Dennie de knuffelduitser

Bernd AlthoffIk vroeg mijn oma ooit of hij nu eigenlijk een Nederlander of een Duitser was. Daar reageerde ze een beetje vreemd op. Hoe haalde ik het in mijn hoofd zeg! Die blije eikel in zijn Lederhosen? (of iets van die strekking, ik weet niet of het woord ‘eikel’ tot haar vocabulaire behoorde). Pas later begreep ik dat mijn oma van een generatie was die niet zo’n gezellige verhouding had met de Duitsers.

Mof
En Dennie Christian was dus een mof. Wist ik veel en neem me niet kwalijk, Dennie was in die tijd vaker op de Nederlandse tv dan Fred Emmer. Het maakte niet uit wanneer of welke zender (van de drie) je op zette, altijd was hij er. Zingen, presenteren, leuk doen, in het Duits of in het Nederlands, Dennie kon het allemaal. In een aufgeschmuckt colbertje naast Chiel ‘de snor’ Montagne, glunderend naast Vader Abraham bij het Tros Muziekfeest of gemütlich ‘sjoenkelend’ tussen Saskia en Serge, overal keek die olijke krullenbol je amechtig aan in de poppetjes van je ogen. Ondertussen droomden hele huisvrouwenstammen ervan zijn Rosamunde te mogen zijn; dat hij speciaal voor haar, al was het maar één keer, die verdammte Lederhosen van zijn goddelijke billen pelde.

Slipjes
Dennie mocht dan wel Duits zijn, hij sprak óók Nederlands en dat zorgde zowel voor verwarring als wederom heel wat natte plekken in Hollandse huisvrouwenslipjes (en vast ook een aantal herenslips). Want ja, dat ‘akzent’ hè. Maar alles goed en wel: Had je een hekel aan Dennie, dan had je ein großes Problem. Mijn oma dus ook. Nederland had de Duitse teddybeer namelijk omarmd om hem nooit meer los te laten. Eigenlijk kun je stellen dat Dennie een voorloper was van de hedendaagse knuffelallochtoon; de eerste knuffelduitser post-Wiedergutmachung. Alle fans zwijmelden toen hij in september 1981 met zijn Roswitha trouwde (in Nederland!) en huilden toen hij in juni 1990 zijn been op twee plaatsen brak bij een jetski ongelukje tijdens Veronica’s Super Champs (In Nederland!) – Rustig maar, ik heb dit ook moeten googelen. – En mijn oma maar zappen.

Melancholisch
Hoewel ik dus middenin de Dennie hausse ben opgegroeid, was hij zeg maar niet echt mijn ding. Onlangs was ik echter op vakantie in die Heimat en er gebeurde iets vreemds. Toen de uitbater van ons vaste restaurant op een avond Rosamunde van stal haalde, net toen ik een van zijn taaie knödels door mijn strot probeerde te wringen, werd ik overvallen door melancholie. Rosamunde! Ach, die liebe Rosamunde! Het paste helemaal in de sfeer van de vakantie, in de setting van die avond. En, ik geef toe, het personeel deed ook veel. Vanwege de Oktoberfesten liepen ze allemaal rond in traditionele Beierse kleding, van die hansopjes waarvan mijn zoon meteen zei: ‘Hé, zo’n broek moest ik aan toen ik Ciske de Rat was in de schoolmusical’ – en dan van leer. Het klinkt vast als een slap excuus maar de omstandigheden waren gewoonweg ideaal. Ik spuugde mijn knödel op mijn bord en zong uit volle borst mee. Rosamunde! Schenk’ mir dein Herz und sag ‘ja’. Wat had ik haar gemist, zonder het te weten.

Ontnuchtering
Later, in ontnuchterde toestand dacht ik: Wat zou er eigenlijk van Dennie geworden zijn? Ik had zo’n vermoeden dat jullie dat ook graag wilden weten, dus ik ging er eens voor zitten en googelde een avondje. De eerste schok was toch wel dat Dennie helemaal geen Dennie heet! En ook geen Christian! Dennie Christian heet… Bernd Althoff. Hij is inmiddels opa geworden. Tot zover zijn seksie imago. Maar het goede nieuws is: Hij leeft! Zijn op twee plaatsen gebroken been zit er nog aan en hij zingt zelfs nog! Zijn laatste album heet ‘Droom met me mee’. En verder herontdekte ik de Hoeba Hoeba Hob, dat Scheiße nummer dat je na één keer horen nooit meer uit je hoofd krijgt, over het geel gestippelde stripfiguur Marsipulami. Tenenkrommend, maar als iemand ermee wegkwam, was het Dennie.

Droom met me mee
Die nacht droomde ik inderdaad van Dennie. Niet over zijn strakke Lederhosen, zijn prachtige poedelkrullen of zijn zeeblauwe Augen. Ik droomde van Dennie als opa, dat hij op de rand van het bed van zijn kleinzoon zat en vertelde.
‘Wist jij dat jouw opa jah froeger elke abend op die televisie kwam? En ik zong mit einen Marsupilami!’
‘Een wat, opa?’
‘Een Marsupilami! Het was eigenlijk het haustier van een schtripheld.’
‘Was hij dan getekend, opa?’
‘Nee kleine jungen, het was ein, hoe sol ich es mal sagen, ein ploesjen beest en wij songen altijd van Hoebahoebahoebahophophop.’ Dennie gooit zijn handen de lucht in en verslikt zich bij de laatste hop, waarna hij hoestend naast zijn kleinzoon op het dekbed valt. Die laat hem nog even door ijlen over zijn successen maar kapt hem na een tijdje halverwege een zin af.
‘Maar opa, vertel eens. Ben je nu eigenlijk een Duitser of een Nederlander?’

(Foto: Still uit Dennie Christian medley)

  19 comments for “Dennie de knuffelduitser

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.