P.S. Mijn juf haat je

HartOmdat de kinderen niet tot zondag konden wachten, kreeg ik mijn moederdagcadeaus bijna een week te vroeg. Zodra ik maandag thuiskwam werden ze me in de schoot geworpen. Popelend van ongeduld keken twee kindersnoetjes me aan terwijl ik tergend langzaam het papier eraf pulkte. ‘Leuk! Een zelfgeknutselde tissuedoos! Zo eentje wilde ik altijd al hebben!’ roep ik met blijemamastem. En bij het volgende cadeau, ingepakt in doorzichtig cellofaan: ‘Wow! Dat had ik nooit verwacht: Een zelfgeregen plastic kralenketting met een bel eraan!’

Omdat ik fan je houw
Ho, wacht eens even: een BEL?! Ik kijk mijn oudste achterdochtig aan. ‘Goh, wat een origineel idee, die bel. Zelf bedacht?’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, de juf.’
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. De juf? Waarom?! Ben ik haar verjaardag vergeten? Heb ik haar nieuwe haarkleur over het hoofd gezien? Heb ik de prijsuitreiking voor het schoonste schoolbord gemist? Wat heb ik haar in godsnaam misdaan?!

Moeeeh!
Dankzij haar loop ik al twee weken rond als een grazende koe. Overal waar ik ga en sta, rinkelt de bel met me mee. En denk maar niet dat ik me eraan kan onttrekken. O, nee. Elk smoesje dat ik bedenk, wordt handig gepareerd: ‘Hoezo? Ik vind juist wel dat hij mooi staat bij een joggingtrui.’ ‘Waarom kun je er niet mee koken, hij hangt toch niet in de soep?’ ‘Vonden ze hem niet mooi op je werk, of waarom heb je hem anders niet meer om?’
Oeps. Ik vis hem uit mijn handtas. ‘Eh… jawel hoor, maar mijn collega’s werden er een beetje jaloers van. Dus ik heb hem maar af gedaan.’ Die smoes valt in goede aarde. Breed glimlachend eet hij verder.

Een vage herinnering
Tuurlijk, ik zou kunnen proberen het ding per ongeluk kwijt te raken. Maar eerlijk gezegd kan ik dat niet over mijn hart verkrijgen. En waarschijnlijk krijg ik binnen een dag toch weer een nieuwe, want kinderknutsels zijn als onkruid. De enige mogelijkheid is wachten tot het in de vergetelheid raakt, zodat ik het met goed fatsoen naar de ‘herinneringendoos’ kan verhuizen. Die vergetelheid zal echter nog knap lastig worden, vermoed ik, met zo’n voortdurend klingelende Alpenwei om mijn nek.

Ultiem excuus
Toch gloorde er opeens hoop. Toen onze zoon ontdekte dat Moederdag overal het ultieme excuus voor was, werd ik namelijk bedolven onder de cadeaus. Zo werd een uit verveling tussen de stoeptegels uitgerukt stuk onkruid naast me op de aanrecht geslingerd met de woorden: ‘Hier, voor jou. Moederdagplant’. Het was vast toeval dat ik net iets dichterbij stond dan de afvalbak. Ik mocht ook zomaar een keer de afstandsbediening beheren, als Moederdagcadeau! Maar alleen als ik Phineas en Ferb wist te vinden.
‘Mama, weet je nog die lipgloss die je kwijt was? Die was je niet echt kwijt hoor, die had ik in de schatkist onder mijn bed verstopt want dat is namelijk… jouw verrassing voor Moederdag!

Nog maar een paar weken, dan is het weer Vaderdag.

  14 comments for “P.S. Mijn juf haat je

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.