How to be a writer #1: Misplaatste ijdelheid

Foto #1‘Hé, is je boek al af?’
‘Hoppa! Opsturen naar een uitgever en je loopt binnen!’
‘Mijn neef heeft al een boek gepubliceerd. Zal ik die eens om tips vragen?’
Had ik maar tegen niemand gezegd dat ik een boek ging schrijven, dacht ik tandenknarsend. 
Volgens de tandarts was dat trouwens slecht voor mijn gebit. Ze had gelijk, een van mijn ondertanden begon al af te brokkelen. Allemaal de schuld van die leken die dachten dat je zomaar eventjes een boek schreef en nog publiceerde ook. Of in hun woorden: Hoppa!

Naast het feit dat men er erg licht over dacht, vonden velen het ook raar. Zeggen dat je een boek schrijft is een beetje als opbiechten dat je elke avond met een haarborstel voor de spiegel Beyoncé imiteert. Misplaatste ijdelheid. Sneue, irrealistische toekomstmijmerij. En zei ik al sneu? Ik kreeg dan ook veel opgetrokken wenkbrauwen. Waarom? Voor wie? Ging daar niet ontzettend veel tijd in zitten? En wat was er eigenlijk leuk aan schrijven? Best een vreemde vraag als je bedenkt dat er een miljoen mensen in Nederland zijn met soortgelijke mijmerijtjes. Waarvan een groot deel overigens nooit verder komt dan een paar pagina’s.

Maar ik zette door. Het idee dat ik tegen al die opgetrokken wenkbrauwen moest gaan vertellen dat ik nooit meer op papier had gekregen dan ‘Esmée kwam overeind. Wie klopte daar op de deur?’ liet me alleen nog maar meer tandenknarsen. Doorgaan, trut. Schrijven.

Ondertussen bouwde ik een netwerk op via social media, ik verzamelde vaste lezers door columns te schrijven voor online magazines en deed mee aan schrijfwedstrijden. Alles om mijn zichtbaarheid te vergroten, een ‘merk’ te worden, een cv op te bouwen. Alles kon helpen om straks bij die minder dan 1% te horen die ook daadwerkelijk werd uitgegeven. Maar dat wisten al die ‘hoppa!’ mensen natuurlijk niet. Zij dachten dat als een boek af was het DUS werd uitgegeven en zo niet, dan was je een waardeloze schrijver. Ik tandenknarste nog eens en schreef verder.

Het kostte tijd en energie maar mijn boek kwam er. Ik schreef een sollicitatiebrief met een goede samenvatting en daarnaast had ik het geluk dat ik op de juiste plek was op het juiste moment. Ik had precies de goede uitgever te pakken, die voldoende commerciële kwaliteiten in mijn boek zag én ook nog plaats had in zijn zomerplanning voor een boek als dit. Hoe bijzonder! Maar de hoppa!-mensen zeiden alleen ‘Zie je wel!’

Frustrerend? Ja. Tips? Ook. Laat percentages geen ontmoediging zijn maar juist een uitdaging. Ga door. Lukt het niet, dan ligt het niet altijd aan jou. Blijf doorgaan. En vertel iedereen die je kent dat je een boek schrijft, een betere stok achter de deur is er niet. Maar ga wel eerst even langs de tandarts voor een knarsgebitje.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.