Feest!

peanut-199591_640‘Waarom mag ik niet op jouw feestje komen?’ Mijn zoontje helt voorover terwijl hij deze vraag bijna schreeuwt naar zijn vriendinnetje, de vuisten gebald. Ze staan tegenover elkaar in het midden van de stoelenkring en ik sta buiten, waar ik alles letterlijk kan volgen door het klasraam.
Als je nagaat dat Jules een erg sociaal kind is en met iedereen in de klas leuk omgaat, wordt hij naar verhouding inderdaad weinig uitgenodigd voor feestjes. Deze incidentele frustratie-uitbraak is voor mij dan ook verklaarbaar.
Zijn vriendinnetje doet verschrikt een stap achteruit en antwoordt op bijna hetzelfde volume: ‘Dat mocht niet van mijn moeder want jij hebt een allergie!’

Uitnodiging
Vorige week kwam de moeder van het vriendinnetje al naar me toe: ‘X-je is volgende week jarig en ze wilde Jules graag uitnodigen voor haar feestje maar ik zeg je eerlijk dat ik het niet aandurf met die medicijnen van hem en zo.’
‘Ik kan wel meekomen. Heb je meteen een paar extra handen en ogen,’ opperde ik.
Ze ging er niet op in. Het was geen vraag, slechts een mededeling, begreep ik toen. De beslissing was al genomen. En ik heb het erbij gelaten, ik wilde noch mezelf noch mijn zoontje opdringen. Maar ergens wringt het.

Toch niet
Na schooltijd lopen mijn twee zonen en ik naar huis. Het is woensdagmiddag en Jules wilde afspreken met vriendjes maar niemand kon. Allemaal gaan ze naar het feestje van X, allemaal behalve hij. Ook zijn broer kan niet met hem spelen want die gaat – o de ironie – eveneens naar een feestje, eentje waar hij niet eens zin in heeft.
Snotterend zegt Jules: ‘En ik snap het niet! Want X was toch ook op mijn feestje en we spelen altijd heel veel en ze zei dat ze me ging uitnodigen en toen opeens toch niet.’
Het is daar en op dat moment dat ik besluit hem te confronteren met de realiteit, hij zal er tenslotte nog vaak genoeg mee te maken krijgen: ‘X wilde jou wel uitnodigen,’ zeg ik langzaam en duidelijk. ‘maar haar moeder niet omdat zij het niet aandurft met jouw pinda-allergie en de noodmedicijnen.’

Oplossing
Natuurlijk kan ik goed begrijpen dat ouders huiverig zijn, en dat je dat gedoe al helemaal niet kunt gebruiken op een kinderfeestje. Er kan geen spoortje pinda rondzwerven en je moet goed weten wat te doen als Jules onverhoopt toch een anafylactische reactie krijgt. Je moet het aandurven om in zo’n geval een injectiepen te zetten en ja, je moet ook de ambulance bellen. Gedoe dus. Maar wellicht was het handiger geweest als de moeder het vooraf aan me had voorgelegd zodat dat ik mee kon denken over een oplossing. Jules is eerder op kinderfeestjes geweest waarbij de ouders zo lief waren om het aan te gaan, ik was daar heel dankbaar voor. Bij het ene feestje ben ik de avond vantevoren uitleg gaan geven over zijn medicijnen en bij het andere is mijn man gewoon meegegaan. Is nog hartstikke gezellig geworden ook met die ouders.

Stomme allergie
Jules loopt tussen mij en de oudste in, nadenkend. ‘Nou, dan ga ik X dus ook nooit meer uitnodingen op mijn feestje. En B en S trouwens ook niet want daar mag ik óók nooit spelen door mijn stomme allergie.’
Dat ouders bang zijn om Jules bij hen te laten spelen, begrijp ik. Gelukkig is dat probleem makkelijk op te lossen: het vriendje komt gewoon bij ons. Dat laatste zeg ik hem ook, maar ik vind weinig gehoor.
‘En R ook niet want die had laatst een feestje en daar mocht ik niet komen en ik verdenk hem er nu van…’ Hij zet zijn volwassen gezicht op en kijkt me recht aan alsof het nu ineens tot hem doordringt: ‘…dat dat dus ook komt door mijn allergie!’
Ik zeg hem maar niet dat hij op deze manier niemand overhoudt voor zijn feestje. Je kunt ook te veel realiteit op ze loslaten.

Lees hier een eerdere column over anafylaxie: Aan en uit. Dood of levend.

  13 comments for “Feest!

  1. 13 november 2015 at 23:20

    Verdorie, wat sneu voor die knul. De realiteit is niet altijd leuk of welkom en op deze manier ook nog eens hard. Vind de ouders van X-je wel wat kinderachtig. Ze bederven het niet alleen voor jouw zoon maar ook voor hun dochter.

