De experimentele opvoeding

Toen ik een puber was en regelmatig in de clinch lag met mijn ouders, dacht ik vaak: als ik zelf ooit kinderen krijg, doe ik het helemaal anders. Ik word niet zo streng als mijn ouders, ìk laat mijn kinderen lekker vrij! Toevallig kreeg ik rond die tijd ook een vriendje dat thuis een vrije opvoeding genoot…

Bommetje
Bjorn kwam uit een hippiegezin. Hij woonde in een oude boerderij en zijn moeder was een zeer progressieve psychologe die in haar vakkring hoog stond aangeschreven. Bij Bjorn thuis was alles vrijheid en blijheid. De eerste keer dat ik in Bjorns slaapkamer kwam, struikelde ik over de rommel. Zo ver je kon kijken lagen er boeken, snoepwikkels en lege wietzakjes. Verder lag er een gebroken aquarium (ondoorzichtig vanwege de vieze aanslag) en veel vreemde spullen die ik toen nog niet kon duiden, maar waarvan ik later begreep dat ze dienden voor het knutselen van bommen. Dat was namelijk zijn hobby: Bjorn had een passie voor scheikunde in de breedste zin van het woord.

Waterpijp
Noem me een huppeltrutje, maar ik was behoorlijk geshockeerd. Bjorns moeder niet, die vond het allemaal prima. Een kind moest de ruimte krijgen om zich te ontplooien, was een van haar vele door wierrookdampen omgeven filosofieën. Toen Bjorn op een dag met een groot pakket onder zijn armen de tuin in liep en mededeelde dat hij even een bommetje ging uitproberen, was haar enige reactie: ‘Pas je wel op, jongen?’ Als Bjorns waterpijp onvindbaar bleek in de vuilnisbelt die slaapkamer heette, was het niet vreemd als zijn moeder antwoordde: ‘In het afdruiprek op het aanrecht. Hij was zo vies dat ik hem maar even een sopje heb gegeven.’

Speed
Ze moedigde hem nog net niet aan om drugs te gebruiken, maar Bjorn kon wel altijd zijn verhalen bij haar kwijt. Wiet, spacecake, paddo’s en experimentele dingen zoals het roken van datura (als scheikundefreak had Bjorn daar interessante verhalen over gelezen dus dat moest getest worden); ze vond het allemaal even interessant. Behalve dan die keer dat hij speed had geprobeerd, dat ging zelfs haar een (neus)brug te ver.

Ongelukje
Een keer had Bjorn zijn moeders auto geleend om op stap te gaan met zijn vrienden. Op de terugweg, met iets te veel drank op en wie-weet-wat-nog-meer, had hij per ongeluk ‘een stoeprandje geraakt’ (zijn woorden). Aan de schade te zien, moest het een stoeprand ter grootte van de Afsluitdijk zijn geweest, maar dat deed er voor zijn moeder niet toe. En ook niet dat ze haar vakantie moest uitstellen omdat de auto waarmee ze de volgende dag zou vertrekken, voor een week naar de garage moest. Bjorn had er vast iets van geleerd, zo was haar credo.

Bad trip
Maar dat was dus het probleem met Bjorn: hij leerde nooit iets. Hij was een beetje als die ezel die zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot, maar dan met Alzheimer. Hij had het niet van een vreemde; zijn moeder beukte ook keer op keer tegen diezelfde steen. De steen van vergeven en vergeten, de steen van leven en laten leven. Voor mij was het meer de steen des aanstoots. Want had ik al gezegd dat het inmiddels over en uit was tussen mij en Bjorn? Ik was afgehaakt, ergens rond die slechte trip waarin hij bleef hangen na het zoveelste ‘scheikundige experiment’.

Fiasco
Via-via hoorde ik nog wel eens wat over Bjorn. Hij had geen enkele studie afgemaakt. Met geld van zijn moeder had hij een eigen onderneming opgezet. Moet ik nog vertellen dat het een fiasco werd? En de onderneming daarna ook? En die daarna? Dat Bjorn tegenwoordig single, depressief en aan de Prozac is? Vreemd dat zijn moeder, de vermaarde psychologe, op dit vlak de plank zo volledig mis sloeg.

En toch was dit alles ook ergens goed voor: voor mij. Hierna wist ik zeker dat ik het later écht allemaal anders zou doen. Helemaal anders dan de moeder van Bjorn.

  28 comments for “De experimentele opvoeding

  1. 11 juli 2011 at 20:19

    Geweldig om te lezen weer, puur amusement en helaas vreselijk herkenbaar. Ik had ook zo’n vriendje, gelukkig was zijn ezelgehalte iets minder groot en maakte hij het uit omdat ‘ik veel te goed voor hem was en beter een poppetje kon blijven’.

