How to be a writer #5: Mijn eerste seksscène

how-to-be-a-writer-5-mijn-eerste-seksscene thumbFor Mom (Just skip over the sex scenes, please)”

Bovenstaande is de opdracht voorin het boek ‘No way back’ van Matthew Klein en hoewel ik het boek niet gelezen heb, vond ik deze zowel grappig als herkenbaar.

Want natuurlijk wil je dat je ouders je boek lezen en trots zijn. Maar die seksscènes, dat is dus een dingetje. Überhaupt het schrijven van seksscènes was voor mij een drempel waar ik overheen moest. In eerste instantie voor mezelf, vervolgens vanwege kritische proeflezers, en daarna – als mijn boek ooit zou worden uitgegeven – vanwege de rest van de wereld, en DUS mijn ouders.

Laat ze dan weg! zou je zeggen. Neen. Seks hoort bij het leven, en zeker bij een roman met een romantisch verhaallijntje vind ik dat je het ook moet laten zien. Uitgebreid beschrijven hoe twee personages elkaar zowat de kleren van het lijf scheuren om vervolgens door te spoelen naar de volgende ochtend waar ze met verwarde haren en een adem als een dood vogeltje aan de ontbijttafel zitten, voelt alsof je je lezers belazert.

Lastig, lastig. Ik bleef het maar voor me uit schuiven. Ondertussen las ik ergens dat er in Engeland zelfs een award bestond voor de slechtste seksscène. Ja, doei! Straks won ik die nog! Bij het bestuderen van de ‘winnaars’ leerde ik trouwens dat niemand zit te wachten op harde, kloppende lullen die een natte grot binnenschuiven, maar ook niet op vrouwen tussen satijnen lakens die rinkelende belletjes horen op het moment dat hun partner liefdevol hun beeldschone roos plukt.

Balans dus, en een tikje realisme. Nadat ik een boek had gelezen met smaakvolle maar toch boeiende seksscenes, dacht ik: zo kan het dus ook. Ik ging zitten, hanteerde mijn principe Write like no one’s reading en ik schreef. Toch hield ik constant het gevoel dat ik met iets verbodens bezig was en telkens als iemand zich in de buurt van mijn laptop waagde had ik de neiging hem te beschermen met mijn leven.

Hierna volgende een nieuwe horde: Mijn proeflezer. Wat zou hij ervan vinden? Gelukkig was hij onder de indruk. Hij struikelde alleen over een passage met iets te veel realisme, waar het mannelijke personage vlak voor het moment suprême bekent dat hij het niet meer lang gaat volhouden. Ik vond dat wel wat hebben: een eerlijke man, niet alles gaat perfect zo’n eerste keer, het had iets schattigs. Maar niet voor mijn proeflezer dus. ‘Aaaah nee!’ riep hij digitaal uit. ‘Wat is dit voor een vent? Schrappen!’. En soms luister ik dus naar mijn proeflezers.

Binnenkort de laatste horde: de rest van de wereld. Hopelijk vindt die mijn seksscènes ook geslaagd en realistisch. Maar niet zó realistisch dat ze denken dat het uit mijn leven gegrepen is. Zeker mijn ouders niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.