Eierkoek, wie is er niet slank mee geworden?

De vakantie is voorbij. Dag rust, dag zonnetje, dag Wiener schnitzels. Alles is weer business as usual en de broekriem moet weer aangehaald worden. Figuurlijk maar vooral letterlijk. Mijn extra kilo’s kunnen na ruim een half jaar echt niet meer doorgaan voor zwangerschapskilo’s. Tijdens de vakantie hebben ze bovendien gezelschap gekregen van een andere kilo die zomaar kwam aanwaaien en bleef plakken. Tijd voor actie dus, voordat het al te gezellig gaat worden daar op die heupjes.

Denk nu niet dat ik zo’n eeuwig lijnende jojo ben: Binnen een maand van dik naar dun en weer terug. Of nog erger: Iemand die elke dag opnieuw weer begint met lijnen en rond koffietijd al zwicht voor het eerste het beste stuk Multivlaai van een jarige collega. Om met volle mond te roepen: ‘Vooruit, nog eentje dan. Morgen begin ik echt. Echt!’
Als ik het doe, doe ik het goed. De enige andere keer dat ik heb gelijnd was een half jaar na mijn vorige zwangerschap. En het lukte. Dankzij Sonja. Ja echt. Die troela die Bakker met haar achternaam heet en toch zegt dat je taartjes moet laten staan. Ik weet het, het is hopeloos ouderwets, passé, so last season. Als je een beetje hip bent doe je Dr Frank of het Dukan dieet van de sterren.

Zoals ik al zei: Ik lijn maar twee keer in mijn leven, dus heb ik geen zin om op dat vlak met de trends mee te gaan. Bovendien is Sonja haar beloften de vorige keer nagekomen. Daar houd ik van. Good ol’ Sonja werd dus gewoon weer uit de kast getrokken. Gezellig elke avond aan de aardappeltjes met jus en rode bietjes. En niet te vergeten een eierkoek als tussendoortje.
De eerste dagen waren zwaar. De derde dag was ik zelfs in staat om een groenteblikje dat niet open ging door het raam te smijten. Daarna kwam ik langzaam in een soort flow. Ik verzoende me met mijn lot. Ik parkeerde mijn verstand in een ver hoekje en deed braaf wat Sonja me voorschreef: Rode bietjes? Bah, ik eet nooit rode bietjes. Ik lust helemaal geen rode bietjes. Maar Sonja zei het. Dus oké, we aten rode bietjes.

Soms mag je ’s avonds na het diner nog een sinaasappel. Wow! Een hele sinaasappel. Geloof me, na twee weken lijnen word je daar reuze opgewonden van. Je droomt er een nacht van tevoren al van. Het laat je de hele dag niet los. Vanavond mag ik een SINAASAPPEL! Maar eerst die bietjes nog. En het verplichte bakje rauwkost. Als ik daarmee begin, galmt Sonja’s stem altijd door mijn hoofd ‘Je mag rauwkost et’n soveel al je lust.’ (denk zelf de nasale robotstem erbij). Ik prik nog een vorkje. Als mijn maag na een halve bak knaagvoer nog steeds gromt, galmt ‘Laat die leeuw maar brull’n.’ een paar keer rond.

Ondanks het herhalen van mijn eigen mantra ‘Laat gáán die honger. Laat het los…’ heb ik tijdens het schrijven van deze column toch negen toffifees naar binnen weten te werken. Het laatste restje vakantiegenot, ik heb het zojuist geconsumeerd. En genóten dat ik heb! Let’s call it a SAS. Of een PMS, dat kan ook nog.

Morgen begin ik wel opnieuw. Echt!

  10 comments for “Eierkoek, wie is er niet slank mee geworden?

  1. Ninah
    26 augustus 2010 at 22:23

    Ach ja, tomorrow’s another day ;o)
    Veel succes ermee.
    Mijn jongste wordt binnenkort 2 jaar… uh oh…

  2. Werner
    26 augustus 2010 at 22:53

    Zo, weer een fijne glimlach op mijn gezicht waarvoor dank. 🙂 Wat eet manlief dezer dagen? Wij doorliepen wat jaartjes terug namelijk ook het Sonja-boek. Charlot ging de uitdaging aan en wij moesten wel meegaan in de bevlieging. Ik heb er wel wat van opgestoken: trek? peperkoek erin en geen reep chocolade. En die rode bietjes waren best te pruimen. Maar levenslang Sonja, zoals ze zelf zegt: never-de-nooit-nie.

