Fokking famous

Metro nieuwsGisteren ontving ik een mailtje van de hoofdredacteur van Metro. Of ik wilde invallen voor zijn vaste columnist Luuk Koelman, die verstek moest laten gaan. Dit was geen droom of een staaltje van mijn soms wat overenthousiaste fantasie. Nee, dit gebeurde echt.

Had me twee jaar geleden verteld dat ik op 8 maart 2012 een column in een landelijk dagblad met een oplage van ruim 500.000 zou hebben, en ik zou gek zijn geworden. Extatisch. Maar dat is het sneue van dit soort dingen: Je groeit er langzaam naar toe. Het zijn stapjes. Je wint eens een wedstrijd, er wordt een kort verhaal van je gepubliceerd, je wordt columniste voor een online magazine. En dan sta je ineens met een column in een landelijk dagblad. Misschien klink ik voor een aantal van jullie nu heel blasé, maar dan begrijp je me wellicht verkeerd.

Euforisch
Ik ben niet bezig jullie te imponeren, ik probeer mezelf te imponeren. Ik doe een poging mezelf ervan te overtuigen dat ik ontzettend blij moet zijn. En dat ben ik ook, heus. Maar niet zo blij als ik had moeten zijn, zoals ik twee jaar geleden zou zijn geweest. Hysterisch, stuiterend, hondsdolenthousiast. En daar baal ik van. Man, wat zou ik hier graag van genieten! Een rondedansje maken, uit het raam schreeuwen of op z’n minst net zo blij zijn als mijn familie en vrienden die als reactie op dit bericht mijn mailbox haast doen ontploffen met euforische berichten.

Al vanaf mei 2010 ben ik naast mijn parttime baan en het moederschap zo’n vijf avonden per week aan het schrijven. Columns voor mijn eigen website, columns voor Ze.nl, af en toe een verhaal voor een wedstrijd en ondertussen probeer ik te schrijven aan een roman. Eigenlijk was dat destijds het hoofddoel: Mijn roman afschrijven en daarna kijken of ik hem uitgegeven kon krijgen. Om wat contacten op te doen in de literaire wereld en mezelf in the picture te spelen, begon ik een website met een wekelijkse column. Nu lijkt het meer de omgekeerde wereld: het schrijven van columns slokt al mijn tijd op en die roman ligt te verstoffen op een digitaal plankje in mijn laptop.

Levensmoe
Maar dat zou ik geweldig moeten vinden. Laat die roman maar stof verzamelen, ik sta potverdorie in de fokking Metro! Ik wil hier blij mee zijn. Nee, ik móet hier blij mee zijn. Dus belde ik hysterisch gillend mijn man op met het nieuws. Maar het gegil klonk nog faker dan Paul Turners gekrijs in The Voice. Toen mijn man ’s avonds thuiskwam, maakten we een rondedansje. Het leek meer op een krukkige horlepiep van twee levensvermoeide mensen. Dus las ik de felicitaties in mijn mailbox nog maar een keer. De euforie bleef uit.

Het is niet eerlijk, ik heb er zo hard voor gewerkt. Wat een sneue Willy ben ik. En nu moet ik dus proberen om zoveel mogelijk lezers naar mijn online column te trekken, want als mij dat deze maand het beste van alle schrijvers lukt, mag ik dit volgende maand nog een keer doormaken. Misschien moet ik echt wat harder mijn best gaan doen met blij zijn. En in de tussentijd wat kapsones kweken.

Kapsones
‘Hoe voelt dat nu, om naar bed te gaan met een bekende Nederlander?’ vroeg ik aan mijn man. ‘Goed hoor,’ antwoordde hij. ‘Maar het zou nog beter zijn als die bekende Nederlander eerst even de vaatwasser uitruimt ‘. ‘Neem dat maar op met mijn manager,’ riep ik. Ik probeerde krantenkoppen voor me te zien: ‘Bekende columniste Miss Moneypenny en haar man in scheiding. Hij: “Ik kon haar succes niet aan”.’

Totdat zojuist een van de laatste reacties mijn mailbox binnendruppelde. Hij was van mijn vader: ‘Nou, we zijn benieuwd. Stuur de link maar door, dat is een stuk makkelijker. Ajuu, Pap.’

Kijk, ik heb dus niet van een vreemde.

  21 comments for “Fokking famous

  1. 8 maart 2012 at 16:40

    En wederom een column recht uit het hart van MissM… die vader van jou, tja zo reageerden mijn ouders ook op mijn boekje… mijn moeder zei zelfs: nu moet je niet denken dat je een schrijver bent he! Nee mam… ( ieieie laaaat me nou even in de waan…)
    Weet je wat je doet, geniet er alvast maar van dat jij het over een jaar nóg veel verder geschopt hebt, maak dáár alvast een iieieieie geluid bij en een vreugdedans!! Want tegen die tijd.. ben je er al naar toe gegroeid… Iris, je mag super trots op jezelf zijn:-)

    • Miss Moneypenny
      9 maart 2012 at 21:04

      Dank je. Inmiddels, een dag later, durf ik het trotse gevoel een beetje toe te laten. Voelt best goed, eigenlijk. 😉

  2. 8 maart 2012 at 16:55

    Ik snap wat je bedoelt hoor. Een vlaag van opwinding en als iedereen het wel weet, beland je weer in de hectiek van de dag. Alsof het niks is. Maar het is wél wat Iris, je staat met je hoofd in de Metro! Hoe cool!! En hoogstwaarschijnlijk: volgende maand ook :)! Gaan we voor. Iris blogt voor Ze.nl, is vaste columnist van MetroNieuws en momenteel bezig met het afronden van haar nieuwe bestseller. Heerlijk toch?

