Hi-ha-hondenlul

‘Hij is een hondenlul, hij is een hondenlul!’ Drie jongens in voetbalshirts stommelen de wachtkamer binnen. Twee van hen kunnen zich nog net staande houden, de derde hangt slap en bleek tussen hen in. ‘Hij is een hondenlul, hij is een hondenlul!’
In de kleine ruimte, waar zo-even alleen het geluid klonk van het omslaan van verkreukelde pagina’s uit gedateerde leesmaptijdschriften, schuif ik evenals de andere aanwezigen ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel.
De laatste gezongen klank sterft weg. Voorzichtig durf ik mijn overbuurman aan te kijken, een kerel in een vale spijkerbroek en een verwassen T-shirt met onduidelijke opdruk. Hij haalt zijn schouders op, als om zich te verontschuldigen voor de impertinentie van het binnengekomen tuig. Plaatsvervangende schaamte, een raar fenomeen.
De jongens doen een poging gedrieën een zitplaats te vinden op de laatste twee vrije stoelen. Een warme damp van overmatig bier golft door de ruimte. Alles aan dit bezwete, besmeurde en dronken stel is misselijkmakend. Een dame met roodgestifte lippen en keurig gekapt haar kucht en schikt wat in.
De grootste van de drie, met donker stekelhaar en een brutale snoet, buigt zich vervaarlijk over naar de dame met het onberispelijke kapsel. ‘En? Waarvoor ben jij hier? Je lijkt me wel een type voor migraine.’
‘Of frigiditeit!’ roept zijn kameraad.
Nu is de maat vol! Waarom komt niemand in actie? Ik adem diep in alvorens deze schoften eens goed de waarheid te vertellen. Dit is toch werkelijk absurd!
Dan gaat de deur van de praktijk open. Een lange man in een corduroy broek en een donkerblauwe, wollen trui tuurt afwezig de wachtkamer in. ‘Wie is er aan de beurt?’ Hij strijkt door zijn grijze haar.
‘Wij!!!’, brullen de twee meest levendigen in koor. De derde tilt alleen zijn hoofd even op.
De arts schrikt. Zijn afwezige blik verdwijnt als water in een afvoerputje als hij ziet van wie dit komt. Hij krijgt geen kans om te reageren.
‘Hé lullo, jij zou ons toch ophalen na de wedstrijd? Waar bleef je nou man?’ De jongen met de stekeltjes richt zich op, waarbij zijn zieke maat bijna van de stoel afglijdt.
‘Sorry, ik liep wat uit. Konden jullie niet in de kantine wachten?’
‘Hoezo, dit is toch een wachtkamer?’ Hij grijnst. ‘Trouwens, Ruudje hier voelt zich niet zo goed.’ Hij geeft zijn vriend een duw. De spierwitte jongen heeft maar weinig nodig om uit balans te raken en zakt langzaam voorover om uiteindelijk op zijn knieën op de grond te belanden. Met een golvende beweging kotst hij een geelbruin plakkaat over de tegelvloer. De nette dame trekt met een gilletje haar voeten in en brengt haar tasje in veiligheid.
‘Nou Pa, gaan we nog of hoe zit dat? Ed moet om vijf uur de trein hebben,’ zegt de kleinste, die tot nu toe weinig heeft gezegd.
‘Tja, we zullen eerst Ruud moeten oplappen,’ antwoordt de arts.
‘Ja zég!’, roept de donkere jongen geagiteerd uit. Om daarna met hervonden elan te brullen: ‘Hij is een hondenlul, hij is een hondenlul!’

***************************************************************************************
Dit verhaal werd deze maand gepubliceerd in Schrijven Magazine, in de rubriek ‘Tekstuur Proza’ waarin Yke Schotanus amateurschrijvers  van kritiek voorziet.
Afgezien van een aantal stijlfouten is Yke zeer positief: ‘Wat mij betreft is de schrijfster er goed in geslaagd de lezer een verkeerd beeld voor de ogen te toveren. (…) Dat het gelukt is deze verrassing te bewerkstelligen zonder op hinderlijke wijze informatie achter te houden, bevalt mij zeer’ Hij eindigt met: ‘Los van de kleine kritiekpunten vind ik ‘Hi-ha-hondenlul’ een goed verhaal. Er zit een goede spanningsopbouw in, het heeft een verrassende ontknoping, en het gaat ergens over.’

  11 comments for “Hi-ha-hondenlul

  1. 23 oktober 2011 at 09:50

    Het wachten is nu alleen nog op een boek van jouw hand! Het talent is aanwezig, ik ben wederom onder de indruk:) Super!!

  2. Petra
    23 oktober 2011 at 10:55

    Het was weer leuk om te lezen en de ‘kritiek’ die je van Yke hebt gekregen is ook helemaal niet erg!

  3. 23 oktober 2011 at 12:09

    Ik ben het helemaal met rinskje eens….maar daar word aan gewerkt toch?

  4. 23 oktober 2011 at 12:17

    Ik wil ook een Miss Moneypenny boek!

  5. Miss Moneypenny
    23 oktober 2011 at 20:11

    @Petra Nee, ben inderdaad niet ontevreden met de kritiek!
    @Rinskje @Ingrid @Mich Klopt! Aan een boek (chicklit) wordt gewerkt. De laatste tijd vlot het aardig maar man-o-man wat gaat daar een tijd in zitten. En vrije tijd, tja, daar heb ik niet zoveel van. Maar wees voorzichtig met wat jullie zeggen hoor, ALS er ooit een boek komt, dan verplicht ik jullie natuurlijk wel om het te kopen hè? 😉

  6. Des
    24 oktober 2011 at 11:30

    zeg ehh..miss moneypenny, wil jij mij eens wat tips geven hoe een verhaal te schrijven. Want ook dit verhaal is weer echt goed en GRAPPIG geschreven :)!

    • Miss Moneypenny
      24 oktober 2011 at 11:47

      Misschien ga ik nog weleens schrijfcursussen geven als het niks wordt met die schrijfcarrière van me. 😉
      Voor nu de verkorte versie: U gaat zitten, denkt niet na, gooit wat op papier, laat het een dagje sudderen en roert er de volgende nog eens doorheen. Vervolgens brengt u het nog wat op smaak en dan… serveren maar. Smakelijk!

      • 24 oktober 2011 at 13:35

        En mogen wij achteraf een klein boertje laten?

      • Miss Moneypenny
        24 oktober 2011 at 13:47

        U mag vanalles, zo lang de dokter er maar niet naar hoeft te komen kijken, die heeft het momenteel te druk met het oplappen van dronken vrienden van zijn zoon.

  7. 27 oktober 2011 at 10:38

    Geweldig geschreven weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.