Genetisch gemanipuleerde kindjes

WesternAls ik het parkeerterrein van de speelgoedwinkel af rijd, moet ik me inhouden om niet mijn raampje open te draaien en te schreeuwen: ‘Kijk mij: Ik ben Sinterklaas, de goedheiligman! En mijn auto is een volgepakte stoomboot! Joehoeoeoeoe!’ Het gevoel van een afgeladen kofferbak vol LEGO en Playmobil is onbeschrijflijk. Het is dan ook mede hierdoor dat ik een hekel heb aan verlanglijstjes. Ze beknotten me in mijn enthousiasme en artistieke vrijheid. Daarom doen wij het dit jaar helemaal anders, zo had ik bedacht. Wij doen het andersom.

Alles voor de kinderen
Eerst spendeer ik een hele dag in de grootste speelgoedwinkel van de stad. Ik bekijk alles uitvoerig, leef me helemaal uit en Whatsapp af en toe een hysterisch fotootje naar mijn man (die de pret probeert te bederven met reacties als ‘Hou je nu een beetje in!’, ‘Ze hebben al zoveel,’ en ‘Spelen ze toch niet mee!’, en die ik op mijn beurt vakkundig negeer). Alles wat ik leuk vind gooi ik in twee winkelwagens en bij de kassa tel ik een half maandsalaris neer. Niets gaat er boven het geluk van mijn twee bloedjes.

Pro forma
Pas lang na het orgastisch inkoopspektakel, als de cadeaus ingepakt en geëtiketteerd in hun schuilplaats liggen, komen de verlanglijstjes. Want tja, ze horen er natuurlijk toch bij. Sinterklaas zonder verlanglijstjes is als patat zonder mayo, als sleeën zonder sneeuw, als Geer zonder Goor. En wie ben ik om de Sinterklaasidylle van mijn schatjes te verstoren? Dus vooruit met de geit, als een lullige pro forma zitting duiken we de speelgoedcatalogus in.

Kleimachine
‘Kijk dan mam! Dit is vèèèt! Die wil ik, die wil ik!’ De oudste wijst naar een Play-Doh milkshake machine. Shit, die heb ik niet gekocht. Uiteraard niet, ik vermijd klei als de waterpokken. Heb je het eenmaal in huis, zie er dan maar eens vanaf te komen. Jaren later word je er nog mee geconfronteerd; in stopcontacten, tussen de toetsen van je piano of zoals laatst: in mijn knoflookpers, toen de kinderen die hadden ontdekt als ‘haarsliertenmaker’.
‘Nou, die is wel heel duur.’ Ik knik naar het apparaat. ‘Ik weet niet of de Sint dat kan betalen.’
‘Hij is maar twintig euro hoor, ‘ antwoordt mijn zoontje.
Verdorie, ik vergeet telkens dat hij al cijfers kan lezen.

Dynamiet
Zwijgend bladeren we verder.
‘Wooow!’ begin ik te gillen als we bij de Playmobil aanbelanden. Moet je die Goudmijn zien! Met echt goud en een plofkoffer en allemaal vallende rotsen. Echt gi-ga-gaaaaaaf!’
‘Hmmm,’ is de enige reactie van mijn zoon, en hij maakt aanstalten om verder te bladeren.
‘Ho, ho,’ onderbreek ik hem. Snel houd ik zijn hand tegen. ‘Kijk hier, er zit ook dynamiet bij!’
‘Maar hij is veel te duur, mama. Kijk: zestig euro’. Zijn kleine vingertje wijst bestraffend naar de prijs.
Gatverdegatver. Waarom leren die kinderen niet gewoon pas lezen als ze zes zijn of zo, net als vroeger? Die goudmijn was zo vet cool, die moest ik gewoon hebben. Voor de kinderen, uiteraard. ‘Nou ja, misschien als je hem samen met je broertje vraagt,’ probeer ik.

Manipuleren kun je leren
Na een lange uitputtingsslag hebben we de eindelijk verlanglijstjes. Een soort genetisch gemanipuleerde lijstjes: precies zoals ik ze wil en precies zoals de kinderen denken dat ze ze zelf bedacht hebben. Vervolgens kan Het Grote Verheugen beginnen, op de pakjesavond zelf, maar nog meer nog op de dag erna: het grote speelwalhalla, het moment waarvan ik al weken droom! O, de ongebreidelde vreugde bij de aanblik van al het moois, de sensatie van al dat chemisch ruikende spul, vers uit de verpakking. Zelfs het geknisper van piepschuim bezorgt me een rilling van genot. Daar, te midden van stoere actiefiguren, bergen Lego en opengeslagen instructieboekjes, zullen mijn twee glunderen kinderen zitten. En ik natuurlijk. En de Playmobil Goudmijn.

Retour
Maar als ze hem op Sinterklaasavond uitpakken, reageren ze niet overdreven enthousiast. ‘O, leuk, die goudmijn,’ zegt de oudste en hij gluurt alweer naar het volgende cadeau.
Als ik even later in de keuken sta, komt mijn man naast me staan: ‘Jij hebt toch alle kassabonnetjes bewaard?’ fluistert hij. ‘Zullen we die goudmijn dan maar terugbrengen?’
Onthutst kijk ik terug. ‘NEE! Niet de goudmijn! Ik had me zo verheugd om daarmee te spelen.’ En na een korte stilte: ‘Samen met de kinderen natuurlijk.’
De enige reactie die ik krijg is een vermanende blik.

