Hij ziet ze vliegen

Schrijvers zijn rare vogels: slecht geklede, mensenschuwe, filosofisch ingestelde mannen en vrouwen, vaak al wat ouder. Vraag me niet waarom, maar het is zo. Soms schrijven ze nog met de hand, met hun speciale lievelingsvulpen. Ze hebben altijd een memoblokje (voor de kenners: een Moleskine) bij zich en bekijken je steevast met een blik alsof je weleens geschikt zou kunnen zijn als personage voor hun volgende roman. Alle tijd die ze hebben, naast hun baan als accountant, archivaris of actuaris, brengen ze door op een stoffige zolder, zwoegend op dat ene manuscript dat hun langverwachte doorbraak moet worden.

Pennenlikkers
Als ze het huis al uitkomen, is het om naar een schrijfcursus te gaan waar ze met andere pseudoschrijvers elkaars verhalen lezen en beoordelen. Of ze bezoeken signeersessies van Auteurs Die Het Al Gemaakt Hebben om zich te laven aan hun succes. Heel soms verlaten ze hun zolderkamertje voor een open podium in een kroeg, waar ze voor een publiek van medepennenlikkertjes hun zelfgeschreven stukjes voordragen.

Onbegrijpelijk
Volgens onofficiële cijfers zijn er in Nederland ruim 1 miljoen van dit soort mensen. Ergens op zolder of in hun pc slingert een manuscript rond, waarvan ze hopen dat het ooit wordt uitgegeven. De kans dat een uitgever een manuscript dat hem ongevraagd is toegestuurd, überhaupt leest is al lachwekkend klein, maar de kans dat hij het dan ook nog wil publiceren is minder dan 0,001 procent. Echt waar. Voor de overige 15 miljoen niet-schrijvers is dit onbegrijpelijk. Waarom zou men zichzelf zoiets aandoen? Waarom wil zo iemand per se iets opschrijven, wat is daar leuk aan? En wie leest het ooit?

HEMA
In de naïeve hoop wat troost, inspiratie en aansluiting bij gelijkgestemden te vinden, bezocht ik laatst een schrijversborrel. Ik had beter moeten weten. Er liepen een stuk of dertig mensen rond zoals hierboven beschreven, en een aantal uitzonderingen, zoals ik: een jonge moeder met een doorsnee leven. Overdag heb ik een kantoorbaan en ‘s avonds, als de kinderen in bed liggen, schuif ik achter mijn laptop om aan mijn manuscript te werken of een column te typen. Ik ben het HEMA memoblokje onder de Moleskines, zo zou je kunnen stellen.

Alarmfase 1
Ik was net binnen. Naast me op een kruk schoof een man met een muf ribcolbertje. Hij groette me vriendelijk, om er direct aan toe te voegen dat ik er goed uitzag. Hè jasses, dacht ik. Mijn ingebouwde vieze-oude-mannetjes-alarm ging luid tekeer. Wieeew-wieeew-wieeew! Ren voor je leven! Ik wist te ontsnappen en vermaakte me verder met de andere aanwezigen.

Wowels en ejolojie
Ruim twee uur later stond hij opeens weer voor me. Ladderzat was hij inmiddels, maar dat weerhield hem er niet van lange, onverstaanbare verhalen op te hangen. Je bent schrijver of je bent het niet, natuurlijk. Pas later begreep ik waar het allemaal over ging, toen ik hem eens googelde en dacht: Aha, ‘wowels’ zijn vogels en ‘ejolojie’ is ecologie. Dus dáár schrijft hij over. Quasi geïnteresseerd informeerde hij waar ik zoal over schreef.
‘Ach, ditjes en datjes, van alles’, antwoordde ik. ‘En morgen schrijf ik over jou.’
Hij lachte zijn allerhardste oude dronkenmannenlach.
En ik dacht: morgen ben je het toch vergeten, rare wowel.

  23 comments for “Hij ziet ze vliegen

  1. 15 juni 2011 at 21:56

    Haha, leuk geschreven. Ik moet bekennen dat ik met mijn Moleskine-boekje in de trein zit (om blogonderwerpen op te schrijven) en heel soms krijg ik inspiratie door mijn medereizigers, maar vaak staar ik uit het raam en begin verwoed te schrijven zodra een idee krijg.

    Ach ja, rare vogels zijn het soms, die schrijvers 😉

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 11:41

      Dank je @Laura. Treinen en hun reizigers zijn ideale inspiratiebronnen. Mensen van allerlei pluimage komen voorbij en niet te vergeten: de gesprekken. Heerlijk! Eigenlijk baal ik dat ik een auto heb en dat ik zodoende vrijwel nooit met de trein reis. 😉

  2. Werner
    15 juni 2011 at 22:49

    Is het daarom dat jij zo veel twittert? Jij bent gewoon ook een rare wowel. 🙂 Heerlijke blog weer.

