Onderbewust zijn

Ik geloof dat mijn onderbewuste me vanmorgen probeerde te vertellen dat ik vandaag beter niet de deur uit kon gaan.

Eerst vergat ik mijn mobieltje. Nu ben ik niet zo’n hysterische trut die geen dag zonder mobiel kan, maar als de kleintjes naar het kinderdagverblijf zijn, vind ik het toch prettig om bereikbaar te zijn. Terug dus. Toen ik even later mijn fiets door de voordeur naar buiten aan het wringen was, bedacht ik me dat ik geen fietssleutel had om hem mee op slot te zetten. Die lag in de keuken. In de keuken bedacht ik me dat er boven nog een raam open stond. Toen ik eindelijk op mijn fiets zat en wegreed, bleek een zonnebril geen overbodige luxe. Die lag nog binnen. Omdraaien dus. Met een half uur vertraging ging ik dan eindelijk op weg.

Toen ik rond negen uur -helemaal verhit- op kantoor aankwam, ontdekte ik dat ik bij het zoeken naar mijn mobieltje, mijn lunch en mijn make-uptasje uit mijn handtas had gegooid. Die lagen thuis nog op de tafel. Er zat welgeteld één Euro en 15 cent in mijn portemonnee en mijn chipknip was leeg, dus verder dan een broodje met boter kwam ik niet.
De rest van de middag verliep op zijn zachtst gezegd ook al niet vlekkeloos. Buiten het feit dat het zo stikheet was op kantoor dat ik bijna gefrituurde hersens had, heb ik de hele middag besteed aan pogingen om de helpdesk van vliegwinkel.nl en de ING Bank te bereiken (respectievelijk twintig minuten en een half uur in de wacht gestaan met tenenkrommende muzak) omdat de creditcard van mijn baas het leek te hebben begeven. Het is uiteindelijk toch gelukt om zijn zakenreis naar London rond te krijgen, NIET met dank aan vliegwinkel.nl en ING overigens.

Blij als ik was dat ik deze werkdag toch maar weer mooi had overleefd, fietste ik fluitend naar huis. En ach, ook nog maar even langs de Appie, voor een boodschapje. Bijna bij de kassa botste ik op een vage kennis die ik liever had ontweken. Na mijn beleefde vraag -zo ben ik dan ook wel weer- hoe het ermee ging, kreeg ik een gedetailleerd relaas over zijn echtscheiding en voogdijpogingen over zijn oudste kind (hij had alweer een jongste kind verwekt bij zijn nieuwe vrouw, wist ik dat nog niet dan?). Er was geen speld tussen te krijgen. De enige manier om weg te komen was door te zeggen dat ik echt verder moest en dat hij maar snel een keer langs moest komen zodat we dan verder konden praten. Stomme muts die ik ben. Mijn man zei later: je had toch ook gewoon alleen ‘houdoe’ kunnen zeggen?

Alles wees erop dat ik vanmorgen gewoon naar mijn onderbewuste had moeten luisteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.