft afwachtend in de deuropening van mijn kantoor staan. Ik wil lachen, want Jezus, ik ben een en al goedheid, daar heb ik helemaal geen voornemens voor nodig natuurlijk. Maar iets in haar vorsende blik en de handen in de zij van haar perfect gestreken… Read more →

Ik lieg met liefde

‘Knapperd!, ‘Leuke foto!’, ‘Wauw, mooi!’ Zomaar een paar reacties onder zomaar iemands nieuwe profielfoto. ‘O, echt? Ik vind mezelf hier zó lelijk’ reageert de uploader in kwestie. Eh… oké?! Ik krab mezelf achter mijn oren. Waarom plaats je hem dan?! a) Mooier dan dit wordt het niet, en dat heb je dapper geaccepteerd? b) Je vindt jezelf helemaal niet lelijk,… Read more →

Kantoor is de hel

Deze week hoorde ik hem weer eens: ‘Een kantoorbaan is toch leuk?!’, van iemand die overduidelijk totaal geen clou heeft. Voor mij en vele anderen die dagelijks zo’n kantoor proberen te survivallen, is dit namelijk zo’n beetje hetzelfde als: ‘Wees blij dat je in een Colombiaanse cel zit! Gezellig toch, met al die mensen, en altijd zo lekker koel!’ Figuren… Read more →

Blinde ambitie

Deze week hoorde ik ergens dat ze nog een bondscoach zochten. Voor een of andere sport met een bal. Nu doet het soort sport er niet eens toe natuurlijk. Coaching is coaching, sport is sport. De specifieke regeltjes kun je in een avondje in je hoofd stampen. Verder ben ik Nederlands, ik heb vroeger veel gesport en ik ben heel… Read more →