How to be a writer #2: Géén roze

how-to-be-a-writer-2-geen-roze-10754 thumbIk zou liegen als ik zou zeggen dat het niet het allerbelangrijkste in mijn hele leven was tot nu toe. Een boek uitgeven is leuk, maar een mooie cover eromheen was toch wel de ultieme nummer één in mijn universum. De cover is als de make up van het boek: wat eronder zit is niet van belang, want kijk hem er eens mooi bij liggen daar in die etalage!

Mijn licht dwangneurotische coverfantasieën probeerde ik zo losjes mogelijk te verpakken in een soort ideeëndocumentje voor de ontwerpers: ‘Zomaar wat ideetjes rondom mijn smaak, hoeven jullie verder niets mee te doen hoor’ (Lees: BESTUDEER DIT ZORGVULDIG!). Een felle basiskleur zou leuk zijn, handbelettering ook. Het geheel stijlvol en met een bepaalde eenvoud. Dat soort dingen. Ik geen ingewikkelde eisen, behalve één keiharde: GÉÉN ROZE. Ik haat roze.

Slechts een paar kleine aanwijzingen dus en bovenal handig: ze hoefden het alleen maar door elkaar te husselen, de titel te centreren in het door mij bevoorkeurde lettertype en klaar was Kees. In het geheel niet gehinderd door enige marketingkennis of ontwerpvaardigheden, was ik de ideale adviseur. Ik keek ernaar met de blik van een leek en dat was tenslotte precies de doelgroep.

De eerste cover die ik kreeg voorgelegd was helemaal mijn smaak: Strak, stijlvol, stoer en met slechts een klein beetje roze. Neonroze, en dat dan op een all over luipaardprint – Geloof me, het was stijlvoller dan het klinkt. Yep. Dit was hem! Van de euforie rende ik een rondje en kocht meteen een trui en riem in luipaarddessin, die kon ik straks mooi aan bij signeersessies en oooh… ik zag mijn boek al helemaal liggen in alle etalages door de hele Benelux, in hoge stapels, bovenop een luipaardkleedje.

Totdat ik een paar weken later onderweg was van A naar B, een sporttas aan mijn ene arm, een kind aan de andere en een rukwind aan mijn paraplu. Ploink. Berichtje van mijn redacteur: De cover was onverwacht toch afgekeurd en vanmiddag was de deadline. Alsjeblieft, twee nieuwe ontwerpen. Of ik NU, HIER, binnen tien minuten en gauw een beetje, de rest van mijn leven wilde bepalen.

Trillend downloadde ik de bijlage terwijl zweet gutste waar het niet gutsen kon.
De eerste cover was mooi. Ik scrollde. De tweede was nog mooier! Maar ook – piepklein detail – roze. Heel erg roze. Hoezo? Ze hadden maar één taak!? Mijn wereld stortte in en mijn leven flitste aan me voorbij maar gelukkig was daar mijn redacteur:
‘Nou ja. Roze, roze…’ bauwde ze me na. ‘Het is meer zalm of zo.’
Zalm. Ik besloot dat even op me te laten inwerken. En voor welke cover ik uiteindelijk koos? Dat kun je op mijn Facebookpagina zien. Maar één ding zal ik verklappen: hij is NIET roze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.