Het leven is niet altijd een banaan

MetroInmiddels heb ik me ermee verzoend. Er zijn van die dingen waar je als beschaafd mens niet onderuit komt. Begrafenissen, solliciteren, betalen voor je boodschappen, strijken, de sleehak en familiediners met Kerst. Je kunt ze lang voor je uitschuiven, negeren of anderen ervoor op laten draaien, er komt een dag dat je eraan moet geloven.

Einmal
Een van die dingen is voor mij spreken in het openbaar. Lang, heel lang heb ik het vermeden. Dat was een koud kunstje met mijn weinig extraverte levensstijl en een baan waar niet meer van mij werd verwacht dan het louter voorbereiden van presentaties (de eer van het geven ervan was voor ’t Baasje). Ook wil ik bij deze al mijn dierbaren bedanken dat ze zo hun best hebben gedaan om te blijven leven. Dankzij hen heb ik nog nooit voor een volle kerk hoeven spreken tijdens hun begrafenis. Maar goed, das war einmal. Het tij is gekeerd, het lot heeft gesproken.

Fok
‘Fok! Fok! Fok man!’ riep ik hard maar gesmoord uit, want er waren kinderen in de buurt en ik ben natuurlijk een fatsoenlijk mens.
Mijn oudste zoontje kwam aanrennen. ‘Wat is er mama?’
Mijn ogen voelden aan alsof ze uit hun kassen sprongen toen ik antwoordde: ‘Hier staat dat ik straks voor tweeduizend mensen moet gaan voorlezen!’
‘Oh.’ Hij draaide zich om en speelde verder.
Wezenloos staarde ik naar het geopende mailtje op mijn laptop: ‘De jury heeft jou uitgekozen om je column voor te dragen op het Lezersfeest van 10 november.’ Daaronder hing mijn mail aan hen; de mail die ik stuurde toen ik er nog van overtuigd was dat ik toch nooit zou winnen.

Kloteprijs
Eigenlijk werd ik er een beetje pissig van. Wat een kloteprijs zeg! Waarom konden ze niet gewoon een leuk bedragje op mijn rekening storten? Nu moest ik daar voor tweeduizend man staan afgaan! Bij dat idee kreeg ik het nogal warm. Doemscenario’s schoten door mijn hoofd als de trailer van een foute horrorfilm: Ik kotste over mijn schoenen vlak voordat ik het podium op moest, ik stortte hyperventilerend ter aarde toen ik eindelijke het spreekgestoelte bereikte, en in een volgende trailer stal ik de show door er pas na twee minuten achter te komen dat ik niet mijn column stond voor te dragen, maar het boodschappenlijstje van afgelopen week.

Tierend in de Metro
Veel tijd om me te bedenken had ik niet. Een medewerkster van het Lezersfeest wilde een biografie en mijn adres om het programmaboekje op te sturen. (Jeetje, ik trad ergens op waar ze een officieel programmaboekje hadden!) Even later was daar een mail van Metro’s hoofdredacteur of ik een quote had voor de krant, een soort van eerste reactie op het nieuws. Eh… ‘Fok man!’ dan maar?! Ik checkte nog even op Facebook of ik dat wel kon maken, maar het merendeel van mijn vrienden schatte in dat een dagblad als Metro niet zou vallen over een fokje meer of minder. En zo geschiedde dat ik vloekend in de Metro stond, plus foto en zonder balkje voor mijn ogen. No way back. Want als het in de krant staat, dan is het waar.

