Supersukkel

Newspaper2‘Je kunt nu eenmaal niet door iedereen aardig gevonden worden,’ zei mijn moeder altijd, als ik weer eens in een spagaat lag om iedereen tevreden te stellen. Een dooddoener, maar heel erg waar. En die werkt ook vice versa trouwens: Zelf kun je ook niet iedereen om je heen aardig vinden.

Zo is er een schrijver aan wie ik een grote hekel heb. Daar heb ik – vind ik zelf – een goede reden voor. Ooit volgde ik een ‘masterclass’ bij hem. Hij had niet eens de moeite genomen om de verhalen door te nemen die we van tevoren hadden ingestuurd. We moesten ze maar aan hem voorlezen. En dan ging hij er, achterover leunend op zijn stoel met zijn hand onder zijn kin, naar luisteren. Vervolgens kregen we een analyse van lik-me-vestje. Tenminste, als je iemand die een chicklit schrijft de suggestie doet dat het tijd wordt dat haar hoofdpersoon eens iemand gaat vermoorden, heb je volgens mij niet zo heel goed opgelet. Dat hij me daarna alsnog nomineerde voor een prijs, hielp niet veel. Ik ontvolgde hem op social media en hij deed vice versa.

Toch word ik elke maand minstens één keer met hem geconfronteerd en moet ik mijn walging zien te onderdrukken. Dit is als mijn schoonmoeder over hem begint. Hij heeft namelijk een vaste column in haar krant. De krant die zij van voor tot achter doorspit, tot en met de aanbiedingen, zoekertjes en de overlijdensadvertenties aan toe. Ze vindt zijn stukjes leuk en dat zegt ze dan ook vaak tegen mij. Dat hij zo leuk schrijft.

En elke keer zeg ik weer dat hij best leuk kan schrijven maar ook best wel een supersukkel is.
En dat gaat er maar niet in bij haar.
En ik vertel het dan nog maar een keer.
En dan zegt ze weer dat hij er zo sympathiek uitziet op de foto.
En dan zeg ik: ‘Schijn bedriegt’.
En dan zegt ze dat hij zo leuk schrijft.
En dan zeg ik: ‘Inderdaad, best wel leuk, maar hij is ook best wel een lul’.
En dan beginnen we weer van voren af aan.
Elke maand minstens één keer. Het lijkt verdorie wel PMS.

Laatst kwam ik hem nog eens tegen, die supersukkelschrijver. Hij was zijn arrogante zelf en ik mijn eigen occasionele, walgende zelf. Er was niets veranderd.
In diezelfde week wees mijn schoonmoeder me weer op een van zijn columns. Ik las het per ongeluk. Het lag nu eenmaal op mijn tafel, omcirkeld met een pen (dank je, ma) en ik verveelde me stierlijk terwijl ik een droge boterham met kaas zat te eten.
Het was een verbazend openhartig en bescheiden stuk over zijn schrijfwerkjes waarbij hij zowaar enige zelfkennis aan de dag legde.
‘Toch jammer dat er zo’n vervelende vent achter schuilgaat,’ zei mijn schoonmoeder toen ze zag dat ik het gelezen had.
Verbaasd keek ik haar aan. Eindelijk. We waren eruit.
‘Tja. Maar hij schrijft best goed,’ hoorde ik mezelf antwoorden.

  6 comments for “Supersukkel

  1. tam
    22 december 2013 at 10:46

    Haha fijn dat je haar als medestander hebt gekregen. Ik herken het..ooit als afwashulp gewerkt waar wel eens bnn-ers kwamen optreden..sommigen..brrr grrrrommm

  2. 22 december 2013 at 11:16

    Maar wie is het nou?

  3. 22 december 2013 at 12:23

    hahahaha geweldig.
    Schijn bedriegt vaak.

  4. 22 december 2013 at 14:02

    hahaha !!Maar toch blijft het doorgaan 🙂

  5. 22 december 2013 at 18:37

    Haha, prachtig stuk. Al vraag ik me nu natuurlijk wel af wie het is 😉

  6. 23 december 2013 at 11:43

    Zie je wel! Jullie waren het wel eens ;-)Wel irritant dat sie supersukkel stiekem best wel goed schrijft…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.