  2. Tam
    13 november 2015 at 23:43

    Argh, sommige volwassenen! Ik vind er veel van, heel veel en dan heb jij hier een essay staan…. doe ik maar niet.
    Ik geef je een dikke thumbs up, hoe je het aanpakt en een knuf voor het verdriet en bewondering voor je moed en kracht.
    lfs Tam

  3. 14 november 2015 at 00:11

    Wat jammer voor zo’n knul om “afgerekend” te worden op zijn allergie. Iets waar hij niets aan kan doen! Als het nou een pestkop zou zijn… mooi en ontroerend stukje.

  4. Kathelijne
    14 november 2015 at 07:15

    Ik dacht dat kinderen hard waren…. Hoe kun je, als moeder!

    Helaas is dit ook ons voorland…. Mijn zoontje van 4 heeft ook een extreme pinda allergie. Ik had al over veel dingen nagedacht & me zorgen gemaakt over de eerste kinderfeestjes, maar dat hij er vanwege zijn allergie niet voor zou worden uitgenodigd, dat was nog niet bij me opgekomen…. Weer iets extra’s dus, om je zorgen over te maken! Pff!

  5. Lettie
    14 november 2015 at 14:14

    Ik dacht in het begin ook: zo’n allergie valt toch wel mee? Nee dus weet ik van de moeder.haar zoon speelt gelukkig wel thuis bij mij als mijn kleinzoon er is. Gaat prima!

  6. 14 november 2015 at 15:31

    Balen, hoor. Ocharm, zo’n jongen.

  7. janine
    14 november 2015 at 17:13

    Wat rot voor je zoon en wat verschrikkelijk kinderachtig van deze ouders! Ze moesten zich schamen.maar ja ik weet wat hij voelt want na mijn autoongeluk heb ik ook maar weinig “vrienden ” overgehouden. Maar omdat bij een kind te doen…..Nee dat vind ik verschrikkelijk. Heel veel sterkte.

  8. Sabine
    16 november 2015 at 19:00

    Een goede vriend van mij is ook extreem allergisch voor pinda’s maar er is genoeg spul dat geen pinda bevat. Zo moeilijk kan een kinderfeestje zonder sporen van pinda’s geven in het geval dat er iemand met een dergelijke allergie is toch niet zijn?

  9. 16 november 2015 at 22:39

    Zelf ben ik ook allergisch, altijd geweest ook. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit niet uitgenodigd ben op feestjes om die reden (maar who knows). Wat “wij” vaak deden was zelf eten meenemen en alleen daarvan eten. Het ligt er natuurlijk aan hoeveel vertrouwen je in Jules hebt dat hij ook echt alleen van zijn eigen eten eet.

    Op school had ik bijvoorbeeld een aparte trommel in het klaslokaal waar ik iets uit mocht pakken als iemand trakteerde in de klas.

  10. 17 november 2015 at 07:44

    Bedankt allemaal voor jullie reacties en jullie hart onder de riem!

    Met een pinda-allergie is in principe goed te leven, en het vermijden van pinda’s (en sporen van) is inderdaad te doen. Natuurlijk eet Jules op een kinderfeestje geen eten van anderen en heeft hij altijd zijn eigen eten bij zich, net zoals op school en waar dan ook.
    Toch kun je nooit alles uitsluiten. Er is constant die dreiging van een ongelukje. Verwisseling van voedsel, een pindakaasboterham die toch per ongeluk is meegekomen bij een vriendje, een kloddertje satésaus op een restauranttafeltje. We moeten er altijd aan denken dat we zijn noodinjecties (Epipennen) bij ons hebben.
    We proberen hem een zo normaal mogelijk leven te geven, maar je kunt niet alles uitsluiten maar áls het mis gaat, gaat het ook goed mis. Het kleinste spoortje kan in principe dodelijk zijn. Dat is wat het zo akelig maakt en tevens vaak de reden dat andere ouders het niet aandurven. Je moet kunnen en durven handelen in zo’n noodsituatie door de Epipen te zetten, een ambulance te bellen enz. Het is iets waar veel ouders tegenop zien, en ergens begrijp ik dat.

    Aan iedereen hier die zelf of een kind met anafylaxie heeft: veel sterkte. Ik schreef deze column ook voor jullie in de hoop dat meer kennis leidt tot meer begrip, en mogelijk zelfs ooit, ergens tot een levensreddende reactie van een omstander.

  11. 31 december 2015 at 10:21

    Heel herkenbaar. Met het ouder worden wordt het nuet gemakkelijker met buitenlandse schoolfeestjes en uit eten gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.