Babywiskunde voor Dummies

Waarom lijkt het alsof ouders altijd meer van hun lelijke baby houden dan ouders van hun knappe baby? Is dat zo door de natuur bepaald misschien? Omdat lelijke mensen het moeilijker hebben in deze maatschappij? Het is bewezen dat knappe mensen meer vrienden hebben, betere banen krijgen en een hoger salaris verdienen. Misschien leven ze zelfs wel langer omdat ze gelukkiger zijn?

Ik dacht hierover na op de terugweg van een kraamvisite bij zo’n zeldzaam lelijk exemplaar. Gelukkig had het een roze jurkje aan, anders had ik het geboortekaartje moeten controleren of het geen jongen was. Een aartslelijke jongen. Maar neen, het was echt een meisje en ik verbaasde me erover dat z’n klein, lief, onschuldig wezentje zo’n grote, monsterlijke neus kon hebben. Nu waren haar ouders ook geen knapperds, maar monstrueus zou ik ze ook niet durven noemen.

Hogere wiskunde
Mijn vader -bèta man in hart en nieren- placht op de erfelijkheid van goede looks altijd een bekende wiskundige formule los te laten: min x min = plus. Ofwel: een lelijke moeder en een lelijke vader krijgen knappe nakomelingen (en die uitkomst zou dus ook voor twee knappe ouders moeten opgaan want plus maal plus is eveneens plus; maar dat terzijde). Voor de blije ouders die ik zojuist een kraambezoekje had gebracht, ging deze theorie niet op. Allebei hadden ze ergens achteraan gestaan bij het uitdelen van de fotomodellengenen en nu hadden ze óók nog een lelijke dochter gekregen.

Het kon ze echter niets schelen. Apentrots waren ze op hun mini me. En terecht. Kerngezond, alles erop en eraan: Een onschuldig, lief, klein mensje. Zeg nu zelf: dat is toch geweldig? Want waar hebben we het eigenlijk over: zelfs de allerlelijkste baby is nooit echt lelijk. Ze hebben altijd iets schattigs, iets vertederends. Bovendien kunnen lelijke eendjes altijd nog spreekwoordelijke zwaantjes worden, dus geen paniek.

Pinokkio
Maar wat zeg je ondertussen tegen de van trots gloeiende ouders? Het gaat me echt te ver om ‘Jeetje, wat een knapperd!’ te roepen tegen zo’n monsterlijk schatje. Ik zou bang zijn dat mijn neus een meter zou groeien. Gelukkig heb ik daar iets op gevonden. Ik gebruik omschrijvingen als ‘schatje’, ‘scheetje’ of ‘lieverd’ en als mijn woordenschat bijna uitgeput is, hebben wel altijd nog ‘een wolk van een baby’ of ‘Wat lijkt hij veel op jou zeg!’ (tegen de lelijkste van de twee). Hopelijk merken de ouders er niets van en ik hoef er niet om te liegen. (Kijk Pa, dat noemen ze in de hogere managementkunde nu een win/win situatie.)

Een nadeel is dat sindsdien direct alle alarmbellen gaan rinkelen als iemand míjn baby een schatje noemt. Zo ook toen ik laatst een oud-collega tegenkwam in het winkelcentrum. ‘Wat heeft jouw zoon een open blik zeg!’ kirde ze.
De hele weg naar huis dacht ik: Een open blik, een open blik? What the fuck?! Waar hééft dat mens het over? Thuisgekomen begon ik mijn knapperdje meteen te inspecteren: Keek hij soms scheel en had ik dat nooit opgemerkt? Of loenste hij dan op zijn minst of wat was er in godsnaam aan de hand met mijn baby?! Mijn lieve, kleine schat, waar ik zo ontzettend veel van hou!

Is het dan toch waar wat ze zeggen? Dat er meer gehouden wordt van lelijke baby’s?