    • Miss Moneypenny
      9 maart 2012 at 21:05

      Haha! Sorry, maar ik durf toch nog even niet met je mee te dromen. De andere maart columns tot nu toe zijn ook allebei héél goed…

  3. 8 maart 2012 at 21:32

    Als je ernaar toe geleefd hebt en zelfs als het niet meer dan verdiend is, mag je alleen al geweldig blij zijn dat je krijgt wat je toekomt, want zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet. Van harte, Iris. Eindhoven is trots op je.

    • Miss Moneypenny
      9 maart 2012 at 21:07

      Wat een leuke reactie Clemens! Eindhoven, my hometown. 🙂 Volgens mij weet alleen geen mens hier dat ik gisteren in de Metro stond. Ik kon vandaag ongehinderd naar mijn werk (waar de Metro en de Spits in stapels bij de ingang van elk gebouw liggen). Geen mens leek het gelezen te hebben cq. mij te hebben herkend. Ik was toch wel lichtelijk teleurgesteld. 😉

  4. 10 maart 2012 at 19:51

    En weet je, het wordt nog veel erger: dan wordt ooit je boek echt gepubliceerd en dan stuiter je niet eens echt rond … (Nou, oké, ik deed dat wel een beetje, maar dat was vrij snel weer voorbij …)
    Maar het is verdiend hoor, je publicatie!

  5. Miss Moneypenny
    10 maart 2012 at 23:31

    Ik kan me helemaal voorstellen dat het zo gaat, Trenke. Maar nu denk ik vooral: O, als ik toch eens ooit…!
    Jammer hè, dat we soms zo weinig waarderen wat we zo lang hebben gewenst.

  6. 11 maart 2012 at 12:41

    Dat heet angst Miss Moneypenny.Maar je bent écht goed hoor!!!

    • Miss Moneypenny
      12 maart 2012 at 20:48

      Het is inderdaad een beetje angst, dat geef ik toe. Heb je gezien hoe groot die foto was die ze erbij hadden geplaatst op de site? Ik schrok me een hoedje. En het idee dat iedereen het dan kan lezen. Je buren, je baas, je vrienden, je vijanden. Heel raar…

  7. Des
    12 maart 2012 at 09:25

    lieverd, ik snap jou heel goed. dat je er niet van kunt “genieten”. Terwijl je het echt verdiend. Als ik zo lees wat je allemaal doet naast je baan om voor het baasje te zorgen (;)), dat schrijven is zowat een 2de baan voor je.

    Ik heb dat zelf ook. Ik schrijf nu voor 2 websites en probeer mijn blog up2daten, en ik wil OOK ooit een boek schrijven, maar ow men wat lukt dat moeilijk.

    Daarom, omdat ik weet het hoe moeilijk het is, ben ik trots op je. Want het lukt je mooi wel. Het is niet zomaar dat ze je column uitkozen. En ik hoop dat je volgende maand weer mag. Dat verdien je!

    (ps. naast prof weetnietskunde ben je nu ook columnist. Een echte natuurlijk he 😉

  8. Miss Moneypenny
    12 maart 2012 at 20:50

    Klopt, Des, het schrijven is een tweede baan. Wel een zwaar onderbetaalde baan trouwens. 😉 Maar daar weet jij natuurlijk alles vanaf, als medecolumniste!

    Lief dat je trots op me bent! 🙂

  9. 18 maart 2012 at 10:06

    Wat gaaf dat je een column voor Metro mocht schrijven! Ik ga je in de gaten houden (ook met boeken, e.d.) 😉

    • Miss Moneypenny
      19 maart 2012 at 20:07

      Dank je Anouk! Het was inderdaad bijzonder. Oei, dat boek. Ik moet er echt weer eens werk van gaan maken. 😉

  10. 20 maart 2012 at 09:56

    Godverdomme! Doe je een goed woordje voor mij daaro?

    drie!!!!

    • 20 maart 2012 at 10:05

      Als ik een euro kreeg voor elke keer dat iemand me dat heeft gevraagd de afgelopen week, nou, dan kon ik… echt wel een nieuw notitieblokje kopen! 😉

      Ik begrijp dat je er al drie hebt opgestuurd? Gewoon blijven sturen! Jouw columns passen goed bij de visie van Metro, vind ik. En vergeet niet: ze krijgen dagelijk 25 nieuwe columns toegestuurd (las ik ergens) dus het is ook een kwestie van een beetje mazzel.

  11. 20 maart 2012 at 10:15

    een!!!

  12. 20 maart 2012 at 10:16

    15!!
    Nee, dat is steeds het antwoord op die som van je.

    • 20 maart 2012 at 11:36

      Haha! Je snapt wel: ik wil alleen mensen van een bepaald niveau op mijn website, vandaar die sommen. 😉

  13. 20 maart 2012 at 10:16

    Je kan goed schrijven; dat is het.

  14. 20 maart 2012 at 11:37

    Dank je! Ik hoop inderdaad dat dat ook heeft meegespeeld bij de redactie van Metro, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.