    • 12 juli 2011 at 07:17

      Zo te lezen was je inderdaad beter af zonder hem. Dus misschien had hij nog gelijk ook. Je bent in elk geval nog steeds een mooi poppetje. 🙂

  2. 11 juli 2011 at 20:35

    Je zult maar zo’n moeder hebben…

  3. 11 juli 2011 at 21:20

    Niks zo moeilijk als opvoeden….

  4. 11 juli 2011 at 22:24

    Ik geloof ook niet in moeders die psycholoog beweren te zijn..

    • Miss Moneypenny
      12 juli 2011 at 07:21

      Hahaha!

  5. Nathalie
    11 juli 2011 at 22:57

    Is het moraal nu dat je de opvoeding van jouw ouders toch wel goed vond???of sla ik nu de plank mis hahaha

    • Miss Moneypenny
      12 juli 2011 at 07:22

      Nee hoor, jij slaat de plank raak, dat was zeker de moraal van dit verhaal. Maar dan wel ietsje minder streng natuurlijk hè, zoals het een doorsnee kind van haar ouders betaamt. Toch altijd net even wat anders willen. 😉

  6. Des
    12 juli 2011 at 07:53

    Hahahahahahaha! Geweldig stukje weer (meer graag ok doei).
    ‘In het afdruiprekje op de aanrecht. Hij was zo vies dat ik hem maar even een sopje heb gegeven”, GEWELDIG!

    • 12 juli 2011 at 11:34

      Dank je! Ik heb het alleen opgeschreven hè, eigenlijk moeten we Bjorns moeder bedanken. 😉

  7. 12 juli 2011 at 19:36

    Leuk!

    @Menno, hoezo, jij gelooft niet in moeders die psycholoog beweren te zijn? *streng kijkt* Oké, dat zeg ik ook nooit, meestal zeg ik gewoon dat ik trouwambtenaar ben. 🙂

  8. 14 juli 2011 at 11:21

    Is dit verhaaltje autobiografisch of niet? Tis maar een vraagje.

    • 14 juli 2011 at 11:34

      Ik laat mijn columns graag voor zichzelf spreken Hans. Er staat wat er staat. Als ik autobiografisch schrijf, gebruik ik in elk geval gefingeerde namen voor de genoemde personen.

  9. 14 juli 2011 at 16:06

    Ik slaak een zucht van opluchting nu! Ik mag dus gewoon mijn eigen opvoeding doorvoeren op mijn kinderen?? Ik ga er eens eentje straf geven denk ik… (iets met te laat thuis zijn en niet vertellen waar hij uithing…. *kuch*)

  10. 15 juli 2011 at 09:37

    Heerlijke blog weer! Dat had ik ook weleens, waarom zijn precies mijn ouders weer de strengsten ter wereld? Maar als ik dan kijk wat er met meer dan de helft van mijn luie en meeliftende (HBO) klasgenoten terecht is gekomen, vind ik een beetje discipline niet meer zo heel erg… Dus pak maar aan, die kids van jou! Stiekem blijf je toch wel een lieve mama, kan niet anders 😉

  11. 15 juli 2011 at 09:56

    Aaah! Ik hoop dat je gelijk hebt. En dat mijn zoontjes dat later ook vinden, dat ik een lieve mama ben. Anders zeg ik gewoon: ‘Het was voor je eigen bestwil hoor.’ Want dat is de toverspreuk. 😉

  12. 15 juli 2011 at 14:25

    Ben wederom onder de indruk van je schrijverstalent:)Dit was weer even een momentje genieten.

    • 15 juli 2011 at 14:40

      Wederom bedankt voor de veren in mijn r**t! Vreemd, maar ik kan er nooit genoeg van krijgen. 🙂

  13. 16 juli 2011 at 11:55

    Hahhhahaha leuk geschreven, moest even hard lachen om het stukkie over de ezel met alzheimer! :))

    • Miss Moneypenny
      16 juli 2011 at 21:51

      Dank je @Mich! 🙂

  14. Petra
    17 juli 2011 at 12:38

    Hahahaha, ik lig hier dubbel! Heel herkenbaar 😉

    • 17 juli 2011 at 19:58

      Haha, ik snap je opmerking. Ik denk zeker dat het erg herkenbaar voor je is @Petra! 😉

  15. 17 juli 2011 at 19:55

    mag ik ook je afgeschermde meelezen, of is dat alleen voor insiders???

  16. 1 augustus 2011 at 20:14

    Ja goed stuk. Ik vraag me wel af hoe we hier over 5 jaar over denken.

  17. 9 augustus 2011 at 15:10

    Zeer leuk stuk, deze site zou veel bekender moeten zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.