De gehaktmolen

We hadden het lang genegeerd, maar op een dag ontkwamen we er niet meer aan: eten in een ‘kindvriendelijk’ restaurant. Een aardig idee van schoonma die het restaurant mocht uitkiezen. Ach ja, we konden het best eens proberen, vonden we.

Opvoedkundig onverantwoord
Eigenlijk is het woord ‘kindvriendelijk’ misleidend. Het betekent namelijk vooral ‘oudervriendelijk’: Je dumpt je kinderen in een speelhoek waar je geen omkijken meer naar ze hebt en zelf kun je ongestoord van je maaltijd genieten. Het geeft niet als ze luidruchtig worden; andermans kinderen maken net zoveel lawaai en niemand die ervan opkijkt. Gemakkelijk voor de ouders, maar opvoedkundig onverantwoord als je het mij vraagt. Kinderen leren geen tafelmanieren, laat staan hoe ze een conversatie op beschaafde geluidssterkte moeten voeren. Stiekem ben ik ook bang dat onze kinderen eraan wennen en dat we ze vervolgens nooit meer mee krijgen naar een ‘normaal’ restaurant.

Speelhoek
Het was een grote, rumoerige zaak. De ‘kinderafdeling’ was een verdieping hoger, zo werd ons subtiel duidelijk gemaakt. Bij elke traptrede die we namen, verdubbelde het volume. Het was als een moderne jungle. Onze kinderen, nog maagdelijk onwetend van het bestaan van dit soort eetparadijzen, lieten zich nietsvermoedend meevoeren naar een krappe tafel, ingeklemd tussen twee andere gezelschappen met verwilderd, loslopend grut. Baby was nog te klein voor de speelhoek, maar de oudste was dolenthousiast. Toen hij zijn kindermenu op had, de als kleurplaat vermomde onderlegger had beduimeld en heel even blij was geweest met zijn ééneurospeeltje, togen we naar de speelhoek.

Slachtpartij
We hoefden in feite alleen maar onze oren te volgen naar het midden van de zaak, waar een houten hok van anderhalve vierkante meter was omgebouwd tot ballenbak. Minstens vijf kleine kinderen waren druk bezig te solliciteren naar een vroegtijdige verplettingsdood. Overal ballen en ledematen. De voet van het ene kind stak in het oor van de andere en nummers drie, vier en vijf lagen een soort van op elkaar gehamburgerd. Op een houten lanceerplank erboven ontdekte ik nog een zesde kind dat zichzelf als een hondsdolle op de reuzehamburger stortte. Bijna sloeg ik een hand voor Zoons ogen bij de aanblik van zoveel geweld. Ik sprak mijn veto uit: dit was te gevaarlijk.

Patrouille
Gelukkig had hij ook interesse voor ander, veiliger speelgoed. Als een waakhond cirkelde ik om hem heen. Stel je voor dat hij het toch in zijn hoofd haalde om zich in die gehaktmolen te begeven. Terwijl ik patrouilleerde, keek ik eens om me heen: Was ik nu echt zo’n overdreven beschermende moeder, zo eentje die ik mezelf had bezworen nóóit te worden? Het leek er wel op. Ik was de enige ouder in de speelhoek en voor zover ik kon zien, ook de enige die zich zorgen leek te maken. Andere ouders prikten op hun gemak een vorkje. Het kon ze weinig schelen dat hun kinderen in direct levensgevaar verkeerden, dat ze straks misschien een oor misten of dat er voor vertrek eerst nog een paar ogen tussen de ballen vandaan gevist moesten worden. Zíj hadden tenminste een avondje ongestoord kunnen eten.

No next time
Ik dwong mezelf om terug te lopen naar onze tafel, waar ik kort verslag uitbracht. Schoonpa wisselde me af in het patrouilleren en vervolgens nam mijn man het over. Niemand zei het hardop, maar we waren allemaal blij toen het dessert werd opgediend en we een excuus hadden om Zoon weer aan tafel te roepen.

Volgende keer maar weer naar een normaal restaurant. Kan ik tenminste ook rustig eten.

  8 comments for “De gehaktmolen

  1. 30 oktober 2010 at 14:00

    whahaha tja eigenlijk is het wel waar natuurlijk kinderen moeten tafelmanieren kunnen leren en door hen te leren dat het ok is om elkaar af te slachten zolang mama en papa maar rustig kunnen eten is inderdaad geen goed idee

    • 1 november 2010 at 13:19

      Tja, en het principe dat ouders dan dus rustig kunnen eten, werkt bij mijn niet echt… 😉

  2. Helmi
    30 oktober 2010 at 15:21

    Waar en leuk geschreven. Hoe komt het toch dat ik het zo herken??? Haha.

    • 1 november 2010 at 13:19

      Bedankt. Volgende keer maar wat anders proberen hè? Of gewoon weer de vertrouwde Griek. 😉

  3. Werner
    31 oktober 2010 at 23:08

    Leefden we maar in een land als België of Italië, waar je wordt opgebracht met eten in restaurants, omdat het iets is dat dagelijks, zo niet wekelijks plaatsvindt (of niet Amine?). In Nederland is uit eten gaan iets uitzonderlijks, tenminste, voor ons wel.
    Grappige blog!

    • 1 november 2010 at 13:22

      Mee eens. In Frankrijk hoor je die kids ook nooit zeuren om een ballenbak. Zodra ze iets vast kunnen houden, eten ze zelfs al met mes en vork. Ook een voorstander van. Helaas nog niet gelukt in de praktijk (met de nadruk op PRAK…)

      • Werner
        1 november 2010 at 14:39

        :)) met de nadruk op prak.. gniffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.