  11 comments for “Babywiskunde voor Dummies

  1. 28 november 2010 at 11:47

    Ben ooit kraamverzorgende geweest bij een leuk maar lelijk (lesbisch) setje die overigens een redelijk representatief babietje produceerden. Da’s pas ingewikkeld, want wist nooit te roepen op wie de baby nu leek, totdat ik door ging vragen… 😉

  2. 28 november 2010 at 17:00

    Ik dacht in het begin ‘Oeps, als het stel waar je op kraambezoek bent geweest maar niet op de hoogte is van je blogbezigheden, want dit gaan ze je niet in dank afnemen.’
    Toevallig zeiden een vrouwelijk en mannelijke HTM-conducteur vanmiddag tegen onze jongste: een mooi kind. (Dat hij daarna ‘Jongetje, toch?’ zei was dan weer minder -Is het niet dúidelijk dan?!-, maar goed. Ze vertelden dat zij het altijd zo aanpakken (ze zien er veel natuurlijk): een baby is mooi en zo niet, dan is ie lief (althans, dat zeggen ze dan).

    Ik noem andere baby’s, óók de knappe, trouwens wel vaak lieverdjes en schatjes hoor. Mooi zijn natuurlijk alleen die van mij, ha ha. En die zijn nog heel lief en schattig ook. (Nou ja, meestal).
    Toch wel gelachen om je blogje, vooral om dat stukje waarin je die oud-collega tegenkwam.

    • 28 november 2010 at 20:05

      Bedankt voor je reactie.
      Ik heb de laatste maanden veel kraamvisites afgelegd en bovengenoemde is ook alweer een poos geleden, dus het zou me verbazen als het (overigens niet-meelezende) stel zich erin zou herkennen. 😉

      Een jongetje dat een meisjesachtig gezicht heeft lijkt me nog niet zo erg (misschien juist wel mooi), maar andersom… Dat is een ander verhaal. 😉 En jij hebt echt twee knappe kindjes hoor! Bovenstaande blog geschreven hebbende, kun je me vertrouwen. 🙂

  3. 28 november 2010 at 18:37

    Weer heel leuk geschreven

  4. 30 november 2010 at 20:29

    Op zich al heel oud, hè, dit, Herman Finkers zei het al: ‘Wat heeft u een ontzettend lief kind!’ Maar je slot is wel grappig.
    En onze dochter werd als baby zo vaak voor een jongen aangezien, dat ik uiteindelijk toch bezweken ben voor echte meidenkleren. Ze leek wel erg op haar broertjes als baby. Nu is ze een prachtige meid. Afwachten wat het wordt als ze volwassen is. 🙂

  5. Dametje
    3 december 2010 at 00:14

    Zijn er dan echt mensen die het verschil zien tussen een meisjesbaby en een jongetjesbaby? En mensen die het erg vinden als een ander aan zo’n kale babykop niet kan zien of het een meisje of een jongetje is?

    Het eerste vind ik knap, het tweede triest.

    • 3 december 2010 at 07:07

      Toen ik zelf nog geen kinderen had zag ik vaak ook geen verschil tussen een jongetje of een meisje, hooguit aan de kleertjes (tip: blauw is vaak een jongen en roze is meestal een meisje 😉 ) Dus nee, het maakt me weinig uit als mensen het niet zien.

      Trouwens, een baby heeft geen kop maar een hoofd, wist je dat? 🙂

      • Dametje
        3 december 2010 at 22:13

        Je bent in de war met een paard!! 😀

        Maar ik ben blij dat jijzelf het verschil vroeger ook niet kon zien. Is toch ook nergens voor nodig. Het arme kind zal later nog vaak genoeg merken dat de verwachtingen tav jongens en meisjes verschillen, en kan zich veel vrijer ontwikkelen als die gender-ballast zo lang mogelijk op afstand gehouden worden.

  6. 3 december 2010 at 17:07

    En je weet toch wat ze zeggen? Lelijk in de luier, een knapperd in de sluier! Hahahaha (ook een wijsheid!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-spam code * * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.