Categorie: Columns

Dood aan de quote

‘Leven en laten leven’ roep ik weleens. En dat meen ik. Iedereen moet maar doen waar hij zin heeft zolang hij er een ander niet mee lastigvalt. Leven en laten leven, ik zou het op een digitaal tegeltje kunnen schrijven en elke dag wel een keer op mijn social media kunnen posten. Alleen… dat doe ik niet.   Embrace Voor… Read more →

Dag Jumbo!

Deze week overkwam het me dat ik bij de Jumbo ineens als vierde in de wachtrij voor de kassa stond. Direct bekroop me zo’n gevoel dat je vroeger ook kreeg wanneer je voor de klas werd geroepen voor een overhoring terwijl je niks had geleerd. Paniekerig keek ik om me heen. Had iemand me gezien? De eerste keer dat dit… Read more →

Talking to me?!

Ik heb het altijd vreemd gevonden als personages in films tegen hun spiegelbeeld praten. Peptalks, monologen: hele existentiële crises vechten ze uit met zo’n doofstomme spiegel, bij voorkeur in een galmende toiletruimte. ‘Wie dóet nou zoiets in het echt?’ riep ik dan, tegen wie er dan ook met me aan het filmkijken was. Ik kreeg nooit een antwoord. Tot een… Read more →

De buurtapp: voor wie geen eige leven hep

Het is een stille avond. Tot er ineens een paar helikopters over de wijk vliegen. Een halve minuut later plingt mijn telefoon: ‘Warom was geluit van helicoptervliegen?’ Een dag later. Buiten klinkt een flinke vuurwerkknal. Pling! Weer een berichtje: ‘Wat is die harde knallen de heel tijd en waarom doet de plietie hierniks aan!’ Omdat ik weleens last heb van… Read more →

Als liften konden praten

Ik ben al behoorlijk laat als ik ons kantoorgebouw binnenstorm. De deur van de lift is nog open dus ik besluit een sprintje te trekken. Zo hard als ik kan ren ik op mijn hakken richting de deur, maar die begint al in beweging te komen en geen van de twee mannen die reeds in de lift staan doet ook… Read more →

De drie B’s van het mannenbrein

Als professioneel schrijver die al drie jaar geen boek meer heeft geschreven, ben ik een kei in procrastineren. Het zal niemand verbazen dat ik inmiddels perfect weet hoe je GEEN boek kunt schrijven, door je alleen maar bezig te houden met randzaken. Zo is mijn favoriete tijdverdrijf tegenwoordig om me helemaal te verliezen in research. Onderzoek De aanleiding hiervoor kwam… Read more →

Zeurzwetsers

Ik hoef jullie vast niet te vertellen wat een kantoortuin is. Iedereen werkt er tegenwoordig immers, en zo niet dan ben je een vieze vuile bofkont. Naar mijn bescheiden mening zitten er zowel voor- als nadelen aan. Groot nadeel: mensen. Niet allemaal, maar sommigen.   Kenmerken Een type van de buitencategorie vind ik toch wel de zeurzwetser. Je herkent hem… Read more →

Want een goede sneakfie zie je nie

Eindelijk zouden er planten komen in onze kantoorjungle, en daarvoor hadden ze blijkbaar uitgerekend de knakstengel ingehuurd die nu op me stond te wachten in het kantoor van mijn collega: een groezelig type in een overall dat wild begon te knipogen zodra hij me zag. Iets te veel Pokon gesnoven, zo was mijn eerste gedachte, om daarna direct in mijn… Read more →

Schrijven is de hel

‘Waarom schrijf je eigenlijk?’ Het is een vraag die me regelmatig gesteld wordt. Tijdens een interview bijvoorbeeld, of gewoon in gesprek met nieuwe mensen tijdens een sociaal event. Ik denk zelfs dat het de meest gestelde vraag is aan een schrijver, en tevens de meest onbeantwoorde. Geloof me: dat is niet voor niks. Er gaat namelijk een groot geheim achter… Read more →

Getverderrie, kantoorherrie

Elke ochtend zodra ik met mijn toegangspasje de deuren van onze immense kantoortuin laat openzwaaien, kijk ik in een grote, hoge ruimte vol obstakels. En elke ochtend voel ik dezelfde aandrang: Ik wil duiken, springen, freerunnen. Al die zit/sta-bureaus en creatieve overleghoekjes met verschillende zitplaatsen, van ouderwetse bureaustoelen op wieltjes tot echte skippyballen: ze geven me het gevoel dat ik… Read more →