De modderkleurige dwangbuis van Oma Van B.

VoodoopopjeMijn Belgische oma Van B. was niet zo’n typische oma met een grijs knotje op haar hoofd, die rustig in haar schommelstoel een breiwerkje voltooide. Ze tuinierde, deed aan bejaardengym en ging regelmatig een middagje jeu de boulen ofwel “boelen” zoals opa en de rest van de familie het gekscherend noemde. Verder at oma veel Limburgse vlaai. Je bent immers Limburgse of je bent het niet, ook als je diabetes hebt. Qua uiterlijk was ze de nette tweelingzus van Ma Flodder: Het kapsel (maar dan met haarbandje), het gebloemde schort, het postuur. Een schat was het, maar niet bepaald creatief, terwijl haar dochters dat vreemd genoeg wel allemaal waren.

Dood door trui
Misschien was het daarom dat ze op een dag opeens de breipennen oppakte. Niemand begreep wat er in haar was gevaren, maar ze deed het. We verbaasden ons, we hadden het er niet meer over, we vergaten het. Totdat ze een hele tijd later opeens triomfantelijk een groen-bruinig gestreept vod uit haar breimandje tevoorschijn toverde. Mijn zusje en ik keken elkaar verbaasd aan. Wat moest dát voorstellen? Het leek wel iets waar de kat op had liggen slapen. En op had gekotst. En met haar nagels in had gehangen… Mijn moeder -haar dochter- echter, was enthousiast. ‘Goh, wat goed mam. Dat heb je leuk gedaan!’ Ik had leedvermaak toen het een trui bleek voor mijn zusje. ‘Toe C., trek hem eens aan!’ en C. was ronduit hysterisch toen het ding haar vervolgens bijna vermoordde. ‘Help! Ik krijg geen adem!’ gilde ze met haar gezicht strak onder het breisel en haar armen in de lucht.

Voodoo popje
Oma was er in een spontane bui aan begonnen, zonder het vooraf opnemen van maten en compleet voorbijgaand aan het feit dat kinderen van een jaar of zes een enorme groeispurt kunnen doormaken. De mouwen van het truitje zaten zo strak dat C. haar armen niet eens meer tegen haar lichaam kon krijgen. Ze had wel iets weg van een voodoo popje. Bovendien was het inmiddels hoogzomer terwijl oma overduidelijk in de winter was begonnen met dit wollen kunstwerkje. C. had binnen twee minuten een hoofd als een pomodori, wat overigens prachtig kleurde bij de trui.

Leedvermaak
Zoals het een goede dochter betaamt, bleef mijn moeder enthousiast, verheugd dat oma eens iets creatiefs had geprobeerd. Bovendien was het toch hartstikke lief van haar dat ze al die moeite had genomen? Daarom moest mijn zusje telkens als we bij oma op bezoek gingen de modderkleurige dwangbuis weer in. Het ding deed zijn naam eer aan, want dwang was er zeker voor nodig. Protesteren dat C. deed! En ik lachte stiekem natuurlijk, blij dat mij zo’n trui bespaard was gebleven, want het bleef bij die ene poging van oma.

Monument
Gelukkig kunnen we er ondertussen ook samen om lachen, net zoals mijn moeder. Oma helaas niet meer. Begin jaren ’90 is ze gestorven. Gewoon, van ouderdom. We hadden er vrede mee, maar ook verdriet om. Toen de herinneringen het verdriet langzaam overnamen, vroegen we ons af waar die trui eigenlijk gebleven was? Niemand wist het nog.
Hadden we toen in de toekomst kunnen kijken, dan hadden we hem vast bewaard. Als monument voor onze dierbare oma Flodder, die stiekem liever boelde dan breide.

  4 comments for “De modderkleurige dwangbuis van Oma Van B.

  1. Werner
    11 april 2011 at 10:54

    Ik had ook zo’n trui. Alleen werd ik niet gewurgd door het ellendig stuk wol. Er zaten vliegtuigknoopjes op. Een vriendin die destijds op dezelfde school zat (de middelbare school, dan hoor je helemaal geen truien met vliegtuigknoopjes te dragen), moet nog altijd smakelijk lachen wanneer we het hebben over mijn toenmalige kledingkeuze (alsof ik een keuze had). Andersom kan ik smakelijk lachen over haar toenmalige keus in vriendjes, maar dat is weer een heel ander verhaal.

    • Miss Moneypenny
      12 april 2011 at 09:04

      Haha, arme Werner! Vliegtuigknoopjes… niet cool. 🙁

  2. 16 april 2011 at 10:09

    Hahahaha geweldig verhaal! ja die “mooie” truien van vroeger, wie heeft ze niet gehad? Ik ook, ik wilde ze toen verbranden! Het gekke is dat ze nu weer “in” zijn. Ugly sweater, dus nu zou ik er zo graag weer eentje willen. Eentje met een rendier erop!

    • Miss Moneypenny
      16 april 2011 at 20:26

      Ja, zo’n ugly rendier sweater net zoals bij Bridget Jones! Daar moest ik deze week ook aan denken. Nog even wachten tot Kerst, Mich. Misschien kun je je oma lief aankijken of ze alvast wil beginnen met breien. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.