Hartaanval
De eerste pogingen om mezelf tot kalmte te manen (Het duurt hooguit drie minuten! Wat nou 2000 mensen? Er passen er maar 150 in die zaal! En wie komt er trouwens naar mij luisteren terwijl Paulien Cornelisse gelijktijdig op een ander podium optreedt?) hadden weinig effect. In feite ging ik er alleen maar meer van hyperventileren. Totdat ’t Baasje, die als professionele professor natuurlijk gewend is volle zalen te trekken, me verzekerde dat het niet uitmaakt of je nu voor twee of voor tweeduizend mensen spreekt. Ik geloof hem graag. Hij doet het regelmatig, hij leeft nog steeds, hij zal het wel weten. En ik kon het dus ook! Sinds ik tot dat inzicht ben gekomen, oefen ik elke ochtend voor de spiegel. Natuurlijk niet voordat ik mezelf eerst flink de huid heb vol gescholden. ‘Aansteller! Watje! Honderdduizend mensen geven dagelijks presentaties er is er nog nooit eentje flauwgevallen. Hooguit een hartaanval!’

Code rood
Dus nog even resumeren, zodat jullie het vooral niet, ik herhaal NIET in jullie agenda kunnen zetten: Zaterdag 10 november om 22.30 uur sta ik op het podium van het Lezersfeest in Rotterdam om mijn column ‘Het leven is een banaan’ voor te dragen. Ik hoorde het KNMI al iets roepen over code rood, dus blijft allen thuis! Ik breng naderhand wel verslag uit. Grote kans dat die column een titel draagt als: ‘Het leven is één groot, rot ei’.

  25 comments for “Het leven is niet altijd een banaan

  1. 4 november 2012 at 10:04

    Haha, ik ben benieuwd naar het verslag, veel succes! 😉

  2. 4 november 2012 at 10:05

    Omigod. Omigod. Knijp mij. Knijp mij. Ken ik echt een BN-er???? :))

    Nee jammer dat ik volgende week zaterdag al plannen had, anders had ik zeker gniffelend achter in de zaal gezeten en een banaan gegooid. Moehahaha…

    Over de presentatie, wees niet bang, je ziet hooguit 10 gezichten, de rest is niet zichtbaar. 🙂

    • 4 november 2012 at 14:33

      Dat wat Mich schrijft is belangrijk: je ziet maar 10 mensen. Je bent namelijk op de meeste podia verblind door de belichting. Dat was mijn enorme schrik en valkuil toen ik een keer dacht grappig te zullen zijn op een open podium. Ik was als docent gewend mijn publiek altijd te zien, en dat helpt nogal bij het brengen van een witz. Maar als je “de zaal” enkel hoort en niet ziet, is dat een schok. Vooral als je – domme gans als ik toen was – daarop niet bent voorbereid. Goed, je telt nu dus voor twee. Succes en plezier, Mevrouw Banaan!

      • Miss Moneypenny
        5 november 2012 at 21:00

        Verblind door de verlichting, heel goed. Dat soort dingen hoor ik graag. 😉 En geen grappen vertellen, staat ook genoteerd. Bedankt Ton! Mevrouw Banaan gaat scoren. 😉

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:52

      Een banaan gooien, whaha! Ik had hem opgeraapt en terug gesmeten, meissie! Right in your face!

  3. Di
    4 november 2012 at 10:42

    Oh my God! Jij liever dan ik ;-p. Veel suc6 meis! Het zal vast goedkomen.

    Aan mijn collega vroeg ik laatst of hij wel es zenuwachtig is om een presentatie te geven, zijn antwoord was dat je er altijd aan moet denken dat ze ook allemaal moeten poepen 😉 hij werkt voor hem. Haha…

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:53

      Ik heb liever dat ze allemaal gaan poepen terwijl ik sta voor te lezen. Heerlijk rustig. 😉

  4. 4 november 2012 at 11:24

    Ik zou beginnen met …Fok,nou daar gaan we dan;).Succes….je kan het!!

  5. Petra
    4 november 2012 at 11:49

    Verstand op nul en gaan met die banaan!

    Je kunt het!

  6. 4 november 2012 at 11:52

    LOL, wat een herkenning! Gelukkig nog nooit hoeven spreken hoor voor lezers, die komen gelukkig alleen soms langs op mn blog 😉 Ik vond die spreekbeurten vroeger op school al een ramp. Sloeg dan ook altijd dicht. Heb wel eens 5 minuten na lopen denken wat airconditioning ook al weer was in het engels…… conclusie van de leraar ik had het niet goed voorbereidt…

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:55

      Ik vond spreekbeurten vroeger ook altijd leuk, was er zelfs best goed in. Weet dus ook niet waar het ooit is misgegaan. 😉 Vooral die laatste paar minuten voordat je op moet. Vreselijk!