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 11:43

      Ik twitter me te barste, maar niemand luistert ooit. Ik snap er niets van. 😉

  3. 15 juni 2011 at 23:37

    Geloof me, normaal ben ik nooit zo snel dronken.

    (Even plagen, hoor.)

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 11:43

      Hahahaha!

      P.S. Dat ribcolbertje: niet meer doen hoor.

  4. 16 juni 2011 at 08:54

    Zo zie je maar weer dat de doorsnee HEMA-memoblokje-schrijver beter en pakkender schrijft dan menig ‘rare wowel’. Doe maar gewoon, probeer het niet te hard en blijf jezelf. Prachtig geschreven!

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 11:45

      Bedankt weer voor je lieve reactie @Rinskje! 🙂

  5. 16 juni 2011 at 11:05

    Leuk stukje!

  6. 16 juni 2011 at 11:06

    En ik schrijf trouwens ook heel veel van die kleine Hema-blokjes vol! Van blok tot blog. 😉

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 11:46

      “Van blok tot blog” Leuk gevonden! Zou een goede titel zijn voor een blog over inspiratie. Daar wilde ik binnenkort ook nog eens over schrijven. Mag ik die titel van je ‘lenen’?

      P.S. HEMA-blokjes zijn heerlijk hè. En veel fleuriger dan die suffe Moleskines. 😉

  7. 16 juni 2011 at 14:33

    Ik heb al heel wat (aspirant)schrijvers ontmoet via sol en gelukkig voldeden die nooit aan het profiel dat jij beschrijft. Het zijn gewoon heel gezellige mensen. 🙂

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 19:38

      Mensen die een forum bezoeken, doen dat meestal voor de sociale contacten en vallen in die zin dus al buiten de hierboven beschreven groep schrijvers. Mensen die wel aan mijn bovengenoemde beschrijving voldoen, zul je niet snel op internet tegenkomen. Mensenschuw, zoals ik dus al zei. 🙂

  8. Des
    16 juni 2011 at 15:38

    Als jij de Hema onder de schrijvers bent, dan ben ik het Actionschrijfboekje onder de Moleskines.

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 19:40

      Als dit een compliment is @Des dan vind ik dat ontzettend lief van je. Maar nee, ik ben het er niet mee eens. Jij bent het gouden glitterblokje onder de Moleskines. 😉

  9. 16 juni 2011 at 17:43

    Hahaha, hoe herkenbaar! Ik heb zelfs meerdere Moleskines. Meerdere vulpennen. Maar schrijf ook graag met potlood! 😉 En omdat ik nu eindelijk weleens echte stappen wil maken, heb ik een manuscript op TenPages gezet!! Hoe eng, hoe eng, hoe ontzettend eng!! Hahaha

    • Miss Moneypenny
      16 juni 2011 at 19:42

      Ha! Zie je wel! Moleskines, vulpennen, potloden! Schrijf je ook op een stoffige zolder, in een muf ribcolbertje, toevallig? 😉
      Wat ontzettend knap van je om a) een manuscript af te ronden (chapeau!) en b) het ook nog eens op TenPages te zetten! Eng, gewaagd en hopelijk… succesvol! Good luck!

  10. 17 juni 2011 at 11:09

    Droommoment van ieder schrijver: jou tegenkomen, dan weten ze zeker dat er een keer over ze geschreven wordt. Immers als je op een zolderkamertje vertoeft tussen je volgekladderde Moleskines is elke vorm van aandacht welkom.

    • Miss Moneypenny
      17 juni 2011 at 11:56

      Ik betwijfel of The Birdman er echt blij mee is als hij zichzelf hier al lallend terugleest, maar ach, voor veel mensen geldt: Beter slechte publiciteit dan helemaal geen publiciteit. 😉

  11. 18 juni 2011 at 11:50

    Hahah leuk geschreven, toen ik je blog las, kwam halverwege opeens de Jambers stem in mij naar boven…

    Overdag heeft ze een normale kantoorbaan, maar ’s avonds is de koningin van het geschrift…

    :))

    • Miss Moneypenny
      20 juni 2011 at 11:04

      Jambers, ha! Good’ ol times. 😉 Ik weet niet of ik interessant genoeg ben voor een aflevering van Jambers, maar meerdere van de personen die ik tijdens de schrijversborrel heb ontmoet, waren dat zeker wel! 🙂

  12. 29 juni 2011 at 19:02

    Troost je, ik vergezel je als Hema schrijfblokje. Wat een heerlijk artikel. Blog van mr. Ribcolbert ooit teruggevonden?

  13. 29 juni 2011 at 20:06

    Nog een HEMA-schrijfblokje! Welkom! 🙂 Bedankt voor je compliment. Mr. Ribcolbert heeft geen eigen blog, zover ik weet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.