  3. 27 augustus 2010 at 07:07

    Ik kan jullie het heuglijke feit mededelen dat ik zojuist van de weegschaal kom en maar liefst anderhalve kilo kwijt ben in nog geen twee weken. Two more to go!

    Enneh Ninah, hup aan de Sonja dan hoor! Als je er tenminste vanaf wil, van die kilo’s (ik neem aan dat je daar op doelde?). Of kennen jullie onze Sonja niet in België?

    Werner, mijn man eet gewoon mee hoor. 🙂 Hij heeft een glutenallergie dus het aardappel-groente-vlees principe van Sonja komt hem sowieso goed uit. En bovendien doet een kilootje minder hem ook geen kwaad. 😉 Onze oudste zoon heeft maar te eten wat de pot schaft en de jongste krijgt natuurlijk alleen nog maar flesjes en groentenprutjes uit een potje. En blij dat hij daarmee is! Sonja is voor hem nog een ver-van-zijn-bed-show.

  4. Ninah
    27 augustus 2010 at 09:57

    Heb al wel gehoord van Sonja Bakker, maar echt bekend is ze hier niet.
    Ik heb geen overgebleven zwangerschapskilo’s, want ik viel de eerste vijf maanden van mijn zwangerschappen telkens flink af owv mijn innige vriendschap met de porseleinen pot in de badkamer.
    Jammer genoeg woog ik al veel te veel voordien. Maar ooit ;o)

  5. 27 augustus 2010 at 10:28

    Ninah,

    Dat van die innige vriendschap met de porseleinen pot komt me akelig bekend voor! Ik had hyperemesis gravidarum (de officiële Latijnse naam) bij mijn eerste zwangerschap: 9 maanden lang overgeven. Ook pillen hielpen niet. Wat was ik blij dat die zwangerschap erop zat. Toch was ik nog 13,5 kilo aangekomen en woog mijn baby 3770 gram. Bij de tweede ging het vanaf 5 maanden wat beter. Toch ook daar 15 kilo aangekomen en een 8,5 ponder ter wereld gebracht. En dat was ook meteen de laatste. Ik ben er klaar mee, met zwanger zijn. Niks geen roze wolk, vond jij wel?

    • Ninah
      30 augustus 2010 at 22:21

      Hier ook geen fan van zwanger zijn.Die van mij wogen ongeveer hetzelfde. ’t Is maar goed dat ze zo schattig waren en zijn… meestal toch ;o)

  6. Ghijsa
    27 augustus 2010 at 21:20

    Meis, wat een heerlijke verhalen allemaal. Ikzelf heb veel baat gehad bij de eierkoek met stukjes chocola om het moreel een beetje hoog te kunnen houden.

    Gefeliciteerd, prachtige site!

  7. 27 augustus 2010 at 21:23

    Hé Ghijsa, welkom hier!
    Heerlijk hè, die smokkel-eierkoeken met stukjes choco. Bij ons in de suup verkopen ze alleen nog eierkoeken met rozijntjes. Volgens mij mag dat ook wel van Sonja. Mijn weegschaal lachte me vanmorgen in elk geval toe. En ik lachte breed terug.
    Anyway, reuze leuk dat je me naar hier bent gevolgd en bedankt voor je complimenten. Ik blijf ook bij VK komen hoor.

  8. 31 augustus 2010 at 19:42

    Je vooral niet schuldig voelen, hoor! Ben je mal! Dat mooie lijf van je heeft 2 kids op de wereld gezet. Beetje lief voor zijn mag dus best!! (en ik geloof er niks van dat jij zo’n dikke Betsie bent! 😉 )

  9. 1 september 2010 at 19:26

    Dikke Betsie, haha. Nee, dat ben ik zeker niet. Maar het zou wel fijn zijn als ik weer terug kom op mijn oude gewicht. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.