Kleibraaksel
Boos stamp ik terug naar de woonkamer. Met mijn handen in de zij ga ik bij de berg speelgoed staan. ‘Jongens, het volgend jaar doen we weer gewoon verlanglijstjes!’
Twee paar ogen kijken me niet-begrijpend aan. ‘Hoezo? Die hadden we toch? En we hebben bijna alles gekregen wat daar op stond!’ Blij storten ze zich weer op hun Play-doh milkshake machine die aan alle kanten klei aan het uitbraken is; het enige cadeau dat ik niet van het lijstje kreeg weggemanipuleerd en dat mijn man op het laatste moment nog aan de stapel heeft toegevoegd.

  18 comments for “Genetisch gemanipuleerde kindjes

  1. Mieke Schepens
    6 december 2012 at 18:49

    Ik ben moeder van een inmiddels 21-jarige zoon. Je weet niet half hoe dankbaar dat ik ben, dat ik van deze hele toestanden verlost ben. Onze zoon wilde zo nu en dan naar de speelgoedwinkel, omdat hij dacht dat hij dan toch wel iets zou krijgen. Na een aantal keren aangegeven te hebben: “we gaan wel kijken, maar ik koop niets” en ook zo gehandeld te hebben, was hij veel blijer met cadeautjes die hij kreeg met zijn verjaardag of andere gelegenheden. Verlanglijstjes zijn geweldig en ik ben blij dat het bij ons niet meer hoeft !!!!!!!!!!!!!!!!!! Zo blij, ben ik.

    • Miss Moneypenny
      10 december 2012 at 21:00

      Haha! Blij dat jij blij bent. 😉 Maar ach, we hebben de Kerst ook nog. 🙂

  2. 6 december 2012 at 20:05

    Geweldig geschreven! Ik herken het gevoel helemaal. Je verzint een kado, gaat met kloppend hart zitten kijken hoe ze het uitpakken, je verheugend op de uitzinnige blijdschap.. die vervolgens uitblijft omdat jouw keuze niet die van hun blijkt te zijn. Ik ben er al zo vaak ingetrapt. Ook met verjaardagen trouwens, met als resultaat dat we ongeveer twintig ton Playmobil hebben verzameld wat stof staat te happen onder kinderbedden. De volgende keer koop ik gewoon antroposofisch verantwoord speelgoed, organische vormen van ongeverfd hout. Nee, dat doe ik niet. Ik hou van schreeuwerig gekleurd plastic en weekmakers.

    • Miss Moneypenny
      11 december 2012 at 15:32

      Ja, tuurlijk. Antroposofisch verantwoord. Gaap. 😉

  3. Tam
    6 december 2012 at 20:07

    Hihihi Ik heb geen kids maar denk dat ik precies hetzelfde zou doen. Hahah zo koop ik ook kado’s voor anderen.. vol enthousiasme en wat ik zelf super vind..ahhah
    Die goudmijn zullen ze vast nog erg leuk gaan vinden 😀

    • Miss Moneypenny
      10 december 2012 at 21:01

      Inmiddels zijn ze helemaal blij hoor, met de goudmijn. Had mammie toch maar goed gezien. Eh… Sinterklaas bedoel ik, natuurlijk.

  4. corrie
    6 december 2012 at 20:44

    tjonge! ik zou zeggen breng dat speelgoed naar de voedsel/ speelgoedbank! er zijn heel veel kinderen heel erg gelukkig mee. that’s for sure. niet om het één of ander maar bij mij krijgen ze gewoon een kado met pakjesavond. waar ze ontzettend blij mee zijn. ik begrijp die overload aan kadootjes nooit zo goed.

    • Miss Moneypenny
      10 december 2012 at 21:04

      Als mijn kinderen die cadeaus niet willen, dan speel ik er toch lekker zelf mee? 😉

      Nee, even serieus, Corrie. Ik realiseer me heel goed dat het niet voor iedereen weggelegd is om zijn kinderen meer dan één cadeau te geven met Sinterklaas, en dat is vast niet altijd leuk. Ik denk daar heus wel bij na. Maar ik voel me er niet schuldig over dat ik het wél kan, en dat ik het ook doe.

  5. 7 december 2012 at 08:23

    Dat is dan weer typisch, vinden ze je goudmijn niet leuk.

    • Miss Moneypenny
      10 december 2012 at 21:04

      😀

  6. 7 december 2012 at 14:46

    Hahaha, prachtig geschreven!

    • Miss Moneypenny
      10 december 2012 at 21:05

      Thanx, Veerle!

  7. 9 december 2012 at 22:55

    ” We gooien ze in de keeerrrkkuuur” En prachtig kasteel, met een echte brug die je kon opdraaien, ridders die in de kerker gestopt werden ENNN je kon echt schieten met een kanon!! Eerlijk is eerlijk, Lars vond het ook mooi, maar ik lag ook plat op mijn buik haha! Heel herkenbaar weer Iris, en klei blijft leuk…

    • Miss Moneypenny
      10 december 2012 at 21:05

      Klei is leuk ja. Bij andere mensen. 😛

  8. 15 december 2012 at 22:49

    Erg leuk geschreven zeg, je hebt een mooie schrijfstijl!
    Wat heb jij een leuke blog, ik ben je meteen gaan volgen met bloglovin. Hopelijk neem je ook eens een kijkje op mijn blog!
    Liefs

    • 23 december 2012 at 09:33

      Bedankt @MySuperSweetLife. Leuk dat je blijft volgen. Ik zal zeker ook een bezoekje aan jouw blog brengen!

  9. Des
    10 januari 2013 at 10:27

    is dit het Iris, is DIT MIJN TOEKOMST??!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.