Het mysterie onthuld

FrankrijkHet is één van de laatste dagen van de vakantie. Ietwat melancholisch wandel ik na het eten de camping af, richting het dichtstbijzijnde gehucht. Eigenlijk is deze benaming nog te veel eer voor de vijf gegroepeerde huizen tussen een uitgestrekte vlakte van graan- en zonnebloemvelden. Het is half negen, de zon brandt niet meer zo en alles is rustig en stil.

Achter de luiken
Ik ben dol op rust en stilte. En op Frankrijk. Er is weinig wat ik liever doe dan me als bijrijder in een auto door Frankrijk laten vervoeren. Het liefst door afgelegen dorpjes, mijmerend over de mensen in die huisjes en hun levens. Hoe zijn hun kamers ingericht? Wat doen ze zoal ’s avonds na werktijd? Hoe gaat het eraan toe tijdens het familiediner op zondagmiddag? Het is jammer dat de luiken van hun huizen altijd potdicht zitten. In al die jaren dat ik in Frankrijk kom, is het me zelden gelukt een glimp op te vangen van een huiselijk tafereel. Wat hebben ze te verbergen?

Kieren
Nog beter dan autorijden door Franse gehuchten, is wandelen. Omdat ik dan langzamer ben, kan ik geluiden opvangen, bijvoorbeeld uit een keuken waar men net aan le repas zit of een gedempte conversatie in een tuin. Soms, met wat geluk wordt me door een kier een blik op een donkere hal gegund. Deze avond wandel ik in mijn eentje. Op mijn leren sandaaltjes maak ik nauwelijks geluid. De herdershond in de tuin van het eerste huis begint pas te blaffen als hij me ziet. Ik loop voorbij de oude, overdekte wasplaats op de hoek. Het water stroomt nog steeds, al lijkt het me dat zelfs in dit gat iedereen ondertussen een machine à laver bezit. In Nederland was zoiets al lang gesloopt. In Frankrijk laat men het rustig staan. Patrimoine heet het dan; cultureel erfgoed. Ik sla linksaf de bocht om. Een paar zwerfkatten schieten langs me heen, een kelder in door een raam zonder glas.

Mysteriebedervend
Ik heb mijn hoop gevestigd op het smalle huis na de bocht. De laatste keer dat ik er langs liep, had ik het geluk dat de keukendeur open stond. Ik zag een oude man, hij zat te eten aan een tafel met een plastic kleed. Ondertussen keek hij naar een tv met een diepe beeldbuis erachter die provisorisch was opgehangen aan een kale, betonnen muur. Al met al nogal mistroostig en mysteriebedervend. Helaas is er deze keer weinig leven te bespeuren in het smalle huis. De deur is dicht. Ik ruik geen eten en ik hoor ook geen tv. Misschien zit hij al dagen dood in zijn keukenstoel, wie zal het zeggen? Ik slenter verder. Af en toe knerpt er een kiezelsteentje onder mijn schoenen dat is losgekomen uit de oude asfaltweg. Niemand op straat, geen enkel geluid, nergens een voertuig. Het lijkt hier wel een spookdorp.

Verbeelding
Dan opeens, onverwacht, klinkt er geluid vanaf een hoger gelegen balkon; pratende mensen die – afgaande op de bestekgeluiden, aan het avondeten zitten. Ik denk dat ze met tweeën zijn want ik hoor een zware mannenstem en een zachtere, monotone vrouwenstem. Vanuit de richting waar ik kom, kan ik ze niet zien. Maar mijn fantasie doet de rest. Ze hebben vast hard gewerkt vandaag. Toen ze thuis kwamen draaiden ze operamuziek terwijl zij de bouillabaisse en de ratatouille maakte die ze nu samen opeten, begeleid met veel wijn. Later zullen ze nog een wandelingetje door de velden maken en daarna kijken ze vanaf hun balkon naar de ondergaande zon. Zoiets. Ik loop nog een meter of vijftig door. Daar waar het uitzicht op de bergen weer wordt vrijgegeven, blijf ik staan. Ik kijk rond, neem het uitzicht in me op en zuig de lucht naar binnen alsof het de laatste keer is dat ik ooit in Frankrijk ben.

