Het geloof in De Basisschool

Tot voor kort was de basisschool voor mijn bijna-vier-jarige zoon zoiets als wat de hemel is voor veel oude mensen: Een prachtige plaats waar je ooit naar toe mag, als je tenminste lief bent. Een soort beloning voor al je lijden.

Mystiek
Neem het hem eens kwalijk. Met grote regelmaat werd hem de laatste tijd gevraagd: ‘En? Wanneer mag je naar de basisschool?’ Het klonk zo groots, zo spannend. Telkens vielen er mensen weg uit zijn omgeving, net zoals bij oudjes in het bejaardentehuis. Zijn peuterklasgenootjes vierden één voor één hun verjaardag en daarna verdwenen ze. ‘Teun komt niet meer, hij is naar de basisschool!’ zei Zoon dan met grote ogen. Niet getreurd, was onze boodschap, want waar Teun heen gaat, is alles prachtig en heerlijk en straks mag je er zelf ook heen. Het droeg alleen maar bij aan de mystiek ervan.

Louter plezier
De basisschool: eigenlijk zou ik het met hoofdletters moeten schrijven. Op weg naar de peuterzaal liepen we telkens langs het speelplein van De Basisschool. De kinderen renden, speelden en lachten. Precies zoals het in de hemel moet zijn: louter plezier. Natuurlijk, wij als ouders maakten er ook gebruik van. Soms was het verdomd handig. ‘Kleed jezelf maar even uit, dat moet je straks ook bij het gymen’. ‘Nee, zelf je billen afvegen. Dat moet je straks op de basisschool ook.’ En dan maar hopen dat het geen smeerboel wordt.

Gene zijde
Voor de achterblijvers is zoiets altijd het zwaarst. Je moet je geliefde laten gaan en dat is verdrietig. Je teert op herinneringen, hoe het ging toen hij of zij er nog was. De dagen dat ik mijn zoontje altijd om me heen had, zijn voorbij. Geen spontane knuffels meer overdag. Niet meer saampjes naar de supermarkt om een toetje uit te zoeken. Nooit meer Ketnet kijken met zijn badjasje nog aan. Straks moet er gehaast worden ’s ochtends: aankleden, snel ontbijten, rugzak om en naar school. Tussen de middag komt hij even thuis voor een boterham en daarna rent hij weer snel terug. ’s Avonds is hij te moe om erover te vertellen. ‘Leuk’ is het enige wat je er dan nog uit krijgt.

Afscheid
Inmiddels is hij al twee keer gaan ‘oefenen’. Een beetje eng vond hij het wel, stiekem had hij er best tegenop gezien. En ik? Ach. Mijn moederhart bloedde grote, rode vlekken op de linoleumvloer. Kijk hem daar eens zitten, mijn kleine mannetje tussen al die kinderen die al zoveel groter lijken. Maar ik hield me goed, ik huilde niet. Godzijdank begon hij meteen te kletsen met de kindjes naast hem in de kring. That’s my boy! juichte ik van binnen.

God
Na de eerste oefenochtend was hij al om. Juffrouw Jeltje was God. Ze was zó leuk en grappig, de hele middag zong hij zelfverzonnen liedjes over haar. En er was zoveel speelgoed op De Basisschool! Hij had met het poppenhuis gespeeld met de cowboy erin. En een kralenketting gemaakt. En de juf had een echt kuikentje meegenomen dat ze mochten aaien! Tja, daar kon ik natuurlijk niet tegenop, ook niet met zijn lievelingspannenkoeken.
‘Nee, dank je, mama. We hebben zelf koekjes gebakken met juffrouw Jeltje. En opgegeten!’ En hij zong weer verder.

Het is beter zo. Echt.

  18 comments for “Het geloof in De Basisschool

  1. 25 maart 2011 at 18:45

    Mooi!!

  2. 25 maart 2011 at 19:04

    Door een moederhart geschreven, en gelezen door een moeder die dit lang geleden meemaakte en een glimlach van herkenning:)Prachtige blog:)

  3. 25 maart 2011 at 19:39

    Krijg al bijna moederlijke gevoelens van je blog!

    • Miss Moneypenny
      26 maart 2011 at 21:30

      Bezint eer ge begint! De voortdurende angst om je kinderen krijg je er gratis bij. 😉

  4. 25 maart 2011 at 20:03

    Mooi hoor, en heel herkenbaar! (Behalve dan dat ik het altijd uitstekend heb gevonden als mijn kinderen naar school moesten en ik niet kan wachten tot de derde heen gaat :-))

    • Miss Moneypenny
      26 maart 2011 at 21:31

      Ik kan me er niets bij voorstellen. Gelukkig heb ik er nog eentje thuis en die ga ik flink vertroetelen zo lang het nog kan. 🙂

  5. Ninah
    25 maart 2011 at 20:18

    En dan te bedenken dat ze hier in België vanaf 2,5 jaar mogen gaan. Maar die van mij vinden het ook helemaaaaaaaaaaaaal geweldig!
    Goed geschreven x

    • Miss Moneypenny
      26 maart 2011 at 21:32

      Dank je Ninah. Ik weet inderdaad dat ze bij jullie in België nog veel eerder fulltime naar school gaan. Tweeënhalf, ongelofelijk! Wat heb je dan maar kort de tijd om echt van je kind te genieten zeg. Gelukkig is dat hier anders. En nog wat extra jaartjes thuis had ik ook niet erg gevonden. 😉

  6. 26 maart 2011 at 12:11

    Heel leuk geschreven!

  7. 26 maart 2011 at 20:56

    ehm……wat is het voortgezet onderwijs dan? De Hel?

    • Miss Moneypenny
      26 maart 2011 at 21:28

      Een voortzetting van de hemel wellicht? 😉

  8. 26 maart 2011 at 21:40

    Ach gossie en dit is nog maar het begin. Vorig jaar in de herfst moest ik een goede vriendin bijstaan toen haar dochter van 19 voor een paar maanden naar Australië ging om te reizen. Ze komt in april weer terug, maar het was beter zo, vlak na het behalen van het middelbaar schooldiploma.

    Leuk blog, Miss Moneypenny. Met plezier gelezen.

    • Miss Moneypenny
      26 maart 2011 at 21:48

      Dank je, MetroMenno.
      Je kind dat een paar maanden naar de andere kant van de wereld gaat, horror! Daar moet ik nu maar even niet aan denken. 😉

  9. Petra
    27 maart 2011 at 20:10

    Het is nu dus echt begonnen…… Sterkte met wennen!

    • Miss Moneypenny
      28 maart 2011 at 14:41

      Dank je. Ik geloof dat Mama het meer nodig heeft dan Zoontje. 😉

  10. Werner
    28 maart 2011 at 15:06

    Och gossie. Wat een lief blog. Mooi geschreven.

  11. 1 april 2011 at 11:17

    Ach gossie, ik zou stikken van jalouzie op de juf, denk ik! 😉

    • Miss Moneypenny
      1 april 2011 at 12:44

      Rustig maar, ik heb haar banden al lek geprikt. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.