Positivisme

PositiefWat heb je nodig om een nieuw geloof te starten? Ik zeg: Een charismatische leider (ikzelf), een medium om Het Woord te verspreiden (Twitter) en wat volgelingen (mijn followers). En zo werd Het Positivisme een feit. Mijn nieuwe geloof moest een aanloopje worden naar het schrijven van positievere columns. Een week lang zou ik louter positief en aardig doen en na afloop zou ik er bovendien een column over schrijven.

Entertainerig
De reden? Mijn vaste proeflezer Werner. Hij roept soms dat ik te veel zeur, klaag of afzeik in mijn columns. En gelijk heeft hij. Dat doet hij zelf ook, dat is normaal als schrijver van columns. Want negatief doen is gewoon heel makkelijk. Elke week (en in het geval van mijn schrijfmaatje: drie keer per week, een beetje respect graag!) moet er weer iets leuks en entertainerigs verschijnen voor de hongerige lezertjes. En ja, die lezen op z’n tijd best graag een venijnige, valse, vileine column. Over mijn ergernissen ten opzichte van mensen die zich niet weten te kleden, vervelende mannetjes of diktietige, roodharige vrouwen. Maar niet elke week dus.

Misselijk
Overenthousiast startte ik met mijn nieuwe geloof. Op Twitter wenste ik mijn tweeps niet zomaar een goedemorgen, maar een héle goeoeoede morgen (een beetje op z’n Gastons). Ik feliciteerde echt iedereen met alles: verjaardagen, jubilea, kleine successen. Ik deelde welgemeende complimenten uit, stak veren in uitgestoken achterwerken en zonnestraalde de hele wereld bij elkaar met afschuwelijk vrolijke uitspraken. Over mijn geweldige kinderen, het lekkere weertje buiten en mijn lieve collega’s. Ik werd er zelf eerlijk gezegd een beetje misselijk van, maar dat kon ik natuurlijk niet twitteren, vanwege: niet positief.

Neposivisme
Eigenlijk begon dat Positivisme me al heel snel te jeuken. Nadat ik elk positief feit uit mijn leven in tien varianten het internet over geslingerd had, was de roze koek een beetje op. Bij wijze van laatste strohalm greep ik me vast aan het neposivisme: negatieve dingen omdraaien naar positieve dingen.

MijnEchteNaam
Vriendin heeft zomaar een aaiphone van haar baas gekregen als verjaardagscadeau. Hmppf. Belachelijk.
3 minutes ago

MijnEchteNaam
P.S. Doe mij zo’n baas. #Iphone
2 minutes ago

MijnEchteNaam
Of zou je baas dan 24/7 met je willen Whatsappen? Er zit vast een addertje onder ’t gras. Vergeet mijn vorige tweet maar.
1 minute ago

MijnEchteNaam
Echt zielig, voor die collega, dat ze een aaiphone van haar baas heeft gekregen. Ben blij met mijn Baasje. Die doet zoiets tenminste niet.
10 seconds ago

Nieuwe slachtoffers
Het werd hoog tijd dat ik mijn geloof eens wat breder ging trekken dan het internet en het betrekkelijke eenrichtingsverkeer van Twitter. Ik keek eens over mijn laptop heen. Mijn kinderen! Altijd dankbare slachtoffertjes voor wat extra moederliefde. Gezellig plantte ik mezelf tussen hen in op de grond. Ik pakte een dinosaurus, tyrannosaurus of hoe die dingen ook mogen heten, en begon lekker met ze mee te spelen. Hele verhalen verzon ik. Over hoe de dieren ziek waren omdat ze verkeerde plantjes gegeten hadden en dat er snel een dierendokter moest komen. Van Lego bouwde ik een dierenhospitaal en met wat keukengerei in een oude schoendoos creëerde ik een dokterskoffer.

Gewoon
Dolblij werden mijn kinderen ervan. We speelden wel vijf hele minuten ontzettend positief, totdat de eerste beker met ranja omging. Waar ik normaal gesproken met rollende ogen, vloekend en tierend (uiteraard in smurfentaal) naar de keuken zou stampen voor een schoonmaakdoekje, zei ik nu rustig: ‘Geeft niks, kan gebeuren. Mammie ruimt het wel even op.’ En dat zei ik ook bij de tweede en zelfs bij de derde -net opnieuw gevulde- beker ranja. Ik voelde me helemaal geweldige superpositivomammie, totdat mijn oudste vroeg wanneer mama weer ‘gewoon mama’ werd. Dan weet je gewoon dat je te ver bent gegaan.

Opluchting
Maar het ergste moest nog komen: een column schrijven over positivisme. Met de beste wil van de wereld valt daar gewoon niets positiefs over te zeggen. Ik kan dan ook  niet anders dan concluderen dat mopperen en afzeiken veel gemakkelijker is. Het lucht ook zo lekker op. En dat is ten minste voor één persoon heel positief.

N.B. Het Positivisme geloof is vanwege gebrek aan belangstelling cq. een charismatisch leider, vanaf heden opgeheven.

  22 comments for “Positivisme

  1. 28 september 2011 at 07:14

    Hahahahahaaaaaaaaaaa…..vind ik ook,doe maar normaal hoor!!

    • Miss Moneypenny
      28 september 2011 at 21:39

      Je weet niet wat je zegt hoor. 😉

  2. 28 september 2011 at 10:10

    Ach Miss M. : hoe positief ( sorry;-) is het dat mensen genieten, ja zelfs lachen gieren brullen om je geweldige afzeik blogs!!Stiekem ben ik jaloers op je heerlijke manier van tweeten en bloggen. Want neposivisme is zo vaak om je rot te lachen! #neposivisme

    • Miss Moneypenny
      28 september 2011 at 21:43

      Bedankt @Rinskje! En jij jaloers? Jij bent degene die al een boek op haar naam heeft staan hoor! Dat moet ik nog ooit voor elkaar zien te krijgen.