      Hmmm, airconditioning in het Engels, even opzoeken. 😉

  7. Tam
    4 november 2012 at 12:19

    Veel oefenen, voor de rest geen tips hier. Wanneer ik voor een groep ouders praat heb ik nergens last van, wanneer ik voor een groep collegas sta (rechtop) dan krijg ik het benauwd, zittend weer niet. Dus ik snap er geen teel van. Ik zal aan je denken, you can do it!

  8. 4 november 2012 at 12:24

    Eigen schuld, moet je maar niet van die verdraaid goeie stukjes schrijven;-) En bedankt dat je ons verteld dat iedereen hetzelfde reageerd en dat ik niet de enige ben die waarschijnlijk zou kotsen of flauwvallen…
    Maar Lieve Iris: ga er voor!! Het ergste wat je kan gebeuren is dat je een BNer wordt die dit nog veeeeel vaker gaat meemaken;-) Ik heb al een plekje vrijgemaakt in mijn boekenkast: gaan met die carriere van je!! Fok man!! Daar ga je;-)

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:56

      Fok man, daar ga ik. Struikelend en kotsend op het podium. Een indruk om nooit te vergeten. Daar heb jij dan weer gelijk in. 😉

  9. 4 november 2012 at 16:36

    Succes! Je column is grappig trouwens 😛 M’n zusje heeft een fase gehad waarin ze op alles reageerde met ‘dikke poep voor je’, maar daar win je denk ik geen prijzen mee.

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:56

      ‘Dikke poep voor je’. Ge-wel-dig! 😀

  10. 4 november 2012 at 18:06

    Ik vind het knap dat je ondanks de angsten het toch doorzet. Dat ben je ook: een doorzetter. Het is een mooie kans. Als ik het goed heb begrepen behoren Tommy Wieringa en Hans Brusselmans tot het publiek. Weet je wat ze in de theaterwereld zeggen? Spuug ze de bek vol! Zet ‘m op Iris!

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:58

      Dank je, maatje. Lief van je. Ik ken trouwens geen schrijvende Hans Brusselmans, maar waarschijnlijk bedoel je Herman Brusselmans, die langharige droogoog. Moet ik hem de groeten van je doen? Of zal ik hem eens even lekker in z’n bek spugen?

  11. 5 november 2012 at 15:48

    Fok, fok, fok. En dat meen ik. Vind het zo jammer dat ik zaterdag al iets gepland heb, want anders stond ik daar, echt waar. En niet zomaar ergens midden in de zaal, nee nee, recht voor je en maar knipoogjes geven, want jij kent me toch niet, lol. Euh, wat ging ik nog zeggen, oja, proficiat nog.

    • Miss Moneypenny
      5 november 2012 at 20:58

      Dank je, Hans. En alsof ik je niet had herkend zeg! Tsssk…

  12. 6 november 2012 at 18:58

    Oeeeeeh supergaaf! Ik weet niet of ik bij jouw voordragen zal zijn, wat ik ga samen met een vriendin en zij heeft ook instemming met waar we naar toe gaan, maar veel succes in ieder geval 😀

  13. 6 november 2012 at 22:52

    Fok man, wat goed!! Probeer er een beetje van te genieten!! Het wordt vast super leuk!!

  14. Menno
    28 november 2012 at 13:12

    Ik heb jouw verzoek ingewilligd en ben -notabene speciaal voor jou- niet komen kijken. Nu heb ik een probleem: ik brand van nieuwsgierigheid. Daarom ga ik jouw column ‘Het leven is een banaan’ maar snel lezen. (Waarom krijg ik toch associaties met Bert en Ernie als ik die titel hardop uitspreek…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.