Nachtwerk

Office at nightMijn voetstappen klinken hol. Elk geluid trekt mijn aandacht en alles ziet er spookachtig uit. Een vergeten jas aan de kapstok jaagt me de stuipen op het lijf, de lampjes boven de lift zijn net twee ogen en de waterkoeler is sprekend een UFO. Eenzaam loop ik door de donkere gangen van ons kantoorgebouw. Het is eng hier. Nog enger dan overdag. Op de tast vind ik mijn kantoor. Het is 05.48 uur, zo zie ik op het telefoonschermpje. Op dit onchristelijke tijdstip heb ik zelfs mijn schoonouders al op het station gedropt voor een trein richting Schiphol. Dat is meteen de reden waarom ik hier zo vroeg ben. Aangezien mijn werk vlakbij het station is, leek het me wel zo efficiënt om maar meteen door te rijden.

Uitbuiten
Maar wat zal ik nu eens gaan doen? Behalve een bak stevige koffie zetten natuurlijk, anders ga ik dit nooit overleven. Een voordeel van al dit leed, zo bedenk ik, is dat ik straks tenminste een stuk eerder naar huis kan. Ik reken uit dat ik om 14.18 uur al weg mag. Kwart over twee! Maar dat lijkt nu nog heel, heel ver weg.
Terwijl ik mijn computer opstart komen er allerlei gedachten in me op hoe ik deze uitzonderlijke situatie zo voordelig mogelijk kan aanwenden. Hoewel de verleiding groot is me in een hoek van mijn kantoor op te krullen onder mijn winterjas, schreeuwt dit erom uitgebuit te worden.

Mailbombardement
Ik zou al mijn collega’s, en vooral ’t Baasje, kunnen bombarderen met e-mails. Maak niet uit waarover, als ze het tijdstip van verzending maar zien zodat ik eindelijk ook eens te boek kom te staan als hypergemotiveerd:  ‘Jeetje! Kijk nou, die Moneypenny, ze was al vóór zessen aan het werk!’ Ik kan ook eens rondsnuffelen op plaatsen waar ik anders nooit kom, of alle overgebleven koekjes uit de vergaderzalen gaan hamsteren. Misschien een bureaustoelenrace? Overdag kom ik vaak in de verleiding, maar dan durf ik nooit. Nu trouwens ook niet, het is me veel te donker op de gang.

Webcamgirl
Na een onaangekondigde ontmoeting met de poetsvrouw die nog erger schrikt van mij dan ik van haar, slof ik met mijn toilettas onder de arm richting de wc’s. De wekker om vijf uur zetten is één ding, maar om dan ook nog persoonlijke verzorging te gaan doen, vond ik wat teveel gevraagd. Ik moet eruit zien als een monster, met holle ogen in een make-uploos gezicht onder een bos ongekamd haar. Het arme mens denkt vast dat ik in het holst van de nacht uit huis ben geschopt door mijn vent.
Het licht in de toiletruimte wil echter niet aan, waarschijnlijk omdat dat dit via een centrale schakelaar werkt die door de receptioniste wordt bediend, die natuurlijk nog gewoon thuis in haar nest ligt. Zij wel. Ik slof ik weer terug naar mijn kantoor waar ik  make-up aanbreng met behulp van mijn webcam. Beste idee sinds tijden.

Opsporingsdienst
Het wordt licht buiten. Ik broed nog steeds op goede ideetjes om mijn vroeg-op-kantoor-zijn optimaal uit te buiten, wanneer ik afgeleid word door de eerste collega’s die binnendruppelen. Voordat ik de kans heb gehad om goed wakker te worden sta ik alweer iemands muis te zoeken (die gewoon in een prullenbak blijkt te liggen – waarschijnlijk per ongeluk met zijn elleboog van het bureaublad gestoten). Om half tien heb ik al minstens vijf kopjes koffie en thee gezet (niet voor mezelf) en om tien uur bel ik met diverse parkeergarages in de regio om het pinpasje van een andere collega op te sporen omdat hij hem ‘ergens in een parkeergarage in een betaalautomaat heeft laten zitten’ (denkt hij. Het kan ook dat hij hem gewoon verloren is).

Punaises
Pas om 14.00 uur, als mijn minst favoriete collega voor de zoveelste keer komt zeuren over een door hemzelf veroorzaakte paperjam, zie ik het licht: Ik had office pranks moeten uithalen! Punaises op stoelen, beeldschermen in spiegelbeeld zetten (kan dat?), jeukpoeder op wc-brillen en LSD in de waterkoeler! Dat zou pas leuk zijn geweest. Ik raak dolenthousiast, voortaan zet ik elk dag mijn wekker om vijf uur!
Tegen mijn collega zeg ik: ‘Sorry, het is bijna 14.18 uur, mijn werkdag zit erop. Ik vrees dat ik je hier nu niet mee kan helpen.’ En met een quasi medelevend gezicht voeg ik eraan toe: ‘Maar ik zweer je: morgen om kwart voor zes ben je de eerste!’

  3 comments for “Nachtwerk

  1. 3 oktober 2013 at 21:04

    Wat een dag ! Mooi opgelost op het eind 🙂

  2. 4 oktober 2013 at 11:29

    Onze webcamgirl hahha…

    • Miss Moneypenny
      4 oktober 2013 at 18:34

      Zit je me nu uit te lachen, @Ingrid? 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.