  3. 28 september 2011 at 10:27

    Hahaha geweldig! Ik ben zelf ook niet zo goed in positieve columns schrijven, want die worden nooit zo leuk als negatieve columns 😛

    • Miss Moneypenny
      28 september 2011 at 21:44

      Het is een vloek hè? Negatieve columns pakken per definitie beter uit, wat zou dat toch zijn?

  4. 28 september 2011 at 11:52

    ‘diktietige, roodharige vrouwen’ Lap, dat geeft mij weer wat fantasie voor een volgend blogje. Welke kleur haren heb jij, dan kan ik mijn inhoud richten op een positief noch negatief iemand.

  5. Miss Moneypenny
    28 september 2011 at 21:46

    Fijn dat ik je heb kunnen inspireren HansDeZwans. Ben benieuwd naar het resultaat, al was het niet het onderwerp dat ik zelf als eerste in mijn gedachten zou hebben voor jou, maar vooruit. Of ‘lap’, zoals jullie Belgen dat blijkbaar zeggen. 😉

  6. 29 september 2011 at 09:34

    😀
    Ik heb eens gekeken, maar liefst mijn afgelopen 4 (!) columns zijn eigenlijk best positief! Misschien zijn die van mij minder geliefd? 😛

    • 29 september 2011 at 13:18

      Als ik me niet vergis, worden die van jou goed gelezen @Trenke! Dus waarschijnlijk ben jij gewoon wél heel goed in het schrijven van positieve columns. 😉

  7. 29 september 2011 at 12:29

    Oei oei, met aarzelende vingers over de druktoetsen van het PC-keyboard schrijft dit irritante mannetje een minstens zo irritante reactie, als blijk van waardering na dit irritant leuke blog.

    Positivisme als stijl moet je als persoon gewoon liggen. Net zo goed als negativisme. Ik ben het wel eens met Werner dat sommige van jouw blogs een negatieve ondertoon hebben. Als je daar iets aan zou willen doen, doe het dan heel subtiel en niet zo geforceerd als dat je beschrijft in dit verhaal. Of doe het gewoon niet, dat is ook een wijs besluit. Ik blijf toch wel bij je lezen.

    • 29 september 2011 at 14:05

      Dat stukje slaat volgens mij niet zo zeer op de columns die we publiceren. MissM en ondergetekende proberen elkaar te behoeden voor het wegschrijven van onze frustraties in blogs, omdat niet al onze frustraties leuk leesvoer zijn voor de lezers. Zo zou ik graag al mijn frustratie over Gordon of Danny de Munck in een blog willen knallen, maar telkens als ik dat doe komt hij niet door de keuring bij mijn lieve en trouwe proeflezers.

      • Miss Moneypenny
        30 september 2011 at 11:28

        Ben het wel eens met @Werner. En verder kan ik nog toevoegen dat ik niet bewust een bepaalde stijl nastreef. Ik overdrijf en ridiculiseer graag, neem mezelf niet al te serieus, hou van absurde grapjes en soms pakt het negatief uit.
        Ik schrijf wat er in me opkomt, rangschik het en gooi het vervolgens online. Eigenlijk denk ik er niet te veel over na en dat zou ik dan ook willen meegeven aan mijn lezers: Niet te veel over nadenken. Is nergens voor nodig. 😛

  8. 1 oktober 2011 at 19:02

    Hihihi, af en toe een mopperdag inlassen is heerlijk!! Maar gewoon af en toe… ik kan er niks aan doen, misschien ben ik dan wel die positieveling… 😉 Hihihihi (behalve gisteren dan, maar dat had je al door volgens mij…)

    • Miss Moneypenny
      2 oktober 2011 at 22:09

      Kijk, dankzij positivo’s als jij kunnen negativo’s bestaan! Dank daarvoor. 😉

  9. 2 oktober 2011 at 10:05

    Hahaha, ik moest al erg lachen over je overdetop positieve tweets. Blijft maar lekker hoe je bent, we hebben al genoeg altijd-vrolijk-spring-in-het-veld maisjes rondlopen! 🙂

    • Miss Moneypenny
      2 oktober 2011 at 22:10

      Over de top? Over de top?! Nou jaaaa zeg! 😉

  10. 2 oktober 2011 at 14:51

    Hahaha, ik zie je kindjes al met grote verbaasde ogen kijken naar hun overenthousiast, poetsende moeder.

    • Miss Moneypenny
      2 oktober 2011 at 22:10

      Ik geef toe: dat moet inderdaad een komisch gezicht zijn geweest. 😉

  11. 3 oktober 2011 at 07:59

    Allereerst mijn complimenten, negatief of positief, jeschrijft gewoon lekker.
    Ik vind het toch raar dat mijn wat negatievere stukjes doorgaans beter worden gewaardeerd dan de positievere. Ik ben net overgestapt van mijn blog SPhoenixB(.blogspot.com) naar Blue Rose/ Blauwe Roos(.blogspot.com) omdat ik zelf in een optimistischer, liefdevoller vaarwater ben beland, maar ik moet nog maar afwachten of mijn lezers enthousiast meegaan.

    • Miss Moneypenny
      3 oktober 2011 at 20:27

      Dank je @Saskia! Inderdaad heel raar hoe zoiets werkt. Succes met je nieuwe website, hij ziet er in elk geval al mooi uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.