Lang leve de vulkaan

Toen mijn moeder laatst twee weken op bezoek ging bij haar zus in Portugal, was mijn vader voor het eerst in zijn leven een weekje alleen. Dat wil niet zeggen dat hij het alleen zonder mijn moeder moest stellen; hij moest het ook stellen zonder huishoudster, kok, wasvrouw, gastvrouw enz. Mijn moeder is zijn alles, letterlijk. De arme man was totaal onthand.

Mijn vader deed heel stoer: hij zou zich best redden. Wij hoefden ons niet druk te maken. Nergens voor nodig. Gelukkig had mijn moeder hem geïnstrueerd voordat ze vertrok. Hoe de stofzuiger werkte, waar hij alles kon vinden en waarschijnlijk ook wat hij elke dag aan moest trekken. Het zou me niet verbazen als ze twee weken vooruit had gekookt en alles gelabeld met magnetroninstructies op alfabet in de vriezer had gestopt.

Zelf was ik er niet gerust op, dus belde ik regelmatig naar huis om te checken of hij zich niet had geëlektrocuteerd met de stofzuiger of was gestorven aan een voedselvergiftiging. Dat laatste leek wel mee te vallen. Alle vrouwen uit de verre omtrek hadden zich over hem ontfermd. Als hulpeloze man had hij op hen een aantrekkingkracht als een pasgeboren baby. Overal werd hij uitgenodigd voor een uitgebreid diner en overal ging hij gretig op in. Na een avond vol spijs, drank en entertainment rolde hij voldaan en kogeltjerond zijn bed in.

Toen het zomaar een keer voorkwam dat hij een avondje niet werd geadopteerd, belde hij me op met de vraag of hij een kliekje stamppot nog een keer kon opwarmen. Een onschuldige vraag zul je denken, totdat ik er achterkwam dat het om een stamppot van vijf dagen oud ging. Toen ik me toch wel erge zorgen begon te maken, gooide er ook nog een vulkaan roet in het eten. Veel luchthavens gingen op slot, zo ook die in Portugal. Mijn moeder moest noodgedwongen langer bij haar zus blijven. Een rampscenario.

Vanaf toen werd het lastiger voor mijn vader om de schijn op te houden. De diner-uitnodigingen droogden langzaam op, het huis vervuilde en de provisiekast was leeg. Toen ik mijn zoveelste controletelefoontje pleegde, vroeg hij tussen neus en lippen door of ik wist hoe de wasmachine werkte; hij was helemaal door zijn hemden heen. Nou ja, zei ik, die dingen werken bijna allemaal hetzelfde, zo moeilijk kan het niet zijn. Van mijn zus begreep ik later dat hij ze uiteindelijk op de hand had gewassen. ‘Dat deden we vroeger in het leger ook hoor,’ was zijn commentaar.

Dit liep uit de hand. Gelukkig had mijn vader het zelf ook in de gaten. Hoewel hij doorgaans erg laks is in die dingen, was hij nu opeens tot ’s avonds laat in de weer met internet en telefoon om mijn moeder koste wat kost zo snel mogelijk terug te krijgen. En hoewel hij doorgaans erg op zijn centen zit, speelde geld nu geen enkele rol. Ze MOEST terug en wel NU. Iedereen die dit hoorde was vertederd. Ach, kijk die oude man nu toch. Hij mist zijn vrouw zo vreselijk terwijl ze nog maar veertien dagen weg is. De dineruitnodigingen kwamen weer op gang.

Maar hij kreeg het voor elkaar, mijn moeder kwam terug. Met het eerste het beste vliegtuig dat weer vloog. Al kostte het een vermogen, mijn vader heeft nog nooit zo graag zijn geld uitgegeven.

Nu hij met zijn neus op de feiten is gedrukt, zal hij zijn lesje wel hebben geleerd. Ik hoop dat hij eindelijk meer waardering heeft voor mijn moeder en alles wat ze voor hem doet. Ik had alleen nooit gedacht dat daar nog eens een spugende vulkaan voor nodig was.

  2 comments for “Lang leve de vulkaan

  1. Werner
    15 juni 2010 at 16:17

    Heerlijk. 🙂

  2. 15 juni 2010 at 21:01

    Jaja, het is me een typje, die pa van mij. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.