Dingen die je NIET wil weten over je baas

Je had misschien al zo’n vermoeden toen je mijn nick zag: Mijn beroep is secretaresse. Ik vervul het meest ondergewaardeerde beroep ter wereld al ruim tien jaar en meestal met volle overgave. Sommigen vinden dat gek, want ik heb een afgeronde HBO opleiding waar ik niets mee doe. Ze verwijten me een gebrek aan ambities. Dat kan. Gemakzucht? Misschien. Sinds ik moeder ben werk ik bovendien parttime en heb ik de overstap gemaakt van het bedrijfsleven naar de semi-overheid.

De (semi-)overheid heeft bij veel mensen een stoffig, saai imago. Toch maak ik wat bazen betreft juist het omgekeerde mee. Vroeger had ik een zwak voor het sympathieke, maar ietwat hulpeloze type. Reuze handig met cijfertjes, contractjes en het aansturen van systemen en mensen, maar het ontbrak hem aan praktisch inzicht. Ik moest het niet in mijn hoofd halen om hem zelf een afspraak te laten regelen, een congres te organiseren of een reis te boeken. R.A.M.P.!
Als ik even niet oplette, ging hij met zijn gulp open naar een afspraak, vergat hij de verjaardag van zijn vrouw of stuurde hij een document rond met de mark-ups er nog in. Ik moest hem elke keer achter zijn vodden zitten, op tijd de deur uitsturen en de juiste stukken in zijn handen drukken. Tien keer herhalen dat hij niet de A2 moesten nemen want daar stond een file, om vervolgens na een kwartier toch een telefoontje te krijgen of ik zijn afspraak wilde bellen dat hij verlaat was want… hij stond in de file. Op de A2 ja.

Die van mij gooiden ook meer dan gemiddeld een kop koffie over hun vergaderstukken of over hun broek (en hoe vaak ik niet zei dat ze een reservepak op kantoor moesten hangen!) Ik keek niet op van een vraag als “Wil je me er maandag even aan helpen herinneren dat het maandag is?” Mede daardoor werd ik een ster in to do lists. Echt waar. Eens in de week nam ik zo’n lijst met mijn baas door om te kijken wat hij afgerond had en dan zette ik er weer wat nieuwe taken bij, in volgorde van urgentie. In feite was ik een PA. Het leven van mijn baas was mijn leven, binnen kantoortijden dan.

Doordat je als secretaresse de mailbox en agenda van je baas beheert, zijn telefoontjes aanneemt en zijn post opent, weet je veel van hem, je zit dicht op zijn huid. Soms bleek dat wel eens iets TE dicht. Zoals die keer dat ik voor een CFO werkte die er naast zijn (toch al twintig jaar jongere) tweede vrouw nog een minnares op nahield. In zijn puberale enthousiasme vergat hij waarschijnlijk dat ik zijn mailbox bijhield, waardoor ik ongewild getuige was van hitsige e-mailtjes over en weer. De smerige taal die daarin werd gebruikt kon zo geplagieerd zijn uit een goedkope pornofilm. Probeer daarna nog maar eens serieus met zo iemand samen te werken. Het is ook nooit meer wat geworden tussen ons. Ik raakte zwanger (niet van hem overigens ;-)) en wilde parttime gaan werken. Dat kon daar niet.

Sindsdien werk ik in de academische wereld en dat bevalt me goed, hoewel ik aan een aantal zaken wel even heb moeten wennen. Maar niet aan mijn baas want hij is, ondanks de vooroordelen die mensen over professoren hebben, juist een hele leuke en hippe vent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.