Onthulling
Als ik terug loop, benader ik het huis vanuit een andere richting en heb ik opeens wél zicht op het balkon met het etende stel. Ik voel de spanning stijgen en hou mijn pas een beetje in. Eindelijk zal het mysterie onthuld worden! Als ik dichterbij kom zie ik de achterkant van een gepermanente haardos, gezeten in een tuinstoel. Ze is nog niet klaar met eten want ze heeft bestek in haar handen. Ik kan haar bord echter niet zien omdat de oude man ervoor staat. Heel even denk ik dat hij een piepklein zwembroekje aan heeft. Ik bedoel: het is meer dan dertig graden, het zou logisch zijn. Maar als ik dichterbij kom, zie ik dat hij zijn geslacht voor haar gezicht staat te zwaaien. Niks geen zwembroek, piemelnaakt is hij. Ietwat beschonken, met zijn lage stem en de kenmerkende tongval uit deze regio, hoor ik hem vragen: ‘Tu veux le prendre dans la bouche?’ Ik hou mijn adem in. Wat nu? De vrouw reikt langs hem heen om haar bestek op tafel te leggen. Ze veegt haar handen af aan wat vermoedelijk een schort is. En wat er daarna gebeurt zie ik niet meer, ik wend mijn hoofd af. Nu ik na dertig jaar van dromen, hopen en sluipen op het punt sta het mysterie te ontrafelen, besluit ik op de valreep dat ik sommige dingen liever zelf wil blijven invullen.

  11 comments for “Het mysterie onthuld

  1. 7 oktober 2012 at 12:12

    Ik zou maar een ander vakantieland zoeken…dit beeld krijg je nooit meer van je netvlies.En dan ook nog een oude swaffel..

    • Miss Moneypenny
      9 oktober 2012 at 21:34

      Jij snapt het. Ik werd bijna blind joh.

  2. 7 oktober 2012 at 12:45

    Ai caramba, dat had je beter bespaard kunnen blijven! Gelukkig heb je er nog zo’n heerlijk verhaal van kunnen maken!

  3. Tam
    7 oktober 2012 at 13:04

    hahah oh dear, ik hoor de muziek er al bij, eerst lief, romantische tonen en dan een kaboom, een valse kat die gilt.
    Een illusie armer, voor eventjes 😉

    • Miss Moneypenny
      9 oktober 2012 at 21:35

      Hahaha! Je kleedt het mooi aan met je muziek. Wij moeten samen films gaan maken. Ik schrijf het script, jij doet de rest, inclusief muziek. Oké? Wereldberoemd worden we!

  4. 7 oktober 2012 at 14:11

    ach… je nam me net zo mooi mee, ik herkende dat zo haha, denken: hoe leven die mensen hier! En bedankt maar weer, plop: weg droom….

    • Miss Moneypenny
      9 oktober 2012 at 21:36

      De rien. 😉

  5. 8 oktober 2012 at 00:32

    Hahaha, swaffelen op zijn frans!! Weg romantiek voor de komende tijd!!

    • Miss Moneypenny
      9 oktober 2012 at 21:37

      Grmbl. Zoiets ja… Misschien ga ik wel een jaartje naar Italië of zo.

  6. 12 oktober 2012 at 22:37

    Wat een mooi schrijfstijl heb je.

  7. Miss Moneypenny
    13 oktober 2012 at 10:19

    Bedankt voor je compliment, Aritha. Ik zag op je site dat jij ook schrijft, zelfs al meerdere malen gepubliceerd bent. Je hebt een leuke site! Ik heb me via Bloglovin’